Sinds ik ben begonnen met dit leesblog, een paar jaar geleden, zijn de mogelijkheden op internet enorm toegenomen. Niet dat ik nu heel andere dingen wil doen -- het blijft gewoon een blog -- maar ik ga verhuizen naar een ander platform. Vanaf nu zal ik berichten over mijn gelezen boeken op iklees.tumblr.com.

Plotseling is iedereen van 15 jaar en ouder uit Perdido Beach verdwenen. Sam van veertien -- "Schoolbus Sam" omdat hij ooit de schoolbus veilig aan de kant heeft gezet toen de chauffeur een hartaanval kreeg -- wordt door veel kinderen aangesproken om de leiding te nemen. Sam ziet op tegen de verantwoordelijkheid, en bovendien is hij bang dat dit rare fenomeen zijn schuld is. Hij heeft sinds enige tijd een vreemde kracht, groen vuur uit zijn handen als hij kwaad is, en daarmee heeft hij zijn stiefvader verwond en weggejaagd. Het is voor hem een opluchting als meer kinderen vreemde gaven blijken te hebben. Maar pas als de kinderen van Perdido Beach worden getiranniseerd door de leerlingen van de Coates school, aangevoerd door de charismatische maar meedogenloze Caine, besluit Sam dat hij zich hier niet aan kan onttrekken. Caine laat dat ook niet toe, want hij heeft ontdekt dat Sam zijn tweelingbroer is, en heeft nog een appeltje met hem te schillen. Vóórdat ook zij verdwijnen, op hun 15e verjaardag.  

Caine zei: 'Ik heb een beter idee. Drake: geef dat meisje eens iets om te genezen.'

Drake lachte hardop, een vrolijk geluid. Hij drukte de loop van zijn pistool tegen Sams knie.

'Nee,' gilde Diana.

De knal was afschuwelijk. De pijn drong eerst niet tot hem door, maar Sam stortte in elkaar. Hij viel als een omgezaagde boom op zijn zij. Zijn been, dat er half afgeschoten was, lag verdraaid en gebogen onder hem.

En toen kwam de pijn.

Drake grijsde breed en schreeuwde juichend: 'Yes!'

Astrid was verbijsterd en sloeg zo hard met haar betonblok tegen Kleine Pete aan dat ze de gameboy uit zijn handen mepte en hij een stap achteruit moest doen.

Diana fronste verschrikt. Voor het eerst drong de aanwezigheid van Kleine Pete echt tot haar door.

Door een rode waas van pijn zag Sam hoe ze haar ogen opensperde en met haar vinger naar Kleine Pete prikte.

'Drake, idioot, dat joch. Dat joch.'

Astrid zakte door haar knieën en liet het betonblok op de gameboy vallen.

Er was geen lichtflits. Geen geluid.

Maar plotseling was het betonnen omhulsel om Astrids handen verdwenen. Simpelweg verdwenen.

En het blok om Sams handen ook.

Héél spannend. Ik moest aan Lord of the Flies denken, en op internet zag ik een omschrijving van het boek als "als Stephen King Lord of the Flies had geschreven". Het einde van dit boek viel me tegen, omdat het erg open is: Sam heeft de eerste slag gewonnen, maar Caine is op vrije voeten en zoekt samenwerking met de kwaadaardige 'Duisternis' die zich in een oude mijn ophoudt, en een verklaring voor het hele gebeuren is nog niet gegegeven. Er komt inderdaad een vervolg -- Honger -- en misschien nog wel meer.

Art Troost is kok in zijn eigen twee-sterrenrestaurant en presentator van Sterallures, een show waarbij twee gasten een week lang met hem verblijven op een Frans chateau, om daar te koken en te eten. Maar ondertussen heeft zijn vrouw hem verlaten, omdat hij altijd alleen maar aan het werk is. De 'Guide Rouge' heeft niet zoveel waardering voor zijn TV-werk en maakt hem zondebok van de te overheersende trend van het experimentele koken. De keuken van het chateau zit zonder voorraden door stakende boeren, en de gasten zijn dit keer ook niet van zin om gezellig mee te doen. Zoals Troost zich realiseert, zei Aristoteles al dat een tragedie bestaat uit de complete afgang van de hoofdpersoon, die alles kwijtraakt wat hij liefheeft.

Hier stond ik, in augustus, vijf maanden voor de sterrenregen, met een uitgebreide brief van Le Guide Rouge in mijn handen. Zou ik van twee naar drie gaan? Was er iets mis met de rekening van de inspecteur? Bedachtzaam opende ik de envelop en staarde naar de inhoud. Ik ging schotsje springend over de regels:

'Zoals veel respect U innovatief kok niveau verrijking voor maar zorgwekkende ook weifelende reacties van vaak niet in de keuken Naar verluidt veel op tv in de media bezoek op zaterdag 12 want inspecteur rapport muffig serranohamschuim U zelf niet aanwezig geen handdoekjes op toilet bevestigt berichten vaker niet Italiaanse grof aanhoudende kritiek genoodzaakt'

Bij het woord 'genoodzaakt' pakte ik mijn mobiele toestel en drukte het nummer in van het brievenhoofd. Ik moet erg dreigend hebben geklonken, want ik kreeg meteen de dienstdoende leidinggevende aan de lijn, met wie ik in het Frans een uiterst moeizaam, ronduit vijandig gesprek begon. Hij kon er ook niets aan doen. Er waren rapporten, er waren brieven van gastronomen, er was informatie van collega's, er was getelefoneerd met een paar topchefs, er was een bezoek gebracht, én er was de oekaze van het hoofdkantoor in Parijs.

Over het algemeen -- hij is zelf natuurlijk de verteller en dus bevooroordeeld -- komt Troost over als een sympathiek persoon. Hij had een beter lot verdiend en dat maakt het een treurig boek.

In Munchen wordt een man dood gevonden met een zeer goede kopie van een kostbaar sierraad.  Vicky Bliss, medewerker van het museum dat het origineel in bezit heeft, wordt er door haar baas op uitgestuurd om de onderzoeken wie zulke geloofwaardige vervalsingen kan maken. Het spoor leidt naar Rome, naar het zomerhuis van graaf Caravaggio en zijn Engelse secretaris, John Smythe.

"He is here." The amusement had left her face. She studied me curiously. "We had thought of using him as a hostage to ensure your silence. Who would have supposed you would be foolish enough to come of your own free will? Why in God's name did you come?"

I thought I knew the answer to that one, but it was too complicated to explain. My good old useful unconscious mind had been working again, supplying the missing answers, but working as it was against a superstructure of solid stupidity, it had only succeeded in conveying a partial message. I had thought of [...], but didn't realize why her name came to my mind. In the future, I might do better to stop thinking altogether, and operate on sheer blind instinct. If I had a future...

Niet zo goed als haar "Amelia Peabody"-boeken (of in elk geval, de eerste paar daarvan), maar vermakelijk genoeg voor in het vliegtuig en tijdens wakkere jet lag uurtjes.

Zie ook Silhouette in Scarlet.

"Sinterklaas" op 31 december:

• De Jules Verne Gids / Karol van Bastelaar

Barnes & Noble, Powerhouse, Baltimore:

• Ptolemy's Gate (Bartimaeus Trilogy 3) / Jonathan Stroud
• Pride and Prejudice and Zombies / Jane Austen & Seth Grahame-Smith
• Sense and Sensibility and Sea Monsters / Jane Austen & Ben H. Winters

Juttersdok:

• Noorderveen / Arnaldur Indridason
• Sfinx / Robin Cook
• The Crime at Black Dudley / Margery Allingham
• De verliefde detective / Ellery Queen