IK LEES ...

In de krant staat een oproep voor slimme kinderen. Rens is hoogbegaafd, en wees, en hij hoopt dat deze oproep hem een kans geeft iets van zijn leven te maken buiten het weeshuis. Hij komt door alle tests heen, samen met nog drie andere kinderen. Zij zijn uitgezocht door meneer Benedict, die een team van kinderen nodig heeft om uit te zoeken hoe en waarom vanuit het Instituut berichten worden uitgezonden die niemand bewust hoort, maar die veel invloed hebben op alle mensen. Rens, Chip, Kat en Constance infiltreren in het Instituut, een school voor begaafde kinderen onder leiding van meneer Gordijn, die het evenbeeld is van meneer Benedict -- zijn machtsbeluste tweelingbroer.

'Constance, wat is er?' vroeg Rens met een bezorgde frons op zijn voorhoofd. 'Wat is er met je aan de hand?'
'Dat... dat is alles?' vroeg Constance met een klein stemmetje. 'Jullie voelen je alleen maar geïrriteerd?'
'Heel erg geïrriteerd,' zei Kat. 'Werkelijk, ik heb me m'n hele leven niet zo chagrijnig gevoeld.'
'Dus jullie... jullie horen geen...?' Constances stem stierf weg.
Constance hoefde haar zin niet af te maken. Rens kon niet geloven dat hij er niet eerder aan had gedacht. De gebeurtenis moest hen van al hun gezonde verstand hebben beroofd. Meneer Benedict had hen nog wel speciaal hiervoor gewaarschuwd: 'De meesten van ons zullen zich gewoon geïrriteerd voelen,' had hij gezegd, 'in grote lijnen hetzelfde als we ons nu voelen wanneer de televisie aanstaat en de boodschappen worden verzonden.'
'Meneer Gordijn heeft de sterkte opgevoerd,' zei Rens somber. Toen Kat en Chip hem onbegrijpend bleven aankijken voegde hij eraan toe: 'Het zijn de verborgen boodschappen. We reageren op de verborgen boodschappen.'
Chips adem stokte. Kat sloeg haar hand tegen haar voorhoofd. Natuurlijk! De verborgen boodschappen kwamen nu direct in hun hoofd aan: er was geen behoefte meer aan televisies, radio's of wat dan ook.

Spannend jeugdboek, in de traditie van Michael Ende.