IK LEES ...

De belabberde Nederlandse titel ten spijt, scoort dit boek toch behoorlijk op de Schaal van Dan Brown -- beter, namelijk, zoals de oorspronkelijke titel al doet vermoeden: "Interred with their Bones".

Een Shakespeare-wetenschapper die de academische wereld de rug heeft toegekeerd om in het theater Shakespeare te gaan regisseren, wordt door haar voormalig mentor op het spoor gezet van een grote ontdekking. Gaandeweg blijkt het zelfs te gaan om meer dan één spectaculaire vondst: niet alleen een verloren geraakt toneelstuk van de grote bard, maar ook correspondentie die meer licht zou kunnen werpen op wie nu eigenlijk de auteur van al die stukken is. Kate blijkt niet de enige te zijn die op zoek is naar het stuk en de correspondentie, en haar tegenstrever of strevers gaan letterlijk over lijken.

Tijdens het lezen vond het ik boek beter dan nu ik er achteraf op terugkijk. Het verhaal heeft vaart, niet het knullige taalgebruik van De Da Vinci Code, en ondanks dat er een aardig aantal onschuldige voorbijgangers om zeep wordt geholpen, heeft het niet zo'n verlekkerd gruwelijke bijsmaak. Maar achteraf vraag ik me wel af waarom al die mensen nou eigenlijk uit de weg moesten worden geruimd: wisten ze teveel, waren ze een bedreiging voor het doel van de schurk? Eigenlijk niet. En waarom wordt er in het begin zoveel aandacht besteed aan de gestolen exemplaren van de First Folio, waar daarna niets meer mee gebeurt?

[Toevoeging 12/7/08: Toeval?!]