Op basis van het omslag had ik dit boek niet gekozen: te akelig. Maar de tekst achterop sprak me aan. Iemand vermoord één voor één de top tien van de FBI Most Wanted Fugitives. Het publiek vindt het eigenlijk wel prima. Alex Brandon niet, want hij is een eerlijke politie-ambtenaar. Kit Logan ook niet, want hij vermoedt wie de daders zijn en vreest dat één van zijn vrienden ook op hun lijstje staat. Alex is duidelijk een "good guy". Of Kit dat ook is, blijft lang spannend -- zullen die twee de informatie die ze hebben naast elkaar leggen, en is dat dan gunstig? Van de "bad guys" wordt genoeg getoond om te beseffen dat dit geen lieve jongens zijn, en dat er redenen zijn waarom ze zo zijn. Eigenlijk zweven alle personages in dit boek ergens tussen goed en kwaad -- en dat is in dit soort boeken een nuance die je niet vaak aantreft.

• Die Haarteppichknüpfer / Andreas Eschbach
• The moon is a harsh mistress / Robert A. Heinlein
• The murder room / P.D. James
• Merkteken / Lahaye & Jenkins
• De komst van Joachim Stiller / Hubert Lampo

• The murder room / P.D. James
• De komst van Joachim Stiller / Hubert Lampo
• Die Haarteppichknüpfer / Andreas Eschbach

• Prettige feestdagen / Alan Ayckbourn
• Time of my life / Alan Ayckbourn
• The crafty art of playmaking / Alan Ayckbourn
• Film directing shot by shot / Steven D. Katz

• Die Haarteppichknüpfer / Andreas Eschbach
• Film directing shot by shot / Steven D. Katz

• Sacred Stone / Clive Cussler (and Craig Dirgo)
• Ons kent ons / Alan Ayckbourn
• Comic Potential / Alan Ayckbourn
• Alarms & Excursions / Michael Frayn
• Zo beginnen verhalen / Amos Oz
• Writing Sitcoms / John Byrne & Marcus Powell
• XML voor het world wide web / Elizabeth Castro

• Film directing shot by shot / Steven D. Katz
• Zo beginnen verhalen / Amos Oz
• Writing Sitcoms / John Byrne & Marcus Powell
• XML voor het world wide web / Elizabeth Castro

• La pipe de Maigret / Georges Simenon
• Plays: One / Michael Frayn
• Einstein's Bridge / John Cramer
• The Dante Club / Matthew Pearl

• Le pipe de Maigret / Georges Simenon
• XML voor het world wide web / Elizabeth Castro

• Three Plays: Blithe Spirit, Hay Fever, Private Lives / Noel Coward
• Plays: One / W. Somerset Maugham
• De Dromers 1: Het eiland Thurn / David & Leigh Eddings
• De Dromers 2: De Gekoesterde / David & Leigh Eddings

• De Dromers 1: Het eiland Thurn / David & Leigh Eddings
• De Dromers 2: De gekoesterde / David & Leigh Eddings
• Plays: One / W. Somerset Maugham

• Standvastig (Laatste Bazuin, 10) / Tim Lahaye & Jerry B. Jenkins
• Faqman themagids digitale video / John Vanderaart & Peter Kassenaar

• Plays: One / Michael Frayn
• Confusions / Alan Ayckbourn
• Heijermans! / Arthur Japin & Frits Lambrechts
• Zen in the art of writing / Ray Bradbury

• Zen in the art of writing / Ray Bradbury
• FAQman Themagids Digitale Video / John Vanderaart & Peter Kassenaar

• 3rd Degree / James Patterson
• One night stand (HNS 47)
• Probability Moon / Nancy Kress
• Writing Sitcoms / John Byrne & Marcus Powell
• Armageddon / Tim Lahaye & Jerry B. Jenkins

• Writing sitcoms / John Byrne & Marcus Powell

• The masterharper of Pern / Anne McCaffrey
• Cannery Row / John Steinbeck
• The annotated Gilbert and Sullivan
• Momo: Die seltsame Geschichte von den Zeit-Dieben ... / Michael Ende
• Artemis Fowl / Eoin Colfer
• Wederkomst / Tim Lahaye & Jerry B. Jenkins

Op een dag neemt Momo haar intrek in het vervallen amfitheater aan de rand van de stad. Ze heeft al snel veel vrienden, omdat ze goed kan luisteren en omdat spelen bij haar altijd leuk is. Maar opeens komen veel van haar vrienden niet meer: ze hebben geen tijd. Ze hebben zich door de grauwe heren van de Tijdspaarbank laten overhalen om een rekening te openen. Momo ontdekt dat de grauwe heren de tijd helemaal niet opsparen, maar stelen voor zichzelf. Met behulp van Meester Hora en zijn schildpad, Kassiopeia, probeert ze daar een einde aan te maken.

Vroeger natuurlijk al eens gelezen, en nu nog een keertje in het origineel. Ik was veel vergeten.

• Cannery Row / John Steinbeck
• Writing Sitcoms / John Byrne & Marcus Powell
• The Annotated Gilbert and Sullivan

• Rolans Keuze / Mercedes Lackey
• Artemis Fowl 2: The Arctic Incident / Eoin Colfer
• British Summertime / Paul Cornell
• Drei Groschen Roman / Bertolt Brecht

• Dreigroschen Roman / Bertolt Brecht
• Cannery Row / John Steinbeck

• Trace / Patricia Cornwell
• The ice people / Maggie Gee
• So you want to be a screenwriter? / Sara Caldwell & Marie-Eve Kielson

• Drie Groschen Roman / Bertolt Brecht
• So you want to be a screenwriter / Sara Caldwell & Marie-Eve Kielson

• The Da Vinci Code / Dan Brown
• Seventh Son (The tales of Alvin Maker, 1) / Orson Scott Card

• Mrs Pollifax, de spionne met het hoedje / Dorothy Gilman
• Mrs Pollifax op safari / Dorothy Gilman
• Mrs Pollifax in China / Dorothy Gilman
• No Highway / Nevil Shute
• Detective verhalen / Edgar Wallace ("The mind of R.G. Reeder")
• The Unpleasantness at the Bellona Club / Dorothy L. Sayers

• Harry Potter and the Half-Blood Prince / J. K. Rowling
• Madame Karitska / Dorothy Gilman
• The Red Prophet / Orson Scott Card
• Zigfrid: cernaja idillija / Xarri Mulis
• New Mexico (Insight Guides)
  

• Extinction / Ray Hammond
• MySQL en Perl voor het web / Paul DuBois

"This new idea will involve certain departures from the original plans. Bristow intended the cruise for the man in the street: the man who could pay a moderate fare for perhaps a week, or two. I have changed that. The appeal will now be to the wealthy and they will pay through the nose for their cabins. [...]
It was Gladstone who spoke first. "I don't think, sir," he said politely but with firmness, "that you can stop there. I think you must tell us the reason of these changes."
Stott nodded. "I am about to do so. It's for that purpose that we are met. I propose, or rather I am arranging, that the Hellenic will be a floating casino: a gambling ship."

Lucien stond op en liep naar het raam; zijn zwarte schaduw gleed langgerekt achter hem aan op de tegelvloer. 'Ik kan niet meer terug, hè?' zei hij. Rodolfo legde een arm om zijn schouders. 'Nee,' zei hij. 'Je bent nu Bellezziaan, dag en nacht. Je leven in de andere wereld is voorbij. Het is een bitter einde en ik zal het mezelf nooit vergeven.' Lucien knipperde met zijn ogen om de tranen terug te dringen. Nu was het dan toch zover; hij was dood. Het besef kwam als een mokerslag. Maar tegelijkertijd drong het tot hem door dat hij in Bellezza nog springlevend was.

• Stad van Maskers (Stravaganza 1) / Mary Hoffman
• The Magician's Guild / Trudi Canavan
• Oryx and Crake / Margaret Atwood
• Prentice Alvin / Orson Scott Card
• Atlantis / David Gibbins

• Prentice Alvin / Orson Scott Card
• Oryx and Crake / Margaret Atwood

• Polar Shift / Clive Cussler (and Paul Kemprecos)
• Шаг за шагом 3

With agonizing fear she withdrew from Alvin's heartfire even as the blackness of the Unmaker threatened to drown it, and searched in the night for another heartfire, someone she could waken and send to him in time. Yet even as she searched, she could sense in Alvin's heartfire a certain lightening, a hint of shadows within shadows, not the utter emptiness she had seen before where his future ought to be. If Alvin had a chance, it was from her searching. Even if she found someone, she had no notion how to waken them. But she would find a way, or the Crystal City would be swallowed up in the flood that came because of Alvin's foolish, childish rage.

• Oryx and Crake / Margaret Atwood
• Шаг за шагом vol 3

• Alvin Journeyman / Orson Scott Card
• Случай на сокольниках / Людмила Петрушевская
• Spraakmakend Nederlands / Wim Daniëls
  

They would have no need to invent any harmful symbolisms, such as kingdoms, icons, gods, or money. Best of all, they recycled their own excrement. By means of a brilliant splice, incorporating genetic material from...
"Excuse me,"said Jimmy. "But a lot of this stuff isn't what the average parent is looking for in a baby. Didn't you get a bit carried away?"
"I told you," said Crake patiently. "These are the floor models. They represent the art of the possible. We can list the individual features for prospective buyers, then we can customize. Not everyone will want all the bells and whistles, we know that. Though you'd be surprised how many people would like a very beautiful, smart baby that eats nothing but grass. The vegans are highly interested in that little item. We've done our market research."
Oh good, thought Jimmy. Your baby can double as a lawn mower.
"Can they speak?" he asked.
"Of course they can speak," said Crake. "When they have something they want to say."
"Do they make jokes?"
"Not as such," said Crake. "For jokes you need a certain edge, a little malice. It took a lot of trial and error and we're still testing, but I think we've managed to do away with jokes."

[ISBN 1-4000-7536-x; p.367-368]

• Alvin Journeyman / Orson Scott Card
• Случай в сокольниках / Людмила Петрушевская
• Spraakmakend Nederlands / Wim Daniëls

• Mrs. Pollifax duikt onder / Dorothy Gilman
• The outstretched shadow / Mercedes Lackey & James Mallory
• The well of lost plots / Jasper fforde
• How to adapt anything into a screenplay / Richard Krevolin

Trouble was, when it came to getting at the nerves in Bonaparte's leg, Calvin couldn't very well experiment. He didn't think a strong feienship would develop between the Emperor and him if it began with the Emperor squealing and screeching like a tortured squirrel.
He pondered that for a while until, watching a secretary rise up and rush from the room, it occurred to him that Bonaparte's weren't the only legs around. Now that it mattered that Calvin find out exactly wich nerve did what, and that his pinch deaden pain instead of provoking it, he had to play the scientist and test many legs until he got it right.
He started with the secretary who was next in line, a shortish fellow who fidgeted a little in his chair. Unfomfortable? Calvin asked him silently. Then let's see if we can find you some relief. He sent his bug into the man's right leg, found the most obvious nerve, and pinched.
Not a wince, not a grimace. Calvin was annoyed. He pinched harder. Nothing.

Libris pulled the first sheet off a flipchart. There was a picture of an old book.
'Well,' he began, 'when we first came up with the "page" concept in BOOK v1 we thought we'd reached the zenith of story containment – compact, easy to read, and by using integrated PageNumber^tm and SpineTitle^tm technologies, we had a system of indexing far superior to anything SCROLL could offer. Over the years—'
Here he flipped the chart over to show us varying styles of books through the ages.
'—we have been refining the BOOK system. Illustrations were the first upgrade at 1.1, standardised spelling at v3.1 and vowel and irregular verb stability in v4.2. Today we use BOOK v8.3, one of the most stable and complex ImaginoTransference thechnologies ever devised – the smooth transfer of the written word into the reader's imagination has never been faster.'

• How to adapt anything into a screenplay / Richard Krevolin

• Something Rotten / Jasper Fforde
• Completely Unexpected Tales / Roald Dahl
• Een soort Engeland / Robert Anker
• Flood / Richard Doyle
• The Winds of Change / Martha Grimes

Before they sat down, Pansy walked stonily to a closet, opened the door and waited. For him, apparently. He walked round the foot of the bed and up to where she stood, thinking he was to hang his clothes in here. No, that wasn't it. What he was looking at was an assortment of little clothes. Costumes was more like it. It was a walk-in closet. He walked in, shoved the hangers back and forth, saw a gingham dress with an apron and a small rolling pin hanging on a cord, a sailor suit, a bright red tiny bikini, a black evening gown. Vast differences. Pansy watched apprehensively. He looked a her and shook his head. He walked out and shut the door. He had not yet removed his coat, which was lined with fleece and warm, but he wouldn't do it now, right this moment. Disrobing in any way, even removing a coat, would look like a threat.

'But why the Danish?' continued the man with the red hair. 'They have a notoriously fair system of parliament, an impeccable record of human rights and a deserved reputation for upstanding charitable works in Third World nations -- I think these are lies, Mr Kaine!'
'For the moment at least,' began Kaine in a conciliatory tone, 'everyone is permitted an opinion, and I thank our friend for his candour. However, I would like to bring the audience's attention to an unrelated yet emotive issue that will turn the discussion away from the embarrassing shortcomings of my administration and back into the arena of populist politics. Namely: the disgraceful record of puppy and kitten death when the Commonsense Party were in power.'
At the mention of puppies and kittens dying there were cries of alarm from the elder members of the audience. Confident that he had turned the discussion, Kaine went on:
'As things stand at the moment, over one thousand unwanted puppies and kittens are destroyed each year by lethal injection which is freely available to veterinarians in Denmark. As committed humanitarians, the Whig Party has always condemned unwanted pet extermination.'

She lifted the lantern high and took a step into the shed, and then she saw what it was that the Oblation Board was doing, and what was the nature of the sacrifice the childern were having to make.
The little boy was huddled against the wood drying-rack where hung row upon row of gutted fish, all as stiff as boards. He was clutching a piece of fish to him as Lyra was clutching Pantalaimon, with both hands, hard, against her heart; but that was all he had, a piece of dried fish; because he had no daemon at all. The Gobblers had cut it away. That was intercision, and this was a severed child.
Her first impulse was to turn and run, or to be sick. A human being with no daemon was like someone without a face, or with their ribs laid open and their heart torn out: something unnatural and uncanny that belonged to the world of night-ghasts, not the waking world of sense.
So Lyra clung to Pantalaimon and her head swam and her gorge rose, and as cold as the night was, a sickly sweat moestened her flesh with something colder still.
"Ratter," said the boy. "You got my Ratter?"

He nodded at the bandage on her arm from the injection. "They've already taken blood, I see, and --"
"No. That was from the shot."
"The ...?"
"You know, the injection."
"How's that?", he asked, frowning.
"About twenty minutes ago. The injection you ordered."
"There was no injection scheduled."
"But..." She felt the ice of fear run through her -- as cold and stinging as the medicine spreading up her arm from the shot. "The nurse who did it... she had a computer printout. It said you'd ordered an injection!"

• Het listige mes / Philip Pullman
• Bruiloft aan zee / Abdelkader Benali
• The No.1 Ladies' Detective Agency / Alexander McCall Smith
• Edda
• Rome

• Singularity Sky / Charles Stross

• Northern Lights / Philip Pullman
• The Blue Nowhere / Jeffery Deaver
• Singularity Sky / Charles Stross
• Vernon God Little / DBC Pierre
• Veluwe & Veluwerand

• Een soort Engeland / Robert Anker
• Completely Unexpected Tales / Roald Dahl

'Au,' zei Will, terwijl hij ging zitten. 'Au.'
Er was iets helemaal mis, en hij had het niet gemerkt. Hij liet het mes vallen een drukte zijn linkerhand tegen zich aan. De wikkel van touw was doordrenkt met bloed, en toen hij hem wegtrok...
'Je vingers!' fluisterde Lyra. 'O, Will...'
Zijn pink en ringvinger vielen met het touw op de grond.

'Ik zal haar moeten vernietigen,' zei mevrouw Coulter, 'om een tweede zondeval te voorkomen... Waarom heb ik dat niet eerder gezien? Het was te groot om het te zien...'
Ze klapte zacht in haar handen, als een kind, met onschuldige ogen. Lena Feldt, die huilde, hoorde haar doorgaan: 'Natuurlijk. Asriel zal een oorlog beginnen tegen de Autoriteit, en dan... Natuurlijk, natuurlijk... Zoals het vroeger is gebeurd, zo gebeurt het weer. En Lyra is Eva. En deze keer zal ze niet vallen. Daar zal ik voor zorgen. Er zal geen zondeval zijn...'
Mevrouw Coulter rechtte haar rug en knipte met haar vingers naar het Spook dat zich aan de daemon te goed deed. De kleine sneeuwgorsdaemon bleef stuiptrekkend op de rots liggen toen het Spook op de heks zelf afging. En toen werd alles wat Lena Feldt tevoren had ondergaan, verdubbeld en verdriedubbeld en honderdmaal vermenigvuldigd.

General relativity had made explicit, back in the twentieth century, the fact that both faster-than-light and time travel required a violation of causality -- the law that every effect must have a prior cause. Various defense mechanisms and laws of cosmic censorship were proposed and discarded to explain why causality violation didn't lead to widespread instability in the universe -- and all of them were proven wrong during the Singularity.
About nine billion human beings simply vanished in the blink of an eye, sucked right out of the observable universe with nothing to show where they had gone. Strange impenetrable objects appeared dotted across the surface of the planets of the inner solar system. Networks crashed. One message crystallized out in the information-saturated pool of human discourse:
I am the Eschaton. I am not your god.
I am descended from you, and I exist in your future.
Thou shalt not violate causality within my historic light cone.
Or else.

Behalve deze interessante premisse, en de redelijk spannende avonturen van de twee hoofdpersonen, uiteindelijk toch een boek zonder duidelijk doel. Voor mij, in elk geval.

Verlengd

• The No.1 Ladies'Detective Agency / Alexander McCall Smith
• Bruiloft aan Zee / Abdelkader Benali
• Edda

Nieuw

• De amberkleurige kijker / Philip Pullman
• De kamer e.a. / Harold Pinter
• SimCity 3000 Game Wizard
• Reclamewerking ontrafeld / Max Sutherland & Alice K. Sylvester
• Step-by-step Tai Chi / Master Lam Kam Chuen

Wéér een boete voor een te laat boek! Toch absurd -- in ruim 8 jaar bijna nooit een boete, en nu is het bijna iedere keer raak. Ik verdenk de vernieuwde website van de OBA; volgens mij werkt-ie niet goed. Maar ik had geen printjes gemaakt van verlengingen, dus dan toch maar betalen. Voortaan zal ik wel printen. Als het al lukt om via het web te verlengen. Vanochtend weer knudde, dus toch maar alle boeken mee heen en weer gesleept...

Botswana is een mooi land, met veel voordelen -- en nu ook het eerste en enige Ladies' Detective Agency in heel Afrika. Mma Ramotswe is dankbaar dat de verkoop van de kudde runderen, die haar vader haar heeft nagelaten, haar in staat heeft gesteld om een eigen bedrijf te beginnen. En voor iemand met haar kennis van de lokale bevolking,wat beter dan een detective-bureau.

What had she said? But then I have lots to do. What an extraordinary, unfeeling thing for somebody to say when she had just lost her husband. Did she not value him more than that?

Mma Ramotswe paused, her spoon dipped half below the surface of the simmering stew. When people were unmoved in that way, Mma Christie expected the reader to be suspicious. What would Mma Christie have thought if she had seen Mma Malatsi's cool reaction, her virtual indifference? She would have thought: This woman killed her husband! That's why she's unmoved by the news of his death. She knew all along that he was dead!

But what about the crocodile and the baptism, and the other sinners? No, she must be innocent. Perhaps she wanted him dead, and then her prayer was answered by the crocodile. [p.84]

 

Mma Ramotswe sipped at her tea. She was sitting in the office of Tlokweng Road Speedy Motors, underneath Mr J. L. B. Matekoni's spares suppliers' calendar, passing the time of day with her friend, as she sometimes did when her own office was quiet. This was inevitable; sometimes people simply did not want to find things out. Nobody was missing, nobody was cheating on their wives, nobody was embezzling. At such times, a private detective may as well hang a closed sign on the office door and go off to plant melons. No that she intended to plant melons; a quiet cup of tea followed by a shopping trip to the African Mall was as good a way of spending the afternoon as any. [p.135]

Een geweldige hoofdpersoon, een zeer aangenaam tempo, en hier en daar een glimps van het leven in Afrika. Op naar deel 2: Tears of the Giraffe.

Aan het einde van Het Listige Mes is Lyra ontvoerd door Mrs Coulter, haar moeder. Will gaat op weg om haar te vinden en te bevrijden. Als ze weer samen zijn, haalt Lyra hem over om naar de wereld van de doden te gaan, zodat zij Roger om vergeving kan vragen, en Will zijn vader nog eens kan spreken. Om de dodenwereld te betreden, moeten ze hun daemons achterlaten -- een bijna omverdraagbare scheiding. Onderweg en in de dodenwereld leren ze veel over de Autoriteit en het Stof. Ondertussen voeren Lord Asriel en alle tegenstanders van de Autoriteit een laatste strijd, onverwacht geholpen door Mrs Coulter, die toch uiteindelijk ook haar dochter wil redden. Will, Lyra en hun daemons worden verenigd in de wereld van de muilifa, waar ook Dr Mary Malone onderdakt heeft gevonden. Will en Lyra realiseren zich dat ze van elkaar houden, maar ook dat ze ieder zullen moeten terugkeren naar hun eigen wereld, omdat alle doorgangsvensters tussen werelden gesloten moeten worden om het Stof te behouden.

Hij ging zitten en de twee engelen, wier gestalten in het maanlicht duidelijker waren dan hij ze ooit had gezien, deden hetelfde.

      Balthmos zei zacht: "De Autoriteit, God, De Schepper - dat zijn allemaal namen die hij zichzelf heeft gegeven. Hij is nooit de schepper geweest. Hij was een engel als wij. Toegegeven, hij was de eerste engel, en de machtigste, maar hij is gevormd uit Stof zoals wij, en Stof is slechts een naam voor wat er gebreurt als materie zichzelf begint te begrijpen. Materie houdt van materie. Ze wil meer over zichzlf weten, en zo wordt Stof gevormd. De eerste engel verdichtte zich uit Stof, en de Autoriteit was de allereerste. Hij zei tegen degenen die na hem kwamen dat hij hen had geschapen, maar dat was een leugen. Een van degenen die later kwamen was wijzer dan hij, en zij kwam achter de waarheid, daarom heeft hij haar verbannen." [p.34]

 

Niemand sprak tot er een jonge vrouw naar voren kwam. Ze was eeuwen geleden de marteldood gestorven. Ze keek in het rond en zei: "Toen we leefden vertelden ze ons dat we naar de hemel zouden gaan als we stierven. En ze zeiden dat de hemel een plaats was van vreugde en heerlijkheid, en dat we eeuwig in het gezelschap zouden zijn van heiligen en engelen, die in gelukzaligheid de Almachtige loofden. Dat zeiden ze. Dat bracht sommigen van ons ertoe hun leven te geven, en anderen brachten jaren door in eenzaam gebed, terwijl al het omringende levensgeluk aan ons voorbijging, zonder dat we het ooit wisten.

      Want het land der doden is geen oord van beloning of straf. Het is een oord van het niets. De goeden zowel als de slechten komen hier, en we kwijnen voor eeuwig in deze duisternis, zonder hoop op vrijdheid, vreugde, slaap of rust." [p.283]

De audities voor degenen die Lyra moet gaan spelen in de verfilming zijn inmiddels begonnen. Gezien het veel controversiëlere onderwerp -- ketterij, op z'n minst -- lijkt het me onwaarschijnlijk dat dit net zo'n hype zal worden als Harry Potter. Maar voor oudere kinderen (12-15) zit er wel veel meer in.

Een verzameling korte verhalen over de bizarre levensvormen en levenswijzen op de planeten die samen de Sterrenhoop vormen.

Dit hele gebied werd Ghinomon genoemd, want er leefde nu niemand, zelfs niet de vreemde kluizenaar Onrein. Het was overgeleverd aan het gras en het gewicht van de tijd. In deze dagen brachten slechts een of twee wilde geiten de muzikolom op gang, of ontlokte een langsschietende muis er in het voorbij gaan een akkoord aan.

Toen de oude Dandi Lashadusa kwam aanrijden, op haar baluchitherium begon de kolom te zoemen. Hij was niet meer dan een vage indigokleurige vlek in de lucht, nauwelijks zichtbaar, want hij stelde slechts een vastgelegd patroon voor, opgesloten in het weefsel van dat speciale stukje ruimte. Hij was ook een transsubstantio-ruimtelijke schrijn, het eeuwige deel van een wezen dat zich ontstoffelijkt had in muziek.

Uit de tijd dat het nog "essef" werd genoemd.

Joyce doet zich graag beter voor dan ze is, en schuwt een leugentje niet. Tijdens de voorbereidingen van een Halowe'enfeestje beweert ze opeens dat ze een paar jaar geleden een moord heeft zien plegen. Aan het einde van de avond is Joyce dood: verdronken in de emmer van het "appels happen". Misschien sprak ze dit keer de waarheid en heeft dat de moordenaar gedwongen tot drastische maatregelen. Ariadne Oliver roept haar vriend Hercule Poirot te hulp. Poirot krijgt al snel het vermoeden dat Joyce haar verhaal had "geleend" -- als dat zo is, en als de moordenaar dat beseft, is er nog een ander kind in levensgevaar. Poirot moet zo snel mogelijk ontdekken welk sterfgeval in het verleden van het dorpje de aanleiding zou kunnen zijn geweest.

De vraag scheen mevrouw Drake in verlegenheid te brengen.

'Ja, natuurlijk - mocht ik haar graag. Ik bedoel, nou ja, ik mag alle kinderen graag. Dat is bij de meeste mensen toch het geval.'

'Daarin ben ik het niet met u eens,' zei Poirot. 'Sommige kinderen vind ik hoogst onaangenaam.'

'Ja, daar ben ik het wel mee eens, ze worden tegenwoordig niet meer zo goed opgevoed. Alles schijnt aan de school overgelaten te worden en ze leiden een leven waarin alles geoorloofd is. Ze kunnen hun iegen vrienden kiezen en - eh - ach toe, Monsieur Poirot.'

'Was het een aardig meisje of was het geen aardig meisje?' hield Poirot aan.

Mevrouw Drake keek hem aan met een afkeurende blik.

'U moet goed begrijpen, Monsieur Poirot, dat het arme kind dood is.'

Voor zover ik weet, zijn de verhalen met Ariadne Oliver nooit verfilmd: jammer! Lijkt me wel een goeie rol voor Frances de la Tour. Die toevalligerwijs al tegenover David Suchet heeft gespeeld in "Death on the Nile".

In de salon van een blinde schooljuffrouw ligt een dode man. En er staan vier klokken, die er volgens de bewoonster niet thuishoren. Bovendien lopen de vier klokken ongeveer een uur voor -- ze staan allemaal op 4:13. Het politieonderzoek vlot niet erg, want niemand weet wie de man is en waarom hij werd vermoord. Behalve Poirot, die de zaak in verband brengt met een raadselachtig briefje dat rond de tijd van de moord werd gevonden in de straat.

Poirot's hulp wordt ingeroepen bij een zaak waarvoor al iemand is veroordeeld en wacht op de doodstraf. Mrs McGinty, schoonmaakster uit een klein dorpje, is gedood door een klap met een zwaar en scherp voorwerp. Politie en jury zijn ervan overtuigd dat haar schichtige kostganger haar de hersens heeft ingeslagen voor de spaarcentent die ze onder de vloer had verstopt. Maar Poirot komt te weten dat Mrs McGinty twee dagen voor haar dood een flesje inkt kocht, om een brief te schrijven; Mrs McGinty had een geheim ontdekt, dat iemand anders héél graag wil bewaren.

"But I really don't feel it's right making him a vegetarian, darling," Robin was objecting. "Too faddy. And definitely not glamorous."

"I can't help it," said Mrs. Oliver obstinately. "He's always been a vegetarian. He takes round a little machine for grating raw carrots and turnips."

"But, Ariadne, precious, why?"

"How do I know?"said Mrs. Oliver crossly. "How do I know why I ever thought of the revolting man? I must have been mad! Why a Finn when I know nothing about Finland? Why a vegetarian? Why all the idiotic mannerisms he's got? These things just happen. You try something -- and people seem to like it -- and then you go on -- and before you know where you are, you've got something like that maddening Sven Hjerson tied to you for life. And people even write and say how fond you must be of him. Fond of him? If I met that bony, gangling, vegetable-eating Finn in real life, I'd do a better murder than any I've ever invented."

De zus van Lamarat gaat trouwen met zijn oom, in het inmiddels vrijwel uitgestorven ouderlijk dorpje aan zee. De vader van Lamarat vindt het een goed idee: zijn broer heeft geholpen met het bouwen van een huis, en hij helpt hem om naar 'de West' te komen. Maar de oom gaat er op het laatste moment vandoor. Lamarat moet hem zoeken, maar hij snapt niks van mannen, vrouwen, en mannen en vrouwen in Marokko.

En toen bedacht de jongen, vliegensvlug, als dat een Lolita-café is en zij een Lolita-vrouw, dan zijn ze vast op weg naar een Lolita-hotel om een potje te gaan loliten.

Maar, manneke, waarom zeide gij dan niet tegen de Lolita-oom en zijn attribuut: stop, in de naam van de liefde, en ga terug naar je aanstaande vrouw. Waarom ben je hem niet voor de voeten gesprongen om hem te weerhouden van de verderfelijke en onchristelijke weg die hij wilde gaan. Tja, dacht Lamarat, tja, dat alles heb ik niet gedaan. Ik hield me stil, bleef staan. Eigenlijk had ik moeten doen wat de bazaarjongen had gezegd tijdens mijn tocht door Melilliaar: 'Mocht je hem in het café vinden, kijk hem aan, als een trieste hond die op zijn portie blikvoer wacht en zeg dat hij naar huis moet komen of zoiets -- zeg het wel zo dat niemand je hoort, hoor, anders weet straks iedereen daar wat voor verschrikkelijk gezichtsverlies je vader en je familie oplopen -- als het goed is zal hij zeker meegaan.' 'En als het niet goed is, als hij niets van me wil weten? Wat dan, o alwetende neef die zichzelf verrijkt door pluizige kaftans en stinkende portemonnees te verkopen?' Dan,' antwoordde het orakel van Nadorp, 'dan zitten jij, je pappie en dat meissie goed in de stront.'

Soms wel erg enthousiast met het bloemrijke. Maar ik denk dat ik ook De Langverwachte wel zal gaan lezen.

Grappig: "de singel met de Houten Appels".

Verlengd:

• De Kamer [en andere stukken] / Harold Pinter
• Edda
• Reclamewerking ontrafeld / Max Sutherland & Alice K. Sylvester
• Step-by-step Tai Chi / Master Lam Kam Cheun

Nieuw:

• Wyrms / Orson Scott Card
• To Light A Candle (Obsidian; 2) / Mercedes Lackey & James Mallory
• The Mind Game / Hector Macdonald
• Time Out Milan, The Lakes & Lombardy / Anne Hanley

Weer eens problemen met de "lend-o-maat", en weer weet de mevrouw achter de balie me de indruk te geven dat het wel aan de klant zal liggen... Nee, mevrouw, ik begin heus niet meteen te piepen, ik heb 't echt een paar keer geprobeerd. Ik heb twee zomervakanties boeken geschoven, dus ik weet dat die apparaten niet altijd goed aflezen. Het probleem is alleen dat je als bibliotheekmedewerker dan de truukjes kent -- sneller, langzamer, barcode oppoetsen -- maar als je apparaten neerzet voor de zelfbediening, door de nietsvermoedende bibliotheekbezoeker, dan moeten die daarom tien keer zo goed werken. Maar ja, ondertussen is het baliepersoneel wegbezuinigd en staat daar dus één eenzame, overwerkte en daardoor sjacherijnige mevrouw, en een rij bezoekers die zich afvragen waarom het -- met al die moderne technologie -- een half uur moet duren om boeken in te leveren. En sinds de nieuwe website in de lucht is, is online verlengen ook al geen optie meer: vanaf verschillende locaties, allemaal met ADSL, geprobeerd, maar steeds was het systeem al timed-out voordat de server wakker werd. Die paar keer dat het wel gelukt leek, bleek dat achteraf slechts schijn te zijn geweest: ik heb in de afgelopen 3,5 maand meer boetes gehad dan in de 35 jaar daarvoor. 't Is natuurlijk nog steeds een werelddeal, voor 23 euro per jaar zoveel boeken lezen als je maar wilt, maar daarom mag het allemaal nog wel werken.

In dit vervolg op The Outstretched Shadow keert Kellen terug in de Elvenstad nadat hij de weersbetovering van de Demonen heeft doorbroken. Onderweg heeft hij ontdekt dat hij een bijzonder soort Wildmage is -- een Knight-Mage; de eerste die in 1000 jaar is geboren. Ongetwijfeld omdat nu, voor het eerst in 1000 jaar, de bewoners van de Schaduwberg opnieuw een poging doen om de wereld aan zich te onderwerpen. Er wordt een groot leger bijeengebracht, van Elven en andere volkeren voor de grote veldslag tegen de Demonen. Maar Kellen's instinct doet hem vermoeden dat er dit keer helemaal geen grote veldslag zal komen, omdat de vijand heeft gekozen voor een andere, sluipende en heimelijke taktiek.

As he crossed the camp, he could see mounted parties out on the plain, drilling on horseback with the long Elven lance. It was beautiful to watch... but it would be next to useless fighting underground.

He reached Redhelwar's pavilion and waited. After a moment, Dionan summonded him inside.

"Dionan observes that you have recently had the good fortune to taste Auspicious Venture," Redhelwar said, once Kellen was seated. "Perhaps you would favor me with your opinion of it. It would be gratifying to perceive this tea through a human's senses."

Kellen's heart sank. This was high formality indeed, something he was terrible at. And despite his growing interest in Elven teas, they were very different from the teas brewed in Armethalieh, and he'd never been much of a connoisseur. Tea had always been something you drank when you were thirsty, and that was about it. And of all time to start comparing the finer points of leaves--

Still, if that was what Redhelwar wanted to talk about, he guessed he'd better do his best. He needed to understand the Elves if he wanted to be able to persuade them that he was right about Shadow Mountain. But oh, it was very had to be patient at a moment like this!

656 bladzijden, om voor je er erg in hebt. Helaas, deel 3 When Darkness Falls komt pas uit op 25 juli 2006, dus het zal nog wel even duren eer die te leen is. Ik had me ook aan mijn voornemen moeten houden: "Geen meerdelige verhalen als het laatste deel nog niet is verschenen"!!!

Toneelstuk naar het boek van Ken Kesey. Gezien in het Theater aan de Schie (Schiedam), met Marjolein, die mij deze voorstelling had gegeven als verjaarscadeau voor vorig jaar en dit jaar. Leuk om weer eens samen naar iets cultureels toe te gaan.

De hoofdrollen werden gespeeld door Victor Löw (McMurphy) en Simone Kleinsma (Zr Ratched). Ik vond dat de spanning tussen de rebelse, opportunistische patient en de machtswellustige -- onder het mom van goede zorg -- zuster niet heel goed werd opgebouwd. Voordat het publiek de indruk had dat Ratched nou zo'n akelig mens was, begon McMurphy zijn medepatiënten al,  hevige verontwaardigd, op te stoken. Op de een of andere manier miste er gewoon spanning. Onderhoudend, maar niet echt indrukwekkend.

Voor het eerst in járen dat ik weer eens naar de Rosier Fasenstraat ben geweest. Er zijn jaren geweest, dat ik daar om de paar weken wel een keertje kwam. Sinds ik verhuisd ben naar Amsterdam, en vaak pas op zaterdagmiddag in Rotterdam aankom, kom ik er zelden meer. Hun voorraad van het soort boeken waar ik in snuffelde, Engelse paperbackjes (detectives, SF, Penguin) is ook een stuk minder geworden nadat zij naar het nieuwe pand aan de overkant van de straat zijn gegaan. Maar deze keer weer een aardige oogst:

• Oeuvres complètes de Molière (3 vol.) -- hele mooie boekjes uit 1875!
• The Franchise Affair / Josephine Tey -- in aanvulling op de Nederlandse vertaling
• The Daughter of Time / Josephine Tey -- idem
• Een erepalm voor Mrs Pollifax / Dorothy Gilman -- ontbrak nog aan mijn collectie
• Reisdoel: Menselijk Brein / Isaac Asimov -- ofwel "Fantastic Voyage"

Mrs Pollifax vertrekt naar Zwitserland, om daar in een sjieke kliniek te herstellen van de Spaanse griep -- zogenaamd, want in werkelijkheid moet ze onderzoeken of de kliniek wordt gebruikt voor het doorsluizen van gestolen plutonium. Dat blijkt niet het enige te zijn; er gebeuren daar meer dingen die het daglicht niet kunnen verdragen, en die de daders koste wat kost geheim willen houden.

Juffrouw Hartshorne perste haar lippen op elkaar. 'Ik geloof wel dat we lang genoeg met elkaar bevriend zijn, Emily, om  je te mogen zeggen wat ik ervan vind. Nou, ik vind het allemaal maar niets. Je bent niet uit New Brunswick weg te branden behalve wanneer er weer eens een SOS komt van een zieke schoondochter of een vriendin, en het komt me voor dat er de laatste tijd steeds vaker een beroep op je wordt gedaan. Je laat misbruik van je maken.'

'Grace, ik doe het graag en ...'

'Ik probeer nu al jaren je over te halen eens een reisje met me te maken, maar nee, je hebt letterlijk nooit zin om op reis te gaan. Jij leidt een ongezond, saai leven, weet je dat wel?'

'Ik weet het,' zei mevrouw Pollifax braafjes.

'Je weet dat ik sinds ik gepensioneerd ben ieder jaar, strijk en zet, een reisje maak met de reisvereniging. En dat houdt me jong, als ik het zeggen mag, Emily. Jij gaat nooit eens naar een interessant land, je ontmoet nooit eens andere mensen. Zo is het toch?'

'Nu ja,' begon mevrouw Pollifax, en ze haalde eens diep adem, maar juffrouw Hartshorne wachtte haar antwoord niet af.

'Een oude vriendin gaan troosten, dat kan ik geen vakantie noemen, en denk maar niet dat het me niet is opgevallen hoe vermoeid je altijd van die uitsaptjes terugkomt. Weet je wat het met jou is, Emily, je hebt geen zin voor avontuur.'

"De Kamer" -- Eén kamer, twee echtparen, en een mysterieuze blinde. Gaat dit over lotsbestemming?

"De Collectie" -- De waarheid is ook maar net hoe het uitkomt.

"De Minnaar" -- Hoe een gesettled Brits echtpaar de sjeu erin houdt, koste wat kost.

Zodra haar vader sterft, en Patience de zevende maal zevende maal zevende heptarch wordt, wordt de geheimzinnige en verleidelijke roep van de Unwyrm voor haar hoorbaar en onweerstaanbaar. De enige manier om deze oervijand van al het leven op de planeet Imakulata te verslaan, is gehoor te geven aan de roep, in de hoop dat zij en haar gevarieerde gezelschap van medestanders genoeg kracht zullen hebben om hem op het allerlaatst te weerstaan en de Unwyrm te doden.

She felt again the Cranning call, as powerful as ever, gnawing at her womb. I am hungry to have his babies, she thought. It came to her as the memory of a hundred nightmares during the time she slept. He will make me hungry for his seed in me, just as his mother made the Starship Captain yearn for her. He will make me think that it is ecstasy. She shuddered. By now that she had dreamed Unwyrm a hundred times, his writhing as he devoured his mother and slaughtered his helpless deformed brothers, now that it was so familiar to her it did not make her lose control of herself and scream, as she had done in all the dreams. She was too tired of it to cry out against it anymore. I'll just have to see to it that it doesn't happen, that's all. He'll die before he has me, or I'll die. His children will not be born from my womb.

 

He had wanted nothing more than any human wanted. To live, to pass on his genes to his children, to keep death at bay for as long as he could. His people -- for such the wyrms were, to each other -- his people had lived for centuries, but he had lived longest of all, waiting to be the salvation of all his race. And his death was the death of ten thousand generations of wyrms. [...] What is so much better about my kind of life, that we should survive, and they should die? She could think of no standard of judgment that made sense, except this one: I am human, and so humans must live. It was not a struggle for justice. It was a battle of savages. The cruelest won. I was the perfect savior for mankind.

Gratis een weekje vakantie in een beachresort in Kenia, met je kersverse vriendin, en een sensor aan je achterhoofd bevestigd om al je emoties te meten. Dat lijkt Ben, student in Oxford, wel een aantrekkelijk voorstel. Maar wat ze hem niet hebben verteld, is dat ze ook graag metingen willen hebben van minder aangename emoties. Als Ben daar eenmaal achter is, en wraak wil nemen, blijkt dat hij terecht is gekomen in een paranoïde web waarin degene die aan de touwtjes trekt hem steeds net één stap voor is.

Corporal Kamau looked on impassively until my hand was pinned in position. Then he crouched in front of me and gestured with the machete to the paper by my right hand. 'You have three minutes,' he said, quietly. He did not bother to check his watch. [...]

Four fingers against ten years of life. Rational choices were beyond me. But I knew I couldn't let that machete cut into my flesh, slice through the bone, destroy my hand. Pitifully, tearfully, I reached for the pen and signed my confession.

Above me, the guard chuckled quietly and stepped away from me. Corporal Kamau scooped up his fabrication without a word. I didn't lift my face off the floor. I could only suffer the self-hating, soul-destroying emotions that raced through my head, as I faced up to the sentence I had signed.

'And what are you feeling now? That's what I would really like to know.'

I knew instantly that Corporal Kamau was not the speaker. My head jerked up. Beside the open door, the corporal's khaki trousers and polished boots had been replaced by a pair of light slacks and suede lace-ups.

For a moment I thought it was the High Commissioner, arrived one minute too late. But as I pushed myself off the floor, I stared into my tutor's face in amazement. 

Spannend en onvoorspelbaar; het einde vond ik iets minder sterk, maar het zit goed in elkaar en de beklemming van het niet langer op wie dan ook kunnen vertrouwen wordt goed overgebracht.

Een wetenschapper van de Andere Kant, Benes, is overgelopen naar Onze Kant, met in zijn hoofd de kennis die een unieke doorbraak zal betekenen voor het gebruik van miniaturisering. Misschien heeft hij de Andere Kant deze kennis ook al gegeven, dus is het van het uiterste belang dat Wij hem ook krijgen. Maar op honderd meter van het veilige hoofdkantoor hebben Hun agenten toch nog een aanslag weten te plegen. Benes heeft een bloedstolsel in de hersenen dat niet operatief is te verwijderen. Of in elk geval, niet van buitenaf. Dus moet een klein ploegje wetenschappers in een duikboot, verkleind tot minder dan een bacterie, zich door zijn lichaam een weg banen naar de hersenen.

"Ik bedoel niet dat we uit het lichaam worden genomen. Ik bedoel wérkelijk aan de oppervlakte. Dáar. Vlak voor ons. Voor onze neus zien we bloedlichaampjes zuurstof opnemen. Kunnen we dat ook niet doen? Er zijn alleen maar dunne membraanweefsels tussen onszelf en een oceaan van lucht. Laten we die lucht gaan halen."

Cora zei: "Grant heeft gelijk."

"Nee, dat heeft hij niet," zei Owens. "Wat dacht je dat we waren? Onze longen zijn niet groter dan een fractie van een bacterie. De lucht aan de andere zijde van dat membraanweefsel is ongeminiaturiseerd. Elke zuurstofmolecuul daar is verdorie haast zo groot dat we hem kunnen zien. Denk je dat we die in onze longen kunnen hebben?"

Dat heb ik me bij al die verkleinings- en vergrotingsfilms dus altijd afgevraagd, of we niet enorme problemen zouden krijgen met de chemische uitwisselingsprocessen tussen het menselijk lichaam en zijn omgeving.

Grappig, dit boek is uit 1967 en het valt me tegen hoe hard ze toen nog emancipatie nodig hadden. Op de achterkant staat "vijf specialisten -- waaronder éen vrouw" wat dus blijkbaar zeer vermeldenswaardig was. Maar in het boek wordt er meer dan eens door de mannen (okay, Amerikaanse militairen, niet het meest vooruitstrevende type) op gewezen dat zij de zwakke schakel is: zullen we haar wel meenemen, wat nou als er iets gebeurt, er is gebeurt dus het meisje zal wel...

En dit is dus ook niet het boek voor de film, maar het boek erna: "based on the screenplay by Harry Kleiner from the original story by Otto Klement and Jay Lewis Bixby".

Nieuw:

• The Blood Doctor / Barbara Vine
• The Case of William Smith / Patricia Wentworth
• In the Company of Cheerful Ladies / Alexander McCall Smith
• De zwaluwen van Kabul / Yasmina Khadra
• Enkel illusies / Luigi Pirandello
• ANWB Knopenboek / Gordon Perry
• HTML & XML voor beginners / Michael Morrison
• Tai chi voor een gezond en vitaal lichaam / Robert Parry
• Nooit meer stress / Xandria Williams

Ik heb alvast één stress-factor ontdekt: uit de bieb veel te veel leuke boekjes halen, die ik allemaal in drie weken moet uitlezen  :-)

William Smith vindt na de oorlog werk in een speelgoedwinkel. Hij is ervan overtuigd dat hij voor de oorlog anders heette en iemand anders was, maar hij kan zich daar verder niets meer van herinneren. Er is niemand die hem herkent -- of in elk geval, niemand die daar openlijk voor uit wil komen. Het lijkt erop dat er wel iemand is, die koste wat kost wil voorkomen dat William zijn geheugen terugkrijgt en daar heel drastische maatregelen voor over heeft. Gelukkig worden William en zijn kersverse vrouw Katherine geholpen door Miss Silver, voorheen gouvernante, nu 'private enquirer'.

Gran herself had possesed photograph-frames in silver filigree on plush and had cherished a photogravure of The Stag at Bay. Old Miss Emsley who had been one of Gran's bridesmaids, had possessed chairs of the same family as these, with curly walnut legs and spreading laps. Great-aunt Cecilia had worn beaded slippers and net fronts with little bones to keep the collar stiff. These familiar associations promoted confidence. Miss Silver diffused it to a quite extraordinary degree. By some means best known to herself she possessed the art of turning back the clock until the state of tension and fear in which so many of her visiores found themselves gave way insensibly to the atmosphere of the schoolroom. Here the problem became the teacher's affair, to propound, to explain, and to resolve. The responsibility was hers, the solution already known.

Katherine did not put any of this into words, but she felt its influence. When she had told Miss Silver about Tattlecombe's Toy Bazaar, the Wurzel toys, Mr. Tattlecombe's accident, and what William had told her about being hit over the head, Miss Silver gave her gentle cough. 'I think that is not all.' Katherine said, 'No.'

Uit dezelfde tijd als Miss Marple, en met een aantal van dezelfde eigenschappen (breien!), maar toch ook weer anders. Miss Marple is toevallig aanwezig als er iets gebeurt, Miss Silver verdient haar brood met de onderzoeken en wordt ingehuurd door slachtoffers en onschuldige verdachten. Maar uiteindelijk gaat het er haar ook om om de werkelijke dader te vinden; en zoals ze haar klanten altijd waarschuwt, ze gaat op zoek naar de waarheid, en ze kan niet garanderen dat die haar klant ook zal bevallen.

Het gaat goed met de No.1 Ladies' Detective Agency. Mma Ramotswe, inmiddels getrouwd met Mr J.L.B. Matekoni en adoptief-moeder van twee wezen, heeft meer dan genoeg om handen. En niet alleen met detective-zaken, maar ook met het privé-leven van haarzelf en iedereen in haar naaste omgeving. Niet alles gaat van een leien dakje. Mma Ramotswe rijdt -- bijna -- iemand aan met haar kleine witte bestelautootje, maar dat levert uiteindelijk haar en de garage een goede werkkracht op. Pas echt vervelend is het dat Note Mokoti weer opduikt, en Mma Ramotswe zich realiseert dat ze niet langer kan verdringen dat ze eigenlijk nooit van hem is gescheiden.

If she ever wrote a book like The Principles of Private Detection she would add to what Clovis Andersen had to say. He suggested all sorts of clever ways of finding out facts -- following people, looking at what they threw away in the bin, watching the sort of people they mixed with, and so on -- but he did not say anything about asking them to their faces. That was often the best way of getting information, and in her book, if she ever wrote it (Private Detection for Ladies might be a good title) she would make much of this direct method. After all , this technique had served her well in many of her cases, and perhaps this was another occasion on which it might be used.

Beetje vreemd om van deel 1 meteen naar deel 6 te springen, maar dat is nu eenmaal wat er op de plank stond. En het blijft gezellig om onder te duiken in Mma Ramotswe-land. Achter in dit boek zit een hoofdstuk uit een ander boek van McCall Smith, met een heel andere schrijfstijl; daaraan zie je hoe hij in deze boeken door de manier van schrijven Mma Ramotswe een heel eigen stem geeft. Of het authentiek is voor Botswana, weet ik niet, maar 't is in elk geval wel geloofwaardig.

Verlengd

• The Blood Docter
• De zwaluwen van Kabul
• Enkel illusies
• Tai Chi

Nieuw

• Tears of the Giraffe / Alexander McCall Smith
• The Intelligencer / Leslie Silbert
• Copywriting: Effectieve reclameteksten / Joop Roomer

Verlengd via de computer -- ik ben benieuwd of het inderdaad goed is gegaan. Maar anders heb ik in elk geval een screenprint om het te bewijzen!

De eerste Lord Nanther was gefascineerd door bloed. Hij was als arts verbonden aan het hof van Koningin Victoria, en haar nageslacht van dragers en lijders aan hemofilie. Zijn achterkleinzoon Martin doet nu onderzoek naar het leven van Henry Nanther, om daarover een biografie te schrijven. Hoe meer van zijn familiegeschiedenis hij blootlegt, en hoe meer hervonden achterneven en -nichten hij spreekt, hoe sterker zijn vermoeden wordt dat er in zijn familie een geheim sluimert, en dat zijn overgrootvader in zijn medische ambitie erg ver is gegaan -- te ver.

'What did your brother Kenneth die of, Veronica?'

No answer. She's not looking at me any more but down into her lap. Astonishingly, she says, 'Would you like a drink? Sherry or gin or something? I'm going to have one. After all, as my husband used to say, the sun is over the yard arm.'

It has just gone half-past five. The sun passes early over the yard arm in Cheltenham. I accept sherry, hoping it's not the sort served by Violet Farrow, and get a big schooner full of the cream variety, no doubt so that she can have a big one too. 'Will this be in your book?'

'I don't know. Probably. Does is matter?'

'What d'you mean, does it matter?'

'I mean, is it important now that so many family members are dead?'

Helaas zorgde de extra informatie die ik als lezer heb -- namelijk dat het hier gaat om een boek (ergo, plot) van Barbara Vine a.k.a. Ruth Rendell -- ervoor dat ik al vrij vroeg een donkerbruin vermoeden had wat er ontdekt zou gaan worden. Als gevolg was de schok van de ontdekking, toen het kwartje eenmaal viel bij Martin Nanther en het bewijs boven tafel kwam, bij mij niet zo heel groot. In feite had ik mij de situatie nog erger voorgesteld, dus het viel zelfs mee. Maar het was evengoed spannend om me de hele tijd af te vragen wanneer en hoe de waarheid aan het licht zou komen (en of mijn vermoeden juist was).

De spiegelplots over het verbannen van de erfelijke adel uit het House of Lords en over de miskramen en latere IVF "designer babies" van Martin Nanther's vrouw, geven (nog) meer diepte aan het thema van erfelijkheid. Voor mijn gevoel maken ze er ook een erg Brits boek van; goed beschouwd is de hoofdplot behoorlijk sensationeel, maar door de manier waarop het heel langzaam wordt onthuld, via een hele persoonlijke tocht met Martin Nanther, is het boek dat eigenlijk niet.

I have to get him back to the notebook, tempting as it is to ask who was vindictive. Diana? Veronica? 'Did Henry Nanther blame himself for what he didn't mean to do?'

It's an inspired guess, for Tony wants to reply and with some vigour. 'He blamed himself all right, that was the point, that was all over those pieces, in practically every line, but he did mean to do it. That was the bad part, the awful part. He meant to do everything.'

'But do what?'

'I don't know.' He looks downcast. 'Maybe I'm just not bright enough. I never was all that bright, dear boy. Good soldier, says he modestly, but that's about it. There was a lot in those bits your great-grandfather wrote down I just didn't understand. Couldn't follow it, if you get my meaning. What came through was -- well, like I said, remorse. I can remember one bit he repeated a few times. It went something like this, "I blighted my posterity in advance." I remember it because I had to look up some of the words in the dictionary. Not that it made me understand what he was saying.'

Na deel 6, In the Company of Cheerful Ladies, nu deel 2, omdat dat nu toevallig wel op de plank stond. Een sprong terug in de tijd dus. Mma Ramotswe en Mr J.L.B. Matekoni zijn nog niet getrouwd, en in dit boek doen Motholeli en haar broertje hun intrede, nadat Mr J.L.B. Matekoni gezwicht is voor de druk van Mma Potokwane van het weeshuis. Gelukkig neemt Mma Ramotswe het hem niet al te kwalijk dat hij niet eerst met haar heeft overlegd en ze trekken met z'n allen in haar huis op Zebra Drive. Ondertussen worden er ook nog een paar zaken opgelost.

'And there are some rooms in this house that have got motor parts in them,' added Mr J.L.B. Matekoni hurriedly. 'Sometimes I have not had enough room at the garage and have had to store them in the house -- interesting engines that I might need some day.'

Mma Ramotswe said nothing. She now knew why Mr J.L.B. Matekoni had never invited her to the house before. His office at Tlokweng Road Speedy Motors was bad enough, with all that grease and those calendars that the parts suppliers sent him. They were ridiculous calendars, in her view, with all those far-too-thin ladies sitting on tyres and leaning against cars. Those ladies were useless for everything. They would not be good for having children, and not one of them looked as if she had her school certificate, or even her standard six. They were useless, good-time girls, who only made men all hot and bothered, and that was no good to anybody. If only men knew what fools of them these bad girls made; but they did not know it and it was hopeless trying to point it out to them.

Raar effect, ik realiseerde me ineens dat de personages zoals ik ze voor me zag veel te licht gekleurd waren.

De ouders van Mathilda vinden haar maar een raar kind. Het hoofd van de school, Miss Trunchbull, heeft gewoon een hekel aan álle kleine kinderen. Maar naast haar uitzonderlijke intelligentie blijkt Mathilda ook nog te kunnen beschikken over bijzondere krachten, die ze gebruikt om voor zichzelf en Juf Honey een betere toekomst te regelen.

Natuurlijk al vaker gelezen, maar de laatste keer was inmiddels toch al weer een flinke tijd geleden. Het is verbazingwekkend hoe in die tussentijd het verhaal zoals verfilmd zich in mijn geheugen bleek te hebben genesteld. En een hoop daarvan blijkt dus helemaal nooit in het boek te hebben gestaan.

Christopher Marlowe, de bekende toneelschrijver, is daarnaast ook "intelligencer" -- spion, zoals we tegenwoordig zouden zeggen. In 1593, kort voordat hij wordt vermoord, komt hij erachter dan één van koningin Elisabeth's vertrouwelingen met smokkelen een schat heeft verdiend. Kate Morgan, een Amerikaanse privé-detective/spion wordt in het heden ingeschakeld om een oud manuscript te ontcijferen -- de aantekeningen van Marlowe's baas. En zelfs nu blijkt het geheim het nodige gevaar met zich mee te brengen. Nog afgezien van het feit dat Kate ondertussen wordt belaagd door iemand die nog een appeltje te schillen heeft met haar vader.

At Charing Cross, a group of rowdy apprentices passed by on his right, all clad in their charecteritic dark blue doublets. Poley eyed them curiously. The boys in blue were a major cause of the recent rioting. Returning from a country at war, he had been shocked to learn that London had become something of a battlefield itself in the brief period he had been away. With the soaring unemployment rate and influx of Protestant refugees from the Netherlands, France, and Belgium, London's workers had long been grumbling, but the outbreaks of violence wer a more recent phenomenon. Many locals -- apprentices, in particular -- were consumed with rage that the government allowed the immigrants to stay.

The city was going to hell, Poley mused. The thought added a spring to his step. Chaos was always good for business.

In de epiloog van het boek geeft de auteur eerlijk toe, dat dit verhaal slechts zeer summier berust op waarheid, of historisch vastgestelde feiten. Het manuscript met Marlowe's codebericht is volledig verzonnen, en over het werk van Marlowe als spion is niet erg veel bekend. Het verhaal in het heden, verweven met de verhaallijn van Marlowe in het verleden, zijn onderhoudend; maar ik vind het een zwakte van het boek dat de echte spanning moet komen van de tweede plot, die volledig los blijkt te staan van de eerste.

Verlengd

• De zwaluwen van Kabul / Yasmina Khadra

Nieuw

• The Alien Years / Robert Silverberg
• The 2 1/2 Pillars of Wisdom / Alexander McCall Smith
• Leviafan / Boris Akunin
• Die Dreigroschenoper / Bertolt Brecht
• De huisbewaarder [en andere stukken] / Harold Pinter
• De forensische wetenschap van CSI / Katherine Ramsland
• Modellen van C / Noël Slangen

Kabul, na jaren van burgeroorlog nu onder het bewind van de talibaan, is een moedeloos oord geworden. Atiq, de gevangenisbewaarder, en zijn zieke vrouw, en de beeldschone Zunaira en haar man Mohsen hebben zich allemaal, ieder op zijn eigen manier, krampachtig overeind weten te houden. Maar in hun rauwgeschuurde bestaan is maar heel erg weinig nodig om hen het laatste beetje grip dat ze op hun leven dachten te hebben, te laten verliezen.

[p.38] "Onze doden hebben nooit of te nimmer gestonken," valt de beenloze hem verontwaardigd in de rede. "Ik weet nog goed dat we totaal verrast waren door een granaat, veertien mujahedin waren op slag dood. Zo ben ik mijn beide benen kwijtgeraakt. Wij werden ook omsingeld. We moesten een week lang in ons hol blijven. Maar onze doden begonnen niet eens te rotten. Ze lagen op de plek waar de explosie ze had neergeworpen. En ze begonnen ook niet te ruiken. Ze hadden vreselijke wonden en baadden in plassen bloed, maar het was net alsof ze sliepen."

"Dan was het zeker winter," veronderstelt Goliath.

"Nee, het was geen winter. Het was hartje zomer, en het was zo warm dat je een ei had kunnen bakken op een steen."

"Dan waren die mujahedin van jou vast heiligen," zegt Goliath beledigd.

"Alle mujahedin zijn door God gezegende wezens," wijst de beenloze hem terecht, en de anderen knikken hevig.

 

[p.70-71] De oude man knijpt nog harder in zijn hand en strekt zijn uitgemergelde hals om zijn klacht te vervolgen. "Ik zou zo graag een liedje willen horen, je hebt geen idee. Een liedje met muziek en een stem die je door merg en been gaat. Denk je dat we op een dag of een avond de radio weer kunnen aanzetten en naar muziek luisteren tot we erbij neervallen?"

"Alleen God is alwetend."

De oude man kijkt even verdwaasd, maar dan verschijnt er een pijnlijke glinstering in zijn ogen die uit het diepst van zijn wezen lijkt te komen. En hij zegt: "Muziek is de ware levensadem. We eten om niet van honger om te komen. Maar we zingen om onszelf te horen leven. Snap je, Atiq?"

Volgens een site op internet is de auteur een man, die schrijft onder de naam van zijn vrouw. Maakt verder ook niet uit; het is een mooi verhaal. Mooi verweven hoe de gebeurtenissen eigenlijk algemeen menselijke perikelen zijn, maar dat het hier toch afloopt zoals het doet door de hele specifieke situatie waar de personages zich in bevinden. Het boek maakt verder nogeens duidelijk dat er in Afghanistan veel mensen rondlopen voor wie de fundamentalistische taliban net zo goed een kwelling is. Maar ook dat er inmiddels een generatie is opgegroeid bij wie van jongs af aan vrome zelfgenoegzaamheid met de paplepel in ingegoten.

Bevat: Portuguese Irregular Verbs; The Finer Points of Sausage Dogs; At the Villa of Reduced Circumstances

Professor Dr Moritz-Maria von Igelfeld is een eerbiedwaardig wetenschapper van het Instituut voor Romaanse Filologie van de Universiteit van Regensburg, en de auteur van Portuguese Irregular Verbs. Overtuigd van zijn wetenschappelijke merites en zijn eigen gelijk, laat hij zich niet snel uit het veld slaan -- amputaties van teckelpootjes, een cruiseschip vol trouwlustige weduwen, radioactief water in de lagunes van Venetië, een opstand in Colombia, en zelfs een verblijf in Cambridge met een gedeelde badkamer, brengen hem hooguit kortstondig aan het wankelen. Maar Prof. Dr. Detlev Amadeus Unterholzer moet vooral niet denken dat hij tijdens Von Igelfeld's afwezigheid diens kamer zomaar kan inpikken...

[p. 9] Then Prinzel had an idea. Tennis did not look too difficult; the long summer evening stretched out before them, and the court, since the sudden departure of the Italians, was empty.

"We could, perhaps, have a game of tennis ourselves," he suggested.

The others looked at him.

"I've never played," said von Igelfeld.

"Nor I," said Unterholzer. "Chess, yes. Tennis, no."

"But that's no reason not to play," von Igelfeld added quickly. "Tennis, like any activity, can be mastered if one knows the principles behind it. In that respect it must be like language. The understanding of simple rules produces an understandig of a language. What could be simpler?"

 

[p. 218] As von Igelfeld was preparing to leave the Library that evening, the Prefect, who had been hovering around all afternoon, beckoned him over to his office.

"Professor von Igelfeld," he said, his voice lowered. "I understand you had some difficulty this morning."

"I did," said von Igelfeld. "There was an extremely noisy reader. People kept coming in to see him and he kept talking. It was thoroughly inconsiderate behaviour on his part. So I told him to keep quiet -- in no uncertain terms!"

The Prefect shook his head. "Most unfortunate," he said. "Most regrettable."

"Unfortunate that I told him off?" said von Igelfeld indignantly. "That sort of person needs to be reminded of Library rules. It was not the slightest bit unfortunate."

"Well," said the Prefect quietly. "That was the Pope."

For a few minutes von Igelfeld was unable to say anything. He stood there, rocking slightly on the balls of his feet, as he contemplated the enormity of what he had done. He had told the Pope to keep quiet in his own library.

De weergave van Mma Ramotswe leek me altijd al zeer geloofwaardig en als McCall Smith net zoveel inzicht heeft in Botswanese vrouwen als in Duitse professoren, dan was dat geloof zeer terecht. In sommige opzichten komt van Igelfeld zo dicht bij een aantal exemplaren die ik ken, dat het bijna griezelig was.

Meeliftend op de "bandwagon" van de populaire CSI-serie, probeert dit boek een overzicht te geven van forensische onderzoeksmethoden. Een goed idee, en ik heb hier en daar toch nog wel wat van opgestoken, maar niet zoveel als ik had gehoopt. Dit is namelijk één van de slechtste boeken die ik ooit heb gelezen. De auteur schijnt al meer te hebben geschreven, maar komt hier over het algemeen niet verder dan lijstjes met opsommingen. De structuur is slecht, en de informatie die wordt geboden heel onevenwichtig: pagina's met uitleg over DNA-technieken, en dan ballistiek afdoen met een halve pagina... Helaas zijn er ook helemaal geen afbeeldingen opgenomen, terwijl daar door beter structureren en minder herhalen best ruimte voor gemaakt had kunnen worden. De connectie met de CSI-afleveringen, nogal ondoorzichtig alleen aangeduid met de titel van de aflevering, is er vaak met de haren bijgesleept. De vertaling heeft ook niet echt geholpen, en een woordje vooraf over de verschillen tussen de Nederlandse en het Amerikaanse situatie had niet misstaan.

Ter illustratie wat vermakelijke fragmenten:

In een uitgebreidere (en grotere) koffer voor dit doel zitten ook nog magnetische poeders in diverse kleuren, instuifpenselen, een veren kwastje voor fluorescerende poeders, een uv-lamp waarmee de bestoven vingersporen zichtbaar gemaakt kunnen worden, een bril met speciale filterglazen, speciale lijm (Super Glue) om vingerafdrukken op ruwe ondergrond te kunnen nemen, afdrukfolie voor hand- en voetsporen, filmlinialen, een post-mortemset om vingerafdrukken van overleden slachtoffers te kunnen nemen, retabs (etiketten om een vlekkerige afdruk te kunnen overdoen), en een handpalminktrol (ook geschikt om afdrukken van de voet mee te maken.

 

Intuïtie kan vele vormen aannemen:

-- een stem van binnen;

-- een gevoel dat iets staat te gebeuren;

-- een gevoel dat iets aandacht behoef't;

-- een kort doch helder inzicht of plotselinge energie;

-- inspiratie

-- in een flits een naam weten

-- plotseling weten hoe dingen aangepakt moeten worden.

 

Het principe is om de geur aan de hond te laten ruiken zodat de hond de verdachte kan aanwijzen. 

Eén van de interessantste stukken van het boek, waar de auteur ook echt op dreef lijkt, is het gedeelte over hoe DNA-bewijs al in een aantal zaken heeft kunnen aantonen dat de verkeerde persoon in de gevangenis op de uitvoering van de doodstraf zat te wachten. Ondanks dat is het in een flink aantal van de 37 staten die de doodstraf nog toekennen, het maar zeer beperkt toegestaan om naderhand nog nieuw DNA-materiaal te laten testen.

Verlengd (op 06-08-2006)

• The Alien Years / Robert Silverberg
• Die Dreigroschenopper / Bertolt Brecht
• Leviafan / Boris Akynin
• De Huisbewaarder en andere stukken / Harold Pinter
• Modellen van C / Noël Slangen

Nieuw

• Whisker of Evil / Rita Mae Brown
• Captains Courageous / Rudyard Kipling
• The Sunday Philosophy Club / Alexander McCall Smith

Crozet, Virginia, een rustig klein plaatsje waar het leven kalm verloopt en de traditionele waarden van het Amerikaanse Zuiden nog in ere worden gehouden. Behalve dat er vrij regelmatig mensen voortijdig aan hun einde komen. "Harry" Minor Haristeen, de postmeester van het kleine postkantoortje, is te nieuwsgierig om dan niet op onderzoek uit te gaan. En haar corgi Tucker en katten, Mrs Murphy en Pewter, gaan mee, al is het maar om "mom" te beschermen tegen al het gevaar dat haar beperkte, menselijke zintuigen niet oppikken. Dit keer is Harry degene die op een avond één van haar dorpsgenoten stervend aantreft; en als de snee in zijn keel niet ruimschoots afdoende was geweest, dan was hij binnen korte tijd overleden aan hondsdolheid. Alles blijkt te maken te hebben met een oude stoeterij, waarvan jaren geleden de eigenaresse en de tophengst op onverklaarbare wijze verdwenen.

Mrs Murphy, already on the white, blue, pink, yellow, and even cerise envelopes, said, "Party time. Flag Day parties. Fourth of July parties coming up. Bastille Day parties."

This being Virginia, there were parties for every single human endeavor of lack of same. There were fishing parties, hunt club trail-clearing parties, the usual round of birthdays, retirement parties, let's-celebrate-death-to-chiggers parties (chiggers being a nasty little bug), and the ubiquitous informal parties. Now these informal parties could be tricky. A lady didn't put on white gloves and party manners, but she couldn't show up in flip-flops, a tube top, and cutoff jeans. Despite portest to the contrary, there really were no informal parties. Dress might be relaxed, but folks pulled themselves together. Virginians take their public appearances seriously. This seriousness about personal diplay allows them to be wonderfully charming, funny, and erntertaining at all the parties. When a person knows they are correctly turned out, even if the clothes aren't their favorites, they relax.

Every one of those invitations that Harry flicked into the back of the mailboxes specified the dress code. Not one of them said. "Come as you are." No one wanted to see you as you are. Much too scary. They wanted to see you at your best.

Prettig weglezende whodunnits, met in plaats van het Engelse, het Amerikaanse platteland. Als lezer kijk je meer over de schouder van alle personages, met toelichting van de verteller, en met toegang tot wat de dieren weten. Eén clou kun je beter overslaan: deze boeken geven voorin een lijst met personages, en daar wil het "never beam down in a red shirt"-syndroom nogal eens meespelen -- de personages die niet behoren tot de vaste groep dorpsbewoners, zijn per definitie slachtoffer(s) of dader(s).

In Edinburgh woont Isabel Dalhousie, filosofe, vermogend, en haar dagen vullend met het redigeren van The Review of Applied Ethics. En verder houdt ze zich bezig met alles waarvan haar morele plichtsbesef haar zegt dat zij zich er niet van afzijdig kan houden. Als ze op een avond, na een concert, een jongeman voorbij ziet vallen, van het schellinkje naar zijn dood op de zaalvloer, is ze het niet meer dan aan hem verplicht om precies uit te zoeken wat er is gebeurd. Ondertussen moet ze haar nicht, Cat, nog even behoeden voor een relatie met een overduidelijk totaal ongeschikte man.

[p.41] 'Max and Morris,' said Isabel. 'Two German boys. The very first comic book characters. They got up to all sorts of mischief and were eventually chopped into pieces by a baker and made into biscuits.'

She looked at Toby. Max and Morris had fallen into the baker's flour vat and had been put into a mixing machine. The biscuits into which they had been made were eventually eaten by ducks. Such a Germanic idea, she thought; and for a moment she imagined that this might happen to Toby, tumbling into such a machine and being made into biscuits.

'You're smiling,' said Cat.

'Not intentionally,' said Isabel hurriedly. Did one ever mean to smile?

 

[p.93] She read the article with some amusement, and thought that it would make a lively read for the Review's subscribers, who perhaps needed a bit of encouragement. The philosophy of sex was an unusual area of applied ethics, but it had its exponents, who met, she knew, at an annual conference in the United States. The Review had occasionally published advance notices of these meetings, but she had wondered whether these bland few sentences gave the full story: morning session: Sexual Semiotics and Private Office; coffee; Perversion and Autonomy; lunch (for there were other appetites to consider), and so on in the afternoon. The abstracts of the papers were probably accurate enough, but what, might one wonder, went on afterwards at such a conference? These people were not prudes, she suspected, and they were, after all, applied ethicists.

Hier en daar heeft Isabel Dalhousie wel iets van Mma Ramotswe, en haar connecties met de academische wereld doen zo nu en dan denken aan Moritz-Maria von Igelfeld. Toch heeft ook Isabel weer een heel eigen stem en kijk op de wereld. 

Harvey, de verwende vijftienjarige zoon van een multi-miljonair, valt van een transatlantische liner. Gelukkig wordt hij opgepikt door de vissersschoener We're Here. Maar de kapitein van die boot gelooft helemaal niks van zijn verhalen over rijkdom, en weigert om te keren en naar land te varen. Ze zijn nog een maand verwijderd van de piek van hun vangst, en kunnen pas naar huis als het ruim helemaal vol is gestouwd met kabeljauw. En op zo'n kleine boot is geen ruimte voor uitvreters, dus Harvey zal mee moeten helpen. Harvey past zich razendsnel aan aan de omstandigheden; voor het eerst wordt er echt iets van hem verwacht en dat leert hem een hoop over zijn vroegere ik.

It was a forlorn little jingle; the thick air seemed to pinch it off, and in the pauses Harvey heard the muffled shriek of a liner's siren, and he knew enough of the Banks to know what that meant. It came to him, with horrible distinctness, how a boy in a cherry-coloured jersey -- he despised fancy blazers now with all a fisherman's contempt -- how an ignorant, rowdy boy had once said it would be 'great' if a steamer ran down a fishing-boat. That boy had a state-room with a hot and cold bath, and spent ten minutes each morning picking over a gilt-edged bill of fare. And that same boy -- no, his very much older brother -- was up at four of the dim dawn in streaming, crackling oilskins, hammering, literally for the dear life, on a bell smaller than the steward's breakfast bell, while somewhere close at hand a thirty-foot steel hem was storming along at twenty miles an hour! The bitterest thought of all was that there were folks asleep in the dry, upholstered cabins who would never learn that they had massacred a boat before breakfast. So Harvey rang the bell.

Kort na hun huwelijk scheiden de wegen van Alvin en Peggy. Peggy gaat naar de zuidelijke staten om te proberen de slavernij af te laten schaffen. Alvin gaat op zoek naar meer kennis over hoe de Kristallen Stad moet worden gebouwd. Hij gaat naar New England, een voorbeeld van hoe een op ideële gronden opgezette maatschappij harmonieus functioneert. Maar niet alles in New England is harmonieus, want verborgen onder de oppervlakte heerst de angst voor de heksenprocessen. De inwoners durven niet openlijk uit te komen voor hun "knacks", omdat die als een gift van de duivel kunnen worden gezien. Peggy heeft in de zuidelijke staten ook de nodige problemen, onder andere omdat de broer van Alvin daar opduikt, Calvin, die zo jaloers is dat hij Alvin haat en van wie Peggy weet dat er veel lijnen in de toekomst zijn waarin een ontmoeting tussen de twee broers zal leiden tot Alvin's dood.

"For instance, your deposition includes several extraneous persons whom no one else has seen. To wit: a lawyer named Verily Cooper, a riverman named Mike Fink, and a half-Black boy named Arthur Stuart."

"But I'm not the only one who saw them," said Purity.

"So the deposition is wrong?"

"I never said in the deposition that I was the only one who saw them."

"Excellent! Who else was at this witches' sabbath?"

"What witches' sabbath?" Purity was confused now.

"Did you say you stumbled upon this coven of witches as they frolicked naked on the banks of the river?"

"Two of them were bathing, but I saw no sign of anything more dire than that."

"So to you, when witches cavort naked before your eyes, it is innocent bathing?"

"No, I just... I never thought of it as a... it wasn't a worship of any kind."

Helaas beschikt de openbare bibliotheek niet over dit deel, deel 5 van de serie, en over deel 6 "Crystal City". Afgelopen januari vertelde ik een Amerikaanse collega over de serie, en die is de boeken nu ook aan het lezen, dus gelukkig kon ik nu deel 5 van hem lenen, en straks deel 6.

Verlengd

• Die Dreigroschenoper / Bertolt Brecht

Nieuw

• Statskij sovetnik / Boris Akunin
• English passengers / Matthew Knealy
• Plays Three / Harold Pinter
• The hunt ball / Rita Mae Brown
• Writing sitcoms / John Byrne & Marcus Powell
• Schrijven voor het beeldscherm / Willem Hendrikx

Macheath, a.k.a. "Mackie Messer", maakt Londen onveilig. Het hoofd van politie is een oude vriend en gevechtsmakker van hem, en legt hem geen strobreed in de weg. Maar Peachum, hoofd van het bedelaarsemporium, is niet zo blij als hij ontdekt dat zijn dochter Polly met Mac is getrouwd. Hij en zijn vrouw doen er alles aan om Mac achter tralies te krijgen, tot en met het dreigen met een bedelaarsopstand tijdens de kroningsfeesten aan toe.

Da preist man uns das Leben grosser Geister

Das lebt mit einem Buch und nichts im Magen

In einer Hütte, daran Ratten nagen --

Mir bleibe man vom Leib mit solchem Kleister!

Das simple Leben lebe, wer da mag!

Ich habe (unter uns) genug davon.

Kein Vögelchen van hier bis Babylon

Vertrüge diese Kost nur einen Tag.

Was hilft da Freiheit? Es ist nicht bequem.

Nur wer im Wohlstand lebt, lebt angenehm!

Mac wordt uiteindelijk opgepakt, en staat op het punt om te worden opgehangen, als er een reddende bode van de koningin komt, met het bevel hem vrij te laten en geld te geven. Maar, zoals Peachum zegt

Darum bleibt allen stehen, wo ihr steht, und singt den Choral der Ärmsten der Armen, deren schwieriges Leben ihr heute dargestellt habt, denen in Wirklichkeit ist gerade ihr Ende schlimm. Die reitenden Boten des Königs kommen sehr selten, wenn die Getretenen widergetreten haben. Darum sollte man das Unrecht nicht zu sehr verfolgen.

De auteur van de Mrs Murphy-serie is zelf Master of the Foxhunt, zoals valt te lezen in het korte biootje achterin dit boek. Ze kan daarom met kennis van zaken en met enthousiasme vertellen over de vossenjacht, als onderdeel van het plattelandsleven in Virginia.

"Sister" Jane Arnold is de MFH van de Jefferson Hunt Club. Een aantal meisjes van de nabijgelegen Custis Hall school rijden daarin ook mee. Eén van de meisjes maakt stennis over het feit dat de verzameling oude voorwerpen van de school nooit goed is gedocumenteerd vanuit het oogpunt van het slavernij-verleden. Er wordt een deskundige ingeroepen. Dan beginnen er dingen mis te gaan en mensen te sterven -- is er iemand die niet wil dat er al te goed wordt gekeken naar het verleden, of niet naar wat die voorwerpen vertegenwoordigen in het heden?

Galloping past the charming church, Sister noticed that truck tracks indented the road. The Widemans must have come to inspect their little church. She hoped restoration would follow. A faint hint of an abandoned deer carcass or something assailed her nostrils, then disappeared as she hurried on.

A sprinkle hit her cheeks; the raindrops felt cold. She looked up at the sky. The clouds were so low she felt she could touch them as mist filtered down through the forest.

They burst out of the woods, over a stout new coop, still unpainted, which spooked some of the horses. She felt sorry about that but there just hadn't been time to paint, plus one had to wait for the temperatures to rise above the forties.

Still running straight, the fox fired across the pasture, dipped under an old fence line, and shot into Beveridge Hundred, where he made for an old granary, built of stone. He waited a moment, shook himself, then placidly slipped into his den.

Merkwaardig wat je tegenkomt als je je boekenkast afstoft... Op de tweede rij, achter wat SF en detectives, een rijtje boeken dat ik op de lagere school bij verschillende kerstvieringen heb gekregen. Een heel stel "Goud-Elsje", en dus deze "Anka". Allemaal boeken over fatsoenlijke, christelijke meisjes, die uiteindelijk het geluk vinden (in vrede met zichzelf, en niet te vergeten een man en kinderen). Enig, gewoon! Om niet te zeggen, rolbevestigend... Ik kan me niet meer herinneren wat voor boeken de jongens kregen -- moet ik eens aan mijn broers vragen.

Desalwelteplus, heb ik deze dus toch nog maar eens gelezen. Ondanks het onvervalste jaren-50-vakjargon van het genre, en er naar mijn smaak teveel verhaallijnen worden afgeraffeld, heeft de hoofdlijn wel iets origineels. Hoofdpersoon Anka is de dochter van een Fransman en een Russin, gevlucht voor het communistische regime. In een vorig boek heeft zij haar vader, vlak voor zijn overlijden, teruggevonden, maar van haar moeder is niets meer vernomen. Haar kampverleden speelt Anke parten, ook al is ze liefdevol opgenomen in het gezin van Mw Verheye en diens dochter Joost(tje). Na de nodige verwikkelingen wordt Anka's moeder teruggevonden. Ook ontdekt Anka dat ze niet bang hoeft te zijn dat ze een gezamenlijke jeugdvriend afpakt van haar pleegzusje, want hij houdt alleen van haar.

's Avonds aan tafel viel het haar op dat Joostje wat witjes zag, maar de meisjes waren vrolijk en plaagden elkaar gezellig en zodoende kwam het niet in moeder op dat er wat bijzonders kon zijn.

Ze werkte die avond nog laat aan haar roman en eerst tegen half twee ging ze zich in de keuken een kop koffie inschenken. Een licht gerucht bij de deur deed haar verschrikt opkijken. Op blote voeten stond Joost voor haar.

"Mams hoor eens," fluisterde ze, "is het waar dat er voor mij een uitnodiging van Judith-Ann is gekomen en niet voor Anka?"

Moeder knikte. "Ja, hoe weet je dat?"

"Judith-Ann vertelde het me op school. Het is gemeen! Ze heeft ze allemaal gevraagd, alleen Anka niet."

"Doe je pantoffels aan en kom even binnen," vond moes.

"Nee, dan wordt Anka misschien wakker en ik wil niet dat ze ons er over hoort spreken. Luister moes, je moet antwoorden dat ik niet wil komen. Als ze Anka niet vragen ga ik ook niet!"

"Misschien hebben ze bij haar thuis niet geweten dat Anka bij ons hoort?" opperde moeder.

Verontwaardigd barstte Joost los: "Dat is helemaal niet waar! Ze weten het best! maar Judith-Ann vertelt aan iedereen dat Anka een gemene Russische spionne is en niemand wil nu meer met haar praten."

Verwonderd keek mevrouw Verheye haar aan. "Hoe komen ze dáár bij? Anka is niet eens een Russin, maar een Française!"

"Dat heb ik ook gezegd, maar ze geloven me eenvoudig niet en nu met die atoombommen waar de kranten vol van staan doen ze zo raar tegen haar. Net of zij het kan helpen!"

In fragmenten worden, steeds vanuit hun eigen perspectief, de verhalen verteld van een aantal mensen. Peevay, een halfbloed aboriginal van Tasmanie, die opgroeid in de tijd waarin de kolonisten de oorspronkelijke bewoners verdrongen en een "beschaafde" levensstijl probeerden op te dringen, totdat er vrijwel geen aboriginals meer over waren. Kapitein Illiam Quillian Kewley, smokkelaar, die zich gedwongen ziet Engeland een tijdje te verlaten en zijn schip laat charteren voor een expeditie naar Van Diemen's Land (Tasmanie). Dominee Wilson, overtuigd dat de Hof van Eden zich bevindt op Van Diemen's Land, en daarheen reist om dat te bewijzen, samen met Dokter Potter, die vooral geïnteresseerd is in het onderbouwen van zijn rassenleer. De 'beste bedoelingen' van de Engelsen krijgen uiteindelijk een flinke knauw, maar niet voordat er veel schade is aangericht.

Peevay:

Truly it was a mystery to confuse how they ever could kill all my ones and steal the world, or even why they wanted it, as it was no place they could endure. Why, they couldn't live here just alone but had to carry some HOBART TOWN with them hither and thither. Every night mule men put up TENTS for sleeping inside, though this was summer now and weather was warm. They had TABLE and CHAIRS for sitting, and CUPS for dinking BRANDY, while mule men made big fires to cook their white men's food on, that came from TINS, and was heinous like usual, all salty and slippy meat. Our ones never carried anything except firestick, lucky pouch of dead dear ones, and stories to recount. Everything else we could find and make upon our way. But who was chief now? Not me, only Palawa here, but them, who knew nothing.

 

Dr Potter:

Morning's progress slow + tiring. Day v. humid + mud = worst till now (last night's rain). Mules slipping, selves likewise, till all = greatly begrimed, boots heavy with dirt. Only one little affected = half-caste (no shoes) who = scampering through oblivious. This = further instance of his speedy reversion to aboriginal savagery. Other instances: return to near nakedness, sleeping outside, eating vilest raw foods etc. etc. All = v. useful re. notions. Definitieve proof that when two Types = unnaturally mixed characteristics of lowest Type shall always prevail. Intend to call this axiom Potter's Law.

Hoewel vrij luchtig geschreven en zo nu en dan erg grappig, is de kern toch gebaseerd op een heel triest stuk geschiedenis van de 19e eeuw, waarin de Europese beschaving -- gezien als het hoogste goed -- uit goedbedoelde onwetendheid (maar ook welbewust eigenbelang) hele volksstammen het leven heeft gekost. En we lijken er nog niet veel van te hebben geleerd...

Verlengd

• Plays Three / Harold Pinter
• Writing sitcoms / John Byrne & Marcus Powell
• Schrijven voor het beeldscherm / Willem Hendrikx

Nieuw

• The case is closed / Patricia Wentworth
• Het grote gebeuren / Belcampo
• Turks fruit / Jan Wolkers
• Hit parade / Lawrence Block

Dit is, voor zover ik weet, na Hit Man en Hit List het derde boek over huurmoordenaar John Keller. Huurmoordenaar, ja. Een vrij ongebruikelijke keuze voor de hoofdpersoon van verhalen. Op de één of andere manier weet de auteur de balans te houden tussen een sympatieke hoofdpersoon en een redelijk geloofwaardige beoefenaar van het beroep. Er gaan echt mensen dood, en niet alleen criminelen die het verdienen. Maar na iedere klus kan Keller weer wat postzegels kopen voor zijn verzameling. Soms heeft hij wel iets van gewetenswroeging, maar daar heeft hij zichzelf als professional mee om leren gaan. En bovendien, wat kan hij anders?

"Did you, uh, establish that our friend made the trip?"

"Oh, he's here, all right."

"That sounds ominous somehow."

"We had drinks yesterday afternoon," he said, and told her briefly what had happened.

"Not great," she said.

"I know."

"Are you going to be able to do what you're supposed to do?"

"I think so. In one respect it's easier this way."

"Because he won't be suspicious of his new best friend."

"Something like that."

"But in another respect," she said, "it's got to be harder."

"Remember when you called me a sociopath?"

"How could I forget? I also remember how upset you got."

"There are times," he said, "when being a sociopath would make things a lot easier."

"What you need to do," she said, "is meditate."

"Meditate?"

"Get into a place of quiet stillness and peace," she said, "and try to get in touch with your inner sociopath."

Hilary heeft zielsmedelijden met haar nicht, Marion, wiens echtgenoot een levenslange gevangenisstraf moet uitdienen voor het vermoorden van zijn oom. En dan heeft Geoff nog geluk gehad dat geen voorbedachte rade kon worden bewezen, want anders was hij opgehangen. Hilary heeft nooit geloofd dat Geoff zoiets zou kunnen doen. Haar twijfel wordt aangewakkerd als ze in de trein wordt aangeklampt door de vrouw wiens getuigenis zo doorslaggevend is geweest in de afloop van de rechtzaak. Hilary kan het daar niet bij laten zitten.

'Alfred -- for the Lord's sake! I can't sign that! Alfred, I'll never say a word -- I swear I won't! I'll go where no one won't ever find me, and I'll never say a word -- I'll take my Bible oath I won't!'

On the other side of the door Alfred Mercer wrenched away from the grovelling woman who clutched his knees. He let out an agry oath, and then controlled himself. Whatever happened, she'd got to sign the statement, she'd got to sign it. He said, in a deadly quiet voice, 'Get up, Louie! Get up off the floor.'

Mrs Mercer looked up stupidly. She was so much afraid that she could no longer think. She was afraid of being hanged, and she was afraid to die, and she was afraid of the knife in Alfred's hand -- but she was most afraid of the knife. She got up, and when he told her to sit she sat, and when he told her to sign her name she took the pen in her cold shaking hand.

Ik had me niet gerealiseerd hoe goed ik het verhaal uit dit boek nog wist: het was bijna niet meer de moeite om het nog te lezen...

Het ging me eigenlijk alleen om het titelverhaal uit deze bundel, waar ik iets over hoorde. Meer heb ik tot nu toe ook nog niet gelezen, en morgen moet het boek weer naar de bieb. Maar ik ga zeker nog eens meer van Belcampo lezen, want dit verhaal beviel me wel.

In Rijssen, het kleine plaatsje in Salland, wordt de stilte op een mooie avond verscheurd door het gillen van de buurvrouw. Ze heeft zo'n eng beest gezien in de slaapkamer. Die enge beesten blijken overal te zitten: ze komen uit een gapende kloof die zich in het dorp heeft geopend. Dan opent ook de lucht zich, en duivels en engelen dalen neer om de Rijssenaren op te halen. De tijd is om...

Verbluft bleef ik staan, verbluft wankelde ik naar een boom, verbluft hield ik me daar leunende. Nu wist ik. Het waren de apocalyptische ruiters! Wij stonden aan de ochtend van de jongste dag.

Dus toch! Ze hadden dus toch gelijk, de mannetjes met de steile hoedjes, de smalle boordjes en de droge gezichtjes, die dit eeuwenlang van hun kanseltjes hadden verkondigd. Nou brak mijn klomp. Dit was wel het laatste wat ik ooit verwacht had. Maar er was geen twijfel aan, het hele orthodoxe apparaat was in werking.

 

Ik sprong bijna dwars door de deur van mijn kamertje heen, zo snel hem openend, stortte mij tussen kisten en koffers, rolde ze, schoof ze, sjorde ze, liet ze dompelen en kantelen tot ik hem had, de kist, en toen weer graven en graaien tot ik het had, het pak. Ja, daar was het. Ik snelde ermee in de donkerste hoek van de zolder, stroopte mijn burgerkleding af en wierp mijn lijf er in, trok de kap met de twee horentjes nog net over het hoofd.

Het was de hoogste tijd, er werd een dakraam geopend. Al durfde ik niet te kijken, ik verschool mij niet, ik deed alsof ik zocht, alsof ik ook naar mensen zocht die zich op hun zolder verstopt hadden. Het duivelse wezen, want dat was het, liet zich naar binnen glijden en ging zonder zich om mij te bekommeren de zoldertrap af naar beneden.

Da's nog eens andere koek dan "Left Behind" ;)

Verlengd

• Plays Three / Harold Pinter
• Turks Fruit / Jan Wolkers
• Writing sitcoms / John Byrne and Marcus Powell
• Schrijven voor het beeldscherm / Willem Hendrikx

Nieuw

• Morality for beautiful girls / Alexander McCall Smith
• The book of flying / Keith Miller
• Predator / Patricia Cornwell

Met een beetje vertraging, want ik had voor de Buchmesse geen tijd meer om deze entry nog toe te voegen.

A. J. Raffles is een inbreker. Eentje uit gegoede kringen, maar met weinig eigen geld -- en dus moet hij op een andere manier in zijn behoeften voorzien; hij is geen Robin Hood. Zijn hulpje/sidekick, 'Bunny', doet verslag. De auteur, E.W. Hornung, was getrouwd met de zus van Arthur Conan Doyle, en kon -- volgens het biootje in het boek -- goed overweg met zijn schoonbroer. Na het lezen van de verhalen is me wel duidelijk waarom de een zoveel succesvoller is gebleken dan de ander. Werken met een anti-held is natuurlijk altijd lastiger, hoewel Hornung er netjes een einde aan breidt door Raffles moedig te laten sterven op het veld tijdens de Boerenoorlog. En mensen aanmoedigen tot misdaad kon natuurlijk niet, dus laten veel van de verhalen vooral zien hoe lastig het is en hoe vaak het mislukt; en dat leest altijd minder leuk. En ze zitten gewoon ook een stuk minder goed in elkaar dan die van Sherlock Holmes. Het Raffles-Bunny gedoe is nogal vervelend -- geef mij Watson maar! -- en de climax van de avonturen wordt vaak met een paar woorden achteraf afgedaan. Waar Holmes tijdloos is, heeft de moderne lezer bij Raffles belist moeite om het juiste kader te pakken te krijgen.  

'Difficult thing to break your own head,' said Raffles later; 'infinitely easier to cut your own throat. Chloroform's another matter; when you've used it on others, you know the dose to a nicety. So you thought I was really gone? Poor old Bunny! But I hope Mackenzie saw your face?'

'He did,' said I. I would not tell him all Mackenzie must have seen, however.

'That's all right. I wouldn't have had him miss it for worlds; and you mustn't think me a brute, old boy, for I fear that man; and, you know, we sink or swim together.'

'And now we sink or swim with Crawshay too,' said I dolefully.

'Not we!' cried Raffles with conviction. 'Old Crawshay's a true sportsman, and he'll do by us as we've done by him; besides, this makes us quits; and I don't think, Bunny, that we'll take on the professors again!'

In een dorpje is een dienstbode plotseling verdwenen. Ze zou naar de stad zijn vertrokken, maar iedereen vindt dat vreemd en tegenstrijdig met haar karakter. Omdat er dicht bij het dorp, in een voormalig landhuis, door de overheid onderzoek wordt gedaan van gevoelige aard, wordt Scotland Yard ingeseind om te onderzoeken of de verdwijning soms te maken zou kunnen hebben met spionage. Inspecteur Frank Abbott haalt Miss Silver erbij, want wat is beter dan een onschuldige oude dame die bij een voormalig schoolvriendin logeert om uit te vinden wat de dorpsbewoners weten. Miss Silver ontdekt dat de zaak niets te maken heeft met het onderzoek op het landgoed. Maar dat wil nog niet zeggen dat er geen misdaad is gepleegd.

She didn't want to look at it, but her eyes became fixed. She hadn't forgotten about it, but she had locked it away. Now it was there in front of her with the gold and silver flakes catching the light. She put out a finger and touched it. There it was, quite solid and real. Why hadn't she left it lying on the grass verge in Vicarage Lane? Why hadn't she thrown it away in the fields, or on the road? Why had she brought it home? She had a dreadful feeling that none of these things could be escaped from. There was something about the bead that fascinated. her. Slowly, reluctantly she picked it up and set it on the palm of her hand. As she turned to get the light upon it she saw that the door was open, and that Lydia Crewe stood on the threshold looking in.

In deel 3 kabbelt het leven in Gabarone voort. Het No.1 Ladies Detective Agency maakt nog niet echt winst, dus om te bezuinigen trekken Mma Ramotswe en Mma Makutsi in bij Tlokweng Road Speedy Motors. Dat komt goed uit, want Mr J. L. B. Matekoni blijkt te lijden aan een depressie, dus Mma Makutsi neem behalve haar taken als assistent detective ook die van assistent manager van de garage op zich. Mma Ramotswe gaat ondertussen op onderzoek uit bij een familie waar het eten wel een heel merkwaardig bijsmaakje heeft, de laatste tijd.

Most morality, thought Mma Ramotswe, was about doing the right thing because it had been identified as such by a long process of acceptance and observance. You simply could not create your own morality because your experience would never be enough to do so. What gives you the right to say that you know better than your ancestors? Morality is for everybody, and this means tht the views of more than one person are needed to create it. That was what made the modern morality, with its emphasis on individuals and the working out of an individual position, so weak. If you gave people the chance to work out their morality, then they would work out the version which was easiest for them and which allowed them to do what suited them for as much of the time as possible. That, in Mma Ramotswe's view was simple selfishness, whatever grand name one gave to it.

Raadsel opgelost: Alexander McCall Smith is geboren in Zimbabwe en heeft enige tijd in Botswana gewoond. Hij woont nu in Edinburgh, waar hij als hoogleraar Medisch Recht is verbonden aan de universiteit.

Uit de bieb gehaald, omdat ik vond dat ik het gelezen moest hebben -- en eigenlijk is het een heel mooi boek. Over een man die niet goed weet wat hij met zichzelf aanmoet, als de vrouw waar hij zielsveel van houdt uit zijn leven verdwijnt.

Dat haar moeder een keer gezegd had toen ze als meisje van tien de badkamer inkwam en dat aangeharkte vlees zag waar die borst was weggenomen: 'Dat komt door het zuigen dat jij eraan gedaan hebt.' En toen had ze heel lang gedacht dat je borsten weggingen als je een kindje kreeg, dat je borsten er door het baby'tje afgegeten werden.

Verlengd

• The book of flying / Keith Miller
• Predator / Patricia Cornwell

Nieuw

• De torens van Romander (Onmagiër; 1) / W.J. Maryson
• De huisbewaarder [en andere stukken] / Harold Pinter
• Anthoni van Leeuwenhoek / A. Schierbeek

Gratis

• Dubbelspel / Frank Martinus Arion

Net als deel 5, onbreekt ook dit laatste deel in de OBA, dus ik moest wachten tot ik het ergens anders kon lenen.

Het lijkt alsof er een flinke sprong is gemaakt sinds het einde van deel vijf. Er wordt verwezen naar gebeurtenissen, die in die tussentijd hebben plaatsgevonden -- niet het minste het te vroeg geboren worden van het kind van Alvin en Peggy, waarbij Alvin machteloos staat om iets te doen, omdat hij niet snel genoeg kan doorgronden hoe hij de longen van zijn zoontje kan herstellen. Met het gevoel dat hij niets weet te bereiken, vertrekt Alvin naar Nueva Barcelona -- voorheen Nouveau Orleans. Zonder het te beseffen, draagt hij daar bij aan het uitbreken van de gele koorts. Uiteindelijk leiden hij en Arthur Stuart een ontsnapping uit de stad van duizenden arme en berooide inwoners, via het land van Tenska-Tawa. Met deze groep, en met behulp van Verily Cooper, Abraham Lincoln, en de gouden ploeg komt Alvin eindelijk aan op de plaats waar zij Crystal City zullen bouwen. Peggy voorziet de eindigheid daarvan, maar Alvin beseft nu dat het belangrijkste het proces van het maken is.

Het eerste deel van een fantasy-reeks. Deel drie is uit, dus ik hoop maar dat het daar ook bij blijft, want anders heb ik mij niet gehouden aan mijn eigen Eerste Wet van de Fantasy: "Begin nooit aan een meerdelig werk voordat het laatste deel verschenen is".

Op het eiland Loh wordt iedereen geboren met -- in min of meerdere mate -- magische begaafdheid. Behalve Lethe. Hij is een toverloze, en op het eiland dus een buitenbeentje. Maar in de ogen van hoogmyster Matei is hij ook de Onmagiër, wiens speciale vermogens belangrijk zijn in de strijd tegen de Vergruizing, de Kleurloze Magie die de wereld na 9000 jaar nu opnieuw sluipend aantast en doet vergaan. Of is de Kleurloze Magie ook alleen maar een symptoom, een teken van naderend onheil?

'Had je een visioen?' vroeg Matei, die zich over hem heenboog.

Lethe keek hem wazig aan.

'Er was ...' zijn stem stokte. Hij staarde verdwaasd in de richting van de put. Llanfereit stond er nog altijd vlak bij met zijn gezicht van Lethe afgewend. Achter de magiër zag Lethe een schaduwflard omhoog kruipen tegen de putwand. Met de schaduw stak doodsangst de kop op in Lethes geest. Hij hees zich overeind en zette een wilde stap in de richting van de tovenaar. 'Pas op!'

Spoiler alert voor wie Blowfly en/of Trace nog niet heeft gelezen!!!

Kay Scarpetta werkt nu in Florida voor de National Forensic Academy -- opgericht en gefinancieerd door Lucy. Een aantal moordzaken waar zij, Marino, en Benton aan werken blijken met elkaar verband te houden. En met Lucy's laatste one night stand. De oorzaak blijkt te liggen in de brute mishandeling van een jong meisje, acht jaar geleden. 

Het moeizame gedoe tussen Scarpetta en Marino begint me nu een beetje te vervelen. Het neemt een te grote plaats in om te negeren, maar er wordt ook weer niet echt iets mee gedaan in de hoofdlijn van het verhaal. En dat iedereen jaloers is op Scarpetta's carriere en Lucy's geld weten we onderhand ook wel.

Het Verjaardagsfeest

Een pension met maar één gast, een jongeman die daar al jaren woont. De pensionhoudster die hem behandelt alsof (alsof?) hij haar zoon is. Twee nieuwe gasten arriveren. Er wordt een verjaardagsfeest georganiseerd voor de jongeman, maar is hij wel jarig? De twee andere gasten nemen hem mee. De pensionhoudster weet van niks, en haar man laat haar in die waan.

Theevisite

De directeur van een bedrijf zou willen dat hij iets met zijn secretaresse had.

Verlengd

• Anthoni van Leeuwenhoek / A. Schierbeek

Nieuw

• De kloven van Lan-Gyt (Onmagiër; 2) / W. J. Maryson
• De heer van de diepten (Onmagiër; 3) / W. J. Maryson
• Vernon God Little / DBC Pierre
• Alarms & Excursions / Michael Frayn
• The importance of being Ernestine / Dorothy Cannell

Bij de Torens van Romander zijn Lethe en zijn begeleidende gezelschap verwezen naar de Windtoren, op de Spiegeleilanden, voor nieuwe aanwijzingen. Ze reizen daarheen, daarna door naar de Buiteneilanden waar het kleurloze verderf inmiddels snel om zich heen grijpt, en tenslotte naar Lan-Gyt. Lethe heeft onderweg in visioenen veel geleerd over wat hem te wachten staat en twijfelt in toenemende mate of hij daar wel tegen opgewassen is. Ondanks het feit dat hij blijkt te beschikken over de Kracht, die misschien, of misschien ook niet, verbonden is met de kleurloze magie.

In de kloven van Lan-Gyt neemt het lot van Lethe aanvang: hij begint het proces van vervlechting met de Heer van de Diepte, en wordt deel van dat wezen, samen met alle voorafgaande Lethe's, de Vrouwe van de Dageraad, de Nibuüm, en -- via de Kracht verscholen in een hoekje van zijn geest, Pit. Zo wordt de Heer van de Diepte tot leven gewekt, om met de Duistere van de Nachtzee het gevecht aan te gaan waarvan iedereen hoopt dat dit nu voor de laatste keer zal zijn.

Al in deel 2 begon het duidelijk te worden dat deze boeken een verband hebben met de "Meestermagiër"-cyclus. Net als in die boeken, blijft veel ook nogal vaag. Er zijn allerlei machten in het spel, maar als uiteindelijk de strijd losbarst, wordt niet meer helemaal duidelijk wie nou welke rol speelde, en waarom. Snel weggelezen, want uiteindelijk wil je natuurlijk wel weten hoe het afloopt.

"Vanuit ons perspectief zien wij het goede gewoon minder goed dan het kwade. Dat wil niet zeggen dat het goede kleiner is. Het kwade zit on op de huid, probeert ons in te palmen. Het beneemt ons het uitzicht op het goede." Ze loosde een zucht. "Het goede kijkt, in zijn alomvattendheid, van verre toe en wacht. Waarop wacht het goede? Het wacht tot wij beseffen dat ons menselijk perspectief ons probeert te bedriegen. Natuurlijk is dit één van de vele mogelijke antwoorden, maar het is zeker niet het minste."

Ze draaide zich van Schade weg en wilde verder lopen, maar haar voetstap stokte. "Een tweede antwoord zou kunnen zijn," zei ze terloops over haar schouder, "dat goed en kwaad elkaar nodig hebben. Zonder donker kader kun je het licht niet duiden."

Iedere zondagmiddag wordt er domino gespeeld bij Boeboe Fiel, door Boeboe zelf, zijn rijke buurman Manchi, Janchi Pau, en de "bovenwinder" Chamon Nicolas. Deze zondag komen allerlei lijnen in hun persoonlijke levens tot een brandpunt, als Janchi en Chamon hun tegenstanders, Manchi en Boeboe, met een ongekende uitslag van 10/0 verpletteren.

Manchi keek hem met een goedmoedige glimlach aan. De herinnering aan zijn triomf streelde hem. Doordat Boeboe ermee gekomen was, vergaf hij deze ook zijn achteloze spel en vuile krabben. Hij vond evenwel dat Janchi wat al te veel bravoure had en besloot hem iets te geven om over na te denken.

'Goed beschouwd is het onzin om op dit eiland over vreemdelingen te spreken. We zijn immers allemaal vreemdelingen hier. Chamon hier komt zelfs uit Saba, nietwaar.'

De opmerking deed Chamon pijn: 'Kom nou, Manchi, ik ben Curaçaoënaar goedbeschouwd, omdat ik me zo voel. Wat zou ik nu nog in godsnaam op Saba moeten zoeken?! Ik ben al meer dan vijfentwintig jaar hier.'

'Weet ik,' zei Manchi gemeen. 'Weet ik.' Hij pauzeerde even en vervolgde daarna: 'Maar voor de wet, vriend Chamon; voor de wet ben je Sabaan. En de wet is de wet. Daar kun je niets aan doen. Ik óók niet. Je kunt honderd jaren in een land wonen, maar de wet blijft de wet.'

Dit boek is gekozen om het onderwerp te zijn van de eerste "Nederland Leest"-actie. In navolging van Chicago en andere steden, is één boek uitgekozen om zoveel mogelijk mensen in dezelfde periode te laten lezen en bediscussiëren. Het boek was voor leden gratis af te halen bij de openbare bibliotheek, en voor een klein bedrag te koop in de boekhandel. De periode van nog geen maand vond ik zelf erg krap -- nauwelijks genoeg om echt een buzz te genereren, zelfs als iedereen het boek op de eerste dag van de actie had gehaald en daarna meteen uitgelezen. In Chicago kozen ze "To Kill a Mockingbird", wat toch een wat andere status heeft -- het is een klassieker binnen de amerikaanse literatuur, en iedereen die daar de middelbare school heeft afgerond had het waarschijnlijk dus al een keer gelezen (of de verfilming gezien). Hier heb ik eigenlijk verder weinig van de actie gemerkt; de bibliotheken hebben er wat activiteiten aan opgehangen, maar verder...

Het boek geeft een interessante kijk op het leven op Curaçao: alleen al daarvoor is het relevant om dit boek te lezen, om wat meer te beseffen en te begrijpen over de Antillen en Antilianen. Ik ben zeker van plan om naar andere boeken van deze schrijver of andere Antiliaanse schrijvers te kijken.

Mrs Malloy, werkster, en haar werkgeefster worden per ongeluk aangezien voor privé detectives. Ze kunnen de verleiding niet weerstaan om zich inderdaad met de zaak van Lady Krumley te bemoeien. In korte tijd zijn een aantal -- weliswaar oudere -- familieleden van de Lady overleden en zij vreest dat dit de "vloek van Flossie" is: het dienstmeisje dat zij veertig jaar geleden onterecht heeft ontslagen en dat kort daarna is overleden. Lady Krumley wil het kind van Flossie, Ernestine, vinden om haar fouten goed te maken en de vloek af te wenden.

Wel aardig, maar niet echt bijzonder.

Verlengd:

• Vernon God Little / DBC Pierre

Nieuw:

• Hersenschimmen / J. Bernlef
• The Book of Illusions / Paul Auster
• Afterlands / Steven Heighton

De laatste zes maanden van de inwoners van Melbourne. Anderhalf jaar eerder heeft een geëscaleerde atoomoorlog het hele noordelijk halfrond onbewoonbaar gemaakt. Nu verspreidt de radioactiviteit zich langzaam over de rest van de wereld. Kort na de oorlog hebben mensen geprobeerd te vluchten naar het zuiden, of zelfmoord gepleegd; de mensen die nu overblijven beseffen nog niet helemaal wat hen te wachten staat, of hebben zich neergelegd bij het onontkoombare. Als Sydney en Canberra zijn gevallen, heeft Melbourne hooguit enkele weken respijt. In die sfeer worden autoraces gehouden, waarbij de coureurs alles geven -- liever stervend in een crash dan langzaam aan de stralingsziekte. In de sjieke club drinkt een laatste groepje overblijvers zich stug door de wijnkelder heen, want na hen zal er niemand meer zijn om daarvan te genieten. De overheid heeft pillen verstrekt, zodat een ieder die dat wil, zelf de tijd en plaats kan kiezen.

She stared at him in angry silence.

"There's another thing you'd better think about," he said. "Jennifer may live longer than you will." He held up the first red box. "You can chuck these in the dust bin," he said. "You can battle on as long as long as you can stand, until you die. But Jennifer may not be dead. She may live on for days, crying and vomiting all over herself in her cot and lying in her muck, with you dead on the floor beside her and nobody to help her. Finally, of course, she'll die. Do you want her to die like that? If you do, I don't." He turned away. "Just think about it, and don't be such a bloody fool."

She stood in silence. For a moment he thought that she was going to fall, but he was too angry now himself to help her.

Een dode hond, afgeleverd aan de deur, bezorgt een millionaire een hartaanval. Zijn zakenpartner krijgt ook een vreemd pakket. Ellery moet uitzoeken wie deze zaken verstuurd, en met welk doel.

De ontknoping is enigszins verrassend, maar de weg er naartoe minder goed dan in andere EQ's. Alle vrouwen in het boek, en de omgangsvormen tussen mannen en vrouwen, zijn erg "fifties" (bijna Chandleriaans). Het kan geen kwaad om er zo nu en dan eens aan herinnerd te worden dat emancipatie echt nodig is geweest.

Op de Highschool in een klein Texaans stadje schiet een van de leerlingen zijn halve klas en daarna zichzelf dood. En omdat Vernon Little de beste vriend was van die Jesus, wordt hij er automatisch van verdacht mede-dader te zijn. Pas in een veel te laat stadium beseft Vernon dat het niet een simpele kwestie is van wachten tot de waarheid aan het licht komt. Vanaf het moment dat hij verdacht is, worden al zijn handelingen -- van ervoor én erna -- in dat licht geïnterpreteerd, waarbij iedereen er ook nog de draai aan geeft die hem/haar het beste uitkomt.

[p. 41] I'll tell you a learning: knife-turners like my ole lady actually spend their waking hours connecting shit into a humongous web, just like spiders. It's true. They take every word in the fucken universe, and index it back to your knife. In the end it doesn't matter what words you say, you feel it on your blade. Like, 'Wow, see that car?' 'Well it's the same blue as that jacket you threw up on at the Christmas show, remember?' What I learned is that parents succeed by managing the database of your dumbness and your slime, ready for combat.

 

[p. 95] The last payphone in town stands next to a corrugated metal fence on Keeter's corner, the remotest edge of town. If you live in Crockett's, this is your personal phone. Empty land stretches away behind it into the fold of the Balcones Escarpment, as far as you can imagine. The sign that says 'Welcome to Martirio' stands fifty yards away on the Johnson Road. Somebody has crossed out the population number, and written 'Watch this space' over it. That's fucken Crockett's for you. Smelly honesty, and a sense of humor.

Mooi geschreven -- wel vrij compact en met veel beeldspraak; daardoor heeft 't me anderhalve week gekost. Maar dat was zeker geen verloren tijd!

Eén van de directeuren van een uitgeverij verschijnt niet op kantoor. Pas na vier dagen beginnen zijn vrouw en zijn partners, en neven, zich daar zorgen om te maken. Ze hebben nog maar net Albert Campion ingeschakeld om eens navraag te doen, als de verdwenen uitgever wordt gevonden, in de kluis, dood. Hij is verstikt met koolmonoxide en het was geen ongeluk. Alle verdenkingen wijzen op één van de neven, maar Campion is ervan overtuigd dat het circumstantial evidence niet het hele verhaal verteld, en hij ontdekt een verband met een lid van de uitgeversfamilie dat 20 jaar onder zeer mysterieuze omstandigheden van de aardbodem is verdwenen.

'Not guilty.'

Mike's voice was unexpectedly loud and infused a note of tension into the friendly, business-like atmosphere of the court. He remained upon his feet while the Clerk turned his attention to the business of swearing in the jury, and Lord Justice Lumley raised that part of his face where his left eyebrow should have been and remarked affably:

'You may sit down. The only time you have to stand in this court is when you are receiving sentence or when I address you.'

He had a pleasant rumbling voice with a slight squeak in it at commas, which did nothing to detract from the magnificent oddity of his appearance or his unshakable dinity which clothed him as surely as his robe.

Margery Allingham is iets minder bekend (in elk geval bij het "grote publiek") maar hoort zeker thuis in het rijtje van Agatha Cristie en Dorothy Sayers. Ik vind haar beschrijvingen van personages, en de manier waarop ze de omgeving gebruikt om sfeer te tekenen erg goed.

Ergens in het boek kwam ik "Parthian shot" tegen: "parting shot" blijkt een eggcorn te zijn!

Verlengd:

• The Book of Illusions / Paul Auster
• Hersenschimmen / J. Bernlef
• Afterlands / Steven Heighton

Nieuw:

• Miss Seeton Undercover / Hamilton Crane
• De kristallen kloof (De Dromers; 3) / David & Leigh Eddings
• Just So Stories / Rudyard Kipling
• Dynamische websites met PHP / Ward van der Put
• De larf / Midas Dekkers

In de OBA hebben ze sinds een paar maanden nieuwe uitleenmachines met RFID: je legt een stapeltje boeken op de plaat en dan ziet de computer welke boeken dat allemaal zijn. Nog niet alles is al voorzien van een tag -- tot nu toe heb ik er iedere keer minimaal één boek tussen gehad dat niet werd herkend en waarvoor ik dus beneden bij de balie in de rij moest gaan staan. Het is wel een interessant systeem, snel en minder belastend voor de boeken.

Miss Seeton was tekenlerares, en verhuisde toen ze met pensioen ging naar het kleine huisje dat ze had geërfd in het dorpje Plummergen. Ze bleek een onvermoed talent te hebben om in haar tekeningen dingen te verhelderen, die nog niemand eerder waren opgevallen, en helpt daar de politie mee. Dit keer zijn er dieven op pad, terwijl heel Plummergen op zijn kop staat vanwege een televisieprogramma over hun locale appelvariant.

Iedere keer als ik één van deze boekjes heb gelezen, vraag ik me af waarom. De auteur -- die onder een heel aantal pseudoniemen schrijft, met steeds de initialen H.C. -- slaagt erin om een bepaalde "feel good" sfeer op te wekken, en een onderhoudende groep personages te creëren, maar de verhaallijnen zijn erg zwak. Het meest interessant zijn nog de, weliswaar vrij clichématige, onderlinge dorpsdingetjes. Een beetje zoals in de boeken van Agatha Christie, maar zonder de onheilspellende onderlaag van een slang in het paradijs.

Door een vliegtuiongeluk verliest Dan Zimmer zijn vrouw en twee jonge zoontjes. Hij sluit zich af van de wereld en zoekt troost in drank. Op een avond ziet hij op televisie een fragment uit een stomme film, dat hem aan het lachen maakt. Hij besluit alle bestaande films van die regisseur/komiek te gaan bekijken, in filmmusea over de hele wereld: het gaat slechts om 12 korte films, daarna is de maker, Hector Mann, nooit meer door iemand gezien. Uiteindelijk schrijft Zimmer er zelfs een boek over. Niet lang nadat het boek is verschenen, krijgt hij een mysterieuze brief, waarin staat dat Mann nog leeft. Zimmer gelooft het niet, maar dan staat op een dag een vrouw op de stoep, die hem dwingt om met haar mee te gaan naar New Mexico, waar Mann woont. Hij heeft na zijn verdwijning nog meer films gemaakt, die nooit zijn vertoond. Binnen 24 uur na zijn dood zullen ze worden vernietigd, en zijn gezondheid gaat nu snel achteruit. Als Zimmer die films nog wil zien, moet hij opschieten.

Maar waar gáát het nou eigenlijk over? Over vergankelijkheid? Over dat mensen niet zijn wie ze lijken, maar dat we daar mee zullen moeten leven, omdat het nou eenmaal niet anders kan?

De twee voorgaande slagen zijn gewonnen, en nu wordt een aanval verwacht in het Noorden of het Oosten. Totdat de Dromers uitsluitsel geven, moeten er in beide gebieden voorbereidingen worden getroffen. Uiteindelijk droomt Lillabeth, in het Oosten, dat de aanval zal plaatsvinden in het Noorden, dus iedereen trekt daar naartoe. Het nieuwe broedsel nakomelingen van Vlagh blijkt weer slimmer en beter uitgerust dan het vorige, maar nog steeds zijn de vereende krachten van de inheemse en de buitenlandse huurlingen sterker. Hoewel het ook nu weer het ingrijpen van de onbekende "Vrouw" is, die de slag beslecht.

Eigenlijk is dit boek, net als zijn twee voorgangers, "much ado about nothing". Het verhaal kabbelt voort, er wordt -- vrij gemakkelijk -- gewonnen van de vijand, en alle inspanningen van de personages worden overbodig gemaakt door een geheimzinnige deus ex machina. Toch leest het lekker weg. In dit boek -- ik kan me niet herinneren of dat in de voorgaande ook al zo was -- zien we steeds een deel van het gebeuren, soms met overlap, door de ogen van een ander personage. En de personages zijn boeiend genoeg om geïnteresseerd te blijven in wat er verder gebeurt.

Christopher is een autist. Hij vertelt hoe de hond van de buurvrouw werd vermoord, hij op zoek ging naar de dader, en wat er verder gebeurde.

A lie is when you say something happened which didn't happen. But there is only ever one thing which happened at a particular time and at a particular place. And there are an infinite number of things which didn't happen at that time and that place. And if I think about something which didn't happen I start thinking about all the other things which didn't happen.

For example, this morning for breakfast I had Ready Brek and some hot raspberry milkshake. But if I say that I actually had Shreddies and a mug of tea I start thinking about Coco-Pops and lemonade and porridge and Dr. Pepper and how I wasn't eating my breakfast in Egypt and there wasn't a rhinoceros in the room and Father wasn't wearing a diving suit and so on and even writing this makes me feel shaky and scared.

Ik denk dat dit boek een goede indruk geeft van hoe het is om een autist te zijn die moeite heeft met informatie-verwerking en met relaties/communicatie met andere mensen. Het is ergens ook wel grappig om te zien hoe Christopher doodserieus een heleboel weet en ziet, maar niet beseft wat dit betekent voor zijn relatie met zijn vader en moeder. Tegelijkertijd realiseer je je als lezer ook hoe moeilijk en frusterend het moet zijn voor zijn ouders om hiermee om te gaan.

In een dorpje op het Engelse platteland wonen drie oudere dames in voormalige herberg "Het Vale Paard". Ze houden zich bezig met spiritisme, en claimen dat het mogelijk is om iemand louter en alleen door geestelijke beïnvloeding op afstand te doden. In Birmingham is een advocaat, die graag weddenschappen afsluit: jij denkt dat je rijke oude oom, of de minnaar van je vrouw, nog lang zal leven -- hij denkt dat die persoon binnen een paar weken zal sterven. En als hij wint, moet je de weddenschap betalen. Toevallig gaan mensen die een weddenschap hebben afgesloten, daarna voor een seance naar Het Vale Paard. En ze verliezen hun weddenschappen opvallend vaak...

Mark Easterbrook gelooft er niets van, maar als hij en zijn vriendin proberen de zaak te ontrafelen, merken ze dat echte slechtheid gebruik maakt van alle mogelijke middelen.

Ik vind dit één van de beste boeken van Agatha Christie.

Verlengd

• Just So Stories / Rudyard Kipling
• De larf / Midas Dekkers

Nieuw

• De maan van de veroveraar (Boreal;1) / Julian May
• Kiln People / David Brin
• Argentinië / Marcel Bayer

Dr Carr was ervan overtuigd dat de dood van de oude, zieke mevrouw Dawson door iemand was versneld, maar bij de autopsie is niets te vinden, en niemand wil hem geloven -- behalve Peter Wimsey.

Heel vreemd; ik kon me helemaal niet herinneren dat ik dit boek al eens eerder heb gelezen. De methode wel, maar die is waarschijnlijk vaker gebruikt in detectiveverhalen. Het is een typische Wimsey-geval, met een morele kant. De moordenaar vermoordt een oude, zieke vrouw, die onder verdoving van morfine al langzaam aan het sterven is, en dus hooguit een paar maanden minder leeft, maar door de bemoeienis van Wimsey raakt de moordenaar in het nauw, en doodt dan nog twee mensen om ontdekking te voorkomen.

Dr. Carr followed hard upon his name. The sight of Wimsey struck him speechless.

"I told you I'd be turning up again before long," said Lord Peter, cheerfully. "Sherlock is my name and Holmes is my nature. I'm delighted to see you, Dr. Carr. Your little matter is well in hand, and seein' I'm not required any longer I'll make a noise like a bee and buzz off."

1927!!!

Bevat: Minority Report; Imposter; Second Variety; War Game; What the Dead Men Say; Oh, to Be a Blobel!; The Electric Ant; Faith of Our Fathers; We Can Remember it for You Wholesale.

In de Introduction wordt vermeld dat science fiction schrijver Philip K. Dick tegenwoordig nauwelijks meer bekendheid geniet, terwijl een ongekend groot aantal van zijn verhalen/novelen heeft geleid tot films: Minority Report, Blade Runner, Total Recall, Screamers, en minder bekende films. In de bibliotheek is inderdaad niks van Dick te vinden; ik kwam dit boek toevallig tegen in een cd/dvd winkel, waar ze het verkochten vanwege de film Minority Report.

Veel van de verhalen zijn echt lekkere SF; sommige hebben een hoop opbouw, en laten je dan een beetje bekaaid achter -- "was dat het nou?" Bijvoorbeeld Faith of Our Fathers en The Electric Ant. Het titelverhaal zit heel slim in elkaar, net als War Game. Als ik nog eens ergens verhalen van Philip K. Dick tegenkom, lees ik ze graag.

PS. Na het posten van bovenstaande even op internet gezocht. De site van de Philip K. Dick trust geeft een volledig overzicht van zijn werk -- verbazingwekkend dat dat in de analoge wereld zo slecht te vinden is!

Albert Morris is een "gumshoe", maar hij werkt niet alleen. Net als het grootste deel van de wereldbevolking, bakt hij elke ochtend een aantal kopieën van zichzelf, "ditto's", om hem te helpen bij zijn werk en huishoudelijke taken. Hij is gespecialiseerd in copyright-zaken -- het voorkomen van ditnapping van succesvolle templaten om goedkope versies aan te kunnen bieden. Maar dat is niet de reden waarom hij wordt ingehuurd door de machtige multimiljardair Anaeas Kaolin, oprichter en directeur van Universal Kilns. De ditective die wordt gestuurd, moet de geniale wetenschappelijke medeoprichter van UK terug zien te vinden. Tegelijkertijd wordt een andere ditMorris ingehuurd door een groep zakenmensen, die ervan overtuigd zijn dat UK belangrijke doorbraken in de ditto-techniek achterhoudt. En natuurlijk komen Albert en zijn ditto's er pas gaandeweg achter, dat ze door hun verschillende opdrachtgevers worden gebruikt voor heel andere doelen.

Lekkere SF, leuk geschreven; een "hard-boiled" verhaal, met hier en daar wat inzichten over de verhouding tussen maatschappij en bedrijfsleven bij het ontwikkelen van nieuwe technologie die wezenlijk ingrijpt in het ervaren van leven en dood.

Oh, never mind. I'm always a bit grumpy getting up off the warming tray, grabbing paper garments from a rack and slipping them over limbs that still glow with ignition enzymes, knowing that I'm the copy-for-a-day.

Of course I remember doing this thousands of times. Part of modern life, that's all. Still, it feels like when my parents used to hand me a long list of chores, saying that today will be all work and no play... with the added touch that Albert Morris's golems have a high chance of getting snuffed while taking risks he'd never put his realbod through. A lesser death. Barely noticed. Unmourned.

Ugh. What got me in this mood?

Maybe it's Ritu's news. A reminder that true death still lurks for us all.

Well, shrug it off! No sense brooding. Life's fundamentally the same. Sometimes you're the grasshopper. Some the ant. The difference now is that you can be both, the very same day.

Nieuw

• De Getijden van Blenholme (Boreal; 2) / Julian May
• The Full Cupboard of Life / Alexander McCall Smith
• Mirakelse Maurits en zijn gestudeerde knaagdieren / Terry Pratchett
• The Grand Complication / Allen Kurzweil
• Werther Nieland; De ondergang van de familie Boslowits / Gerard Reve
• Buenos Aires / Jason Wilson
• Succesvolle slagzinnen: Geheimen uit de praktijk

Een groep ratten is sinds enige tijd "anders" -- het feit dat ze leefden en aten op de vuilnisbelt van de Universiteit van Ankh-Morpork heeft daar wellicht aan bijgedragen. En sinds de kat Maurits zo'n rat heeft opgegeten, is hij ook "anders"; hij denkt na, en vraagt zijn eten voortaan eerst netjes of het kan praten. Samen met de ratten en met een onnozel joch dat fluit speelt, heeft hij een leuk zwendeltje opgezet. Ze gaan naar een dorpje, veroorzaken een rattenplaag, de fluitspeler lokt de ratten mee ... tegen een luttele betaling. Maar de ratten, die nu "anders" zijn, krijgen last van gewetensbezwaren en willen ermee stoppen. Ze stemmen toe tot een enkele laatste opvoering. En laat dat laatste stadje nou net probleem blijken te hebben met rattenvangers, en nog engere dingen.

"Dus jij bent echt een betoverde kat?" besloot ze terwijl ze melk in een schoteltje goot. Die droop meer dan dat hij stroomde, maar Maurits was een straatkat en dronk nog melk die zo ver heen was dat hij ervandoor probeerde te kruipen.

"O ja, dat klopt, betoverd," zei hij met een geelwitte rand om zijn mond. Voor twee vissenkoppen was hij bereid om alles voor iedereen te zijn.

"Zal wel een heks geweest zijn, neem ik aan, met zo'n naam als Griselda of zulk soort naam," zei het meisje dat de vissenkoppen op een ander schoteltje legde.

"Jaja, precies hoor, Griselda, klopt," zei Maurits zonder zijn hoofd op te richten.

"Die woonde in een peperkoekhuisje in het bos, vast wel."

"Ja hoor," zei Maurits. En toen, want hij zou Maurits niet zijn als hij niet een beetje vindingrijk wezen zou, voegde hij eraan toe: "Alleen was het knäckebröd, want ze was aan de lijn. Heel gezonde heks, die Griselda."

Het meisje keek even verbaasd op. "Maar zo hoort het niet te gaan," zei ze.

"O pardon, ik jok, het was wel degelijk peperkoek," zei Maurits gauw. Iemand die je te eten gaf had altijd gelijk.

Mma Potokwani, de directrice van het weeshuis, haalt Mr J. L. B. Matekoni met cake en slinkse middelen over tot een gesponsorde parachutesprong. Gelukkig is Mma Ramotswe -- bang om verloofde-weduwe te worden -- ook heel handig in het manipuleren van mannen en zij krijgt één van de leerjongens van de garage zo ver om de plaats van zijn baas in te nemen. Maar als Mma Potokwani vastbesloten is om Mr J. L. B. Matekoni nu eindelijk eens te laten trouwen, heeft Mma Ramotswe daar natuurlijk geen enkel bezwaar tegen.

'I see,' said Mma Ramotswe. 'That is a very strange word. Gumbo.'

'It is not strange,' said Mma Makutsi, slightly defensively. 'There are many different words for foot. It is foot in English. In Setswana it is lonao, and in Ikalanga it is gumbo, which is what it really is.'

Mma Ramotswe laughed. 'There is no real word for foot. You cannot say it is really gumbo, because that is true only for Ikalanga-speaking feet. Each foot has its own name, depending on the language which the foot's mother spoke. That is the way it works, Mma Makutsi.'

Na deel 3 en deel 6, nu maar naar deel 5, want deel 4 "The Kalahari Typing School for Men" staat alsmaar niet op de plank en ik had geen zin om daar nog langer op te wachten.

Verlengd

• The Grand Complication / Allen Kurzweil
• Werther Nieland; De ondergang van de familie Boslowits / Gerard Reve

Nieuw

• !!! The Kalahari Typing School for Men / Alexander McCall Smith
• The Rule of Four / Ian Caldwell & Dustin Thomason
• Trotter Argentinië
• Lonely Planet Buenos Aires

Henry James Jessop III heeft een kabinetje met in negen van de compartimenten een object. Het tiende compartiment is leeg. Jessop huurt Alexander Short, referentiebibliothecaris, in om hem te helpen dit object te vinden. Alexander ontdekt dat het tiende object een horloge moet zijn geweest, en niet zomaar een horloge maar "La grande complication", gemaakt voor Marie Antoinette. Maar Alexander ontdekt ook dat zijn opdracht niet is wat het lijkt, en dat zijn opdrachtgever er niet alleen maar op uit is om zijn kabinet te completeren.

Een lekker boek voor bibliothecofielen, maar het verhaal stelde mij uiteindelijk toch een beetje teleur, door de losse eindjes en de niet verder uitgewerkt suggestie van allerlei diepzinnige psychologische achtergronden ter motivatie. Als er een puzzel voor nodig is om het verhaal aan op te hangen, dan wil je als lezer toch wel graag ook weten wat de oplossing van de puzzel is.

My amateur assumptions and oversights recalled an exam question on Sharansky's Introductory Reference final: "Supply the full citation for Manteuffel, J. Les papyrus et les ostraca poecs, 1937."

At first I had thought, piece of cake. But the question soon threw me into a panic. I thumbed my way through card catalogs, serial lists, finding aids and indexes, the black books, and a vast network of obstinate databases. Les papyrus was nowhere to be found.

Sharansky explained why when he passed back the tests. Manteuffel's essay constituted the fifth chapter of a composite work that, though written in French, appeared in a German serial edited by a Polish scholar for an archeological society based in Cairo. On top of which, "poecs" was actually a misspelling of the word "grecs".

"Remember," Sharansky bellowed. "Library work is not a science, whatever claims our profession might make. Never forget that luck and error are the handmaidens of all research."

Zul je altijd zien: stond-ie nu wél op de plank!

The #1 Ladies' Detective Agency krijgt concurrentie van de Satisfaction Guaranteed Detective Agency: "Ex-CID. Ex-New York. Ex-cellent!" Vanwege deze bedreiging voor haar baan als assistent-detective, en het feit dat haar baan als waarnemend manager van de garage is afgelopen nu Mr. J. L. B. Matekoni weer gezond is, begint Mma Makutsi haar eigen onderneming:

"Men: do you know that it is very important these days to be able to type? If you cannot type you will be overtaken. There is no room in the modern world for those who cannot type. You can now learn, in confidential conditions, at the Kalahari Typing School for Men, under the supervisioin of Mma Grace Makutsi, Dip. Sec. (magna cum laude) (Bw. Sec. Coll)."

Net als The Grand Complication gaat dit boek over een puzzel en over vader-zoon relaties. Deze keer een zoon die heeft ervaren hoe de wetenschappelijke bezetenheid van zijn vader om het geheim van de Hypnerotomachia Poliphili te ontsleutelen ten koste ging van het gezin en zijn huwelijk. Maar als Tom zelf aan Princeton studeert, wordt hij door een vriend en medestudent betrokken bij precies diezelfde zoektocht, en ook hij kan de verleiding van de puzzel nauwelijks weerstaan. Het blijkt dat er in de loop der jaren een aantal wetenschappers, ook bekenden van zijn vader, hun tijd en energie in hebben gestoken, en het nu niet kunnen verkroppen dat een student uiteindelijk de oplossing zou vinden. Om zelf met die eer te kunnen strijken, zijn ze bereid om heel ver te gaan.

De puzzel -- waarvan overigens in het nawoord wordt toegegeven dat er tot op heden geen enkele reden is om de Hypnerotomachia Poliphili met die informatie in verband te brengen -- heeft betrekking op een schat aan Humanistische kunst- en wetenschapsvoorwerpen. Deze schat is bijeengebracht om te voorkomen dat de voorwerpen ten prooi zouden vallen aan de fundamentalistisch religieuze stroming die Savonarola in Florence op gang had gebracht, en zouden worden verbrand op de "bonfire of the vanities".

Werther Nieland

Het is op zich een goed idee: als je een club opricht, ben je nooit alleen en als voorzitter ben je altijd de baas. Maar andere jongens hebben zo hun eigen sores en niet altijd zin in een club.

De ondergang van de familie Boslowits

Thuis vond ik tante Jaanne op de divan zitten, terwijl mijn moeder koffie inschonk.

Het was schemerig in de kamer, want er was nog geen licht opgestoken. Het neerrollen en dan met punaises vastprikken van de papieren verduistering was een omslachtig werk. Zo vond ik ze, bij een peinzend theelicht.

'Je moet verduisteren,' zei ik, 'dat lichtje straalt uit naar buiten.'

'Doe jij het maar even,' zei mijn moeder.

Ik herinner me, dat een raam op een kier stond, toen ik de zwarte rollen neerliet. 'Hans heeft een brief gestuurd naar een tante in Berlijn,' zei tante Jaanne, 'al een tijd geleden. Hij is nu teruggekomen, onbestelbaar. Vertrokken met onbekende bestemming, stond erop.'

Verlengd

• Lonely Planet Buenos Aires
• Trotter Argentinië & Chileens Patagonïe

Nieuw

• The Right Attitude to Rain (Isabel Dalhousie; 3) / Alexander McCall Smith
• De wegen der verbeelding / Hella Haasse
  
• Tipping the Velvet / Sarah Waters
• When Darkness Falls (Obsidian; 3) / Mercedes Lackey & James Mallory
• Tai Chi: Exercises and inspirations for well-being / Ronnie Robinson

Eén van de leden van de bibliotheek heeft de irritante gewoonte om voorin de boeken te schrijven wat hij (of zij) ervan vond; meestal alleen negatief, trouwens. Het staat in een soort hanepotig handschrift voorin op het kaartje met de bibliografische gegevens. Ik heb dit al een paar keer gezien in boeken die ik leende -- allemaal zo'n beetje in het "spannende boeken" genre -- en nu in twee die ik uiteindelijk toch liet staan ten gunste van andere. Eigenlijk had ik gelijk even moeten noteren wat die twee boeken waren. Vanaf nu zal ik dat doen: hoe meer boeken, hoe groter de kans dat er maar één persoon is die past bij die specifieke combinatie van geleende boeken -- en dan kan die persoon vriendelijk doch dringend verzocht worden om zijn/haar triviale en stompzinnige meninkjes voor zich te houden. En anders begint-ie (m/v) ook maar een blog, als 't er per se uit moet...

In dit derde deel beseft Isabel dat ze houdt van Jamie, de ex van haar nicht Cat. Maar hij is veertien jaar jonger dan zij, en verder zijn er nog zo wat bezwaren. De meeste mensen in haar omgeving vinden dat ze eens moet ophouden met filosoferen, om de dag te plukken.

Onderhoudend, maar minder vermakelijk dan "The Sunday Philosophy Club". Ik blijf het heel knap vinden hoe de auteur zijn personages zulke verschillende stemmen meegeeft. Ook Isabel's activiteiten als editor van de Review of Applied Ethics zijn levensecht.

[T]hat gave rise to the thought that an article on the ethics of e-mail would perhaps be a good idea. Do you have to answer every e-mail that you get? Is ignoring an electronic message as rude as looking straight through somebody who addresses a remark to you? An what, she wondered, was a reasonable delay between getting a message and responding to it? One of her authors had sent her an enquiry only two hours after sending an initial e-mail. Did you get my message? Can you give me a response? That, thought Isabel, could be the beginning of a new tyranny.

She had not told Jermayan the truth.
He believed -- everyone here believed -- that the spell they were about to cast would bring Lycaelon Tavadon here from the Spellstones, whisking him out from beneath the Demon Queen's hand to join her at the moment her spell was cast.
It wouldn't. No human magic -- not even a Triple Circle -- was that powerful. But the spell surrounding the Demon Queen's altar would permit a substitution, so long as what was substituted was closely enough related in blood and magic.
A daughter for a father.
A Wildmage for a High Mage.
Tonight she would die.
But this was the Mageprice asked of her -- and that she had consented to -- long ago. To give her life. And because she was a willing sacrifice, not one ripped unconsenting from life in blood and fear, but a death hallowed by the Wild Magic -- her death could not be used to break the bonds that would allow Him Who Is to return to the world.

• De Apenplaneet / Pierre Boulle
• Great Short Stories of Detection, Mystery, and Horror / Dorothy L. Sayers (ed.)

Verlengd (op 4/5)

• De wegen der verbeelding / Hella Haasse
• Tipping the velvet / Sarah Waters
• Tai chi / Ronnie Robinson
• Lonely Planet Buenos Aires

Nieuw

• Sour Puss / Rita Mae Brown
• Vellum (The book of all hours; 1) / Hal Duncan
• Rolan's keuze / Mercedes Lackey
• The Crucible / Arthur Miller

Aanwinsten

• De tegenspeler / Ellery Queen
• The Lord of the Rings / J. R. R. Tolkien (box, Ballantine, 1967/10e dr.)
• Pattern Recognition / William Gibson
• The Italian Secretary / Caleb Carr
• Rotterdams / Marc van Oostendorp

Rossy is al baby al een bezienswaardigheid: ze is te vroeg en veel te klein geboren en ligt op de state fair in een van de eerste couveuses. Ze blijft leven, en groeit op als de oudste in een gezin van acht kinderen. Er is niet veel geld, vader en moeder werken en veel van het huishouden komt op Rossy neer. Als ze dan eindelijk zijn verhuisd uit de woonkazerne naar een klein, eigen huisje, breekt er brand uit. Rossy waagt zich in de vlammen om haar baby-broertje te redden. Daarbij raakt zij zo ernstig verbrand dat ze maanden in het ziekenhuis moet blijven, en haar linkerhand kwijt raakt. Ze wordt een heldin in de media en wordt bedolven onder aandacht en cadeaus, van mensen die graag willen laten zien hoe goed ze het menen. Ondertussen moet Rossy zichzelf zien te blijven, of beter gezegd, haar nieuwe zelf -- zonder hand -- leren vinden.

Deze man was een tweede Quinny. Hij had ook brede schouders en een warm hart en een politieke loopbaan op het oog. Hij sprak over burgerzin en kameraadschap nog voordat Quinny de woorden in de mond had genomen. [...]

 

Door de voorzitter van de vakbond van huisschilders werd het plan allerhartelijkst ontvangen.

"Och man, klets niet," kreeg Mr Leviathan te horen. "Klets niet over burgerzin en kameraadschap. Dat kind heeft toch ook niet zitten dubben over zulke gewichtige dingen toen ze het vuur in rende om haar broertje er uit te halen? Het spreekt eenvoudig vanzelf. [...]"

 

Een grote architectenfirma bood kosteloos ontwerptekeningen aan. Ze zond per vliegtuig een van haar medewerkers van het oosten naar het westen, naar Albert Quinny.

"Het spijt me dat ik U heb moeten laten wachten," zei Quinny. "Maar ik had zo juist een vertegenwoordiger van General Hardware, die opdracht had ons een complete sanitaire installatie aan te bieden. De modernste badkamer met automatische boiler, afgescheiden douche-gelegenheid en blauw marmeren bad!" Toen de jonge architect zweeg, herhaalde Quinny nadrukkelijk: "Een blauw marmeren bad! Een droombad!"

De zwijgende jongeman zag een klein mager meisje voor zich met één hand en een blauw marmeren bad. "Wordt het niet een beetje overdreven?" vroeg hij aarzelend. [...]

 

De Portland Daily Mirror schreef:

Nog nooit is een zo eendrachtige samenwerking van alle autoriteiten en instanties in het bouwvak tot stand gekomen als nu, terwille van een invalide klein meisje aan wie nieuwe levensvreudge moet worden geschonken.

Sammy beet op zijn nagels toen hij dit las. "Invalide klein meisje," gromde hij met zijn overslaande stem. "Wat kunnen die kerels grof zijn met al hun gezwets over warmhartigheid. Als Rossy dit leest..."

Rossy las het natuurlijk. Zij las alles. Zij las het meeste merkwaardig rustig, bijna koel. Maar bij dit berichtje kreeg zij een kleur. Tranen sprongen in haar ogen.

"Ze doen net of ik zelf niks meer kan," zei ze.

"Hoe bedoel je?" vroeg Mom Carlotto die bij haar voeteneinde zat. Zij hield de nieuwe hoed op haar brede knieën omdat zij Rossy haar permanent had laten zien. "Hoe bedoel je?" vroeg ze nogeens.

Rossy zweeg. Het was zo moeilijk te zeggen wat zij voelde. Zij hief haar hoofd even op uit het kussen en zei: "Ze moeten niet denken dat ik ondankbaar ben. Dat ben ik helemaal niet. Maar -- ze kunnen me niet alles geven, dat moeten ze niet denken --," zij aarzelde even en zei toen zacht: "er moeten toch ook dingen voor mij overblijven, ik bedoel: dingen waarvoor ik zélf wil vechten."

Jeugdsentiment; maar bij herlezen vallen me nu dingen op die ik er als kind niet uit heb gehaald.

Met volledige instemming van Mrs Murphy, Pewter, Tucker en alle inwoners van Crozet, VA, stappen Harry en Fair opnieuw in het huwelijksbootje. In Albemarle County is de wijnteelt flink in opkomst en een paar wijnboeren troeven elkaar af om zoveel mogelijk goede grond in handen te krijgen. Er vallen doden, maar is het motief nou geldelijk gewin, of wraak?

Blijkbaar had de auteur heel hard geld nodig, want ik heb nog nooit een boek gelezen met zoveel "product placement":

"Hey, did I tell you that Fair brought me a new pair of Wolverines and two dozen pink tulips? He is so sweet."

"Yes, he is. When did you switch to Wolverine?"

"When Timberlands slid downhill. They're so cheaply made now. I have that pair I bought in 1982 --"

"The one your old German shepherd chewed the back off?"

"Yes, but I had Frank Kimball put on a new piece of leather with a roll for my Achilles tendon. It worked."

"For over twenty years. I'd say Timberland ought to get your business."

"That's just it. I went to A&N, tried on a few pair of work boots, and Susan, they just aren't the same. I was so disappointed. So then I tried on Montrails at the Rockfish Gap Outfitters in Waynesboro, and they are really good but really expensive. Had to pass. Then I went to Augusta Coop and tried a pair of Wolverines. Pretty darned good and affordable, but I was so worn out by trying on all these work boots, I gave up. But I did tell Fair."

The man gave a sneer; then he hawked, and spat. "Girls?" he cried. "Girls? You call them girls? Why, they're nothing but a couple of -- a couple of toms!"
He put the whole force of his voice into it -- the word that Kitty had once whispered to me, flinching and shuddering as she said it! It sounder louder at that moment than the blast of a cornet -- seemed to bounce from one wall of the hall to another like a bullet from a sharp-shooter's act gone wrong.
Toms!
At the sound of it, the audience gave a great collective flinch. There was a sudden hush; the shouts became mumbles, the shrieks all tailed away. Through the shaft of limelight I saw their faces -- a thousand faces, self-conscious and appalled.
Even so, the awkwardness might have lasted no longer than a moment; they might have forgotten it at once, and grown noisy and gay again -- but for what happened, simultaneous with their silencing, upon the stage.
For Kitty had stiffened; and then she had stumbled. We had been dancing with our arms linked. Now her mouth flew open. Now it shut. Now it trembled. Her voice -- her lovely, shining, soaring voice -- faltered and died.

• The Crucible / Arthur Miller
• Vellum (The Book of All Hours; 1) / Hal Duncan

• De ondraaglijke lichtheid van het bestaan / Milan Kundera
• Cold Fusion / Windsor Chorlton
• The Polysyllabic Spree / Nick Hornby
• Argentina Insight Guides

"Why do you never wonder if Parris be innocent, or Abigail? Is the accuser always holy now? Were they born this morning as clean as God's fingers? I'll tell you what's walking Salem -- vengeance is walking Salem. We are what we always were in Salem, but now the little crazy children are jangling the keys of the kingdom, and common vengeance writes the law!"

"No, old man, you have not hurt these people if they are of good conscience. But you must understand, sir, that a person is either with this court or he must be counted against it, there be no road between."

"In an ordinary crime, how does one defend the accused? One calls upon witnesses to prove his innocence. But witchcraft is ipso facto, on its face and by its nature, and invisible cirme, is it not? Therefore, who may possibly be witness to it? The witch and the victim. None other. Now we cannot hope the witch will accuse herself; granted? Therefore, we must rely upon her victims -- and they do testify, the children certainly do testify."

Once upon a time, Finnan had told her, the gods got fed up with this not existing malarkey that they'd had to put up with for the last forever, because if you don't exist, well, there's no pressing need to get out of bed of a morning [...]. So they all came together one day and decided amongst themselves that they wanted to have a go at this existing thing. They'd been watching humans for a good few millennia, from the inside of their heads, living in the human imagination as they did, and the humans seemed to behaving all sorts of strange experiences. [p.132]

Language lives, my friend, information with intent, aware, awake inside us. Call them gods, call them demons, they're the archons of our world, these fucking mindworms, spawned in speeches, nurtured in newspapers, feeding on our fears and desires. Ideas are not just born, my friend. They breed. And behind every good demagogue is a bad idea. I should know; I'm a myth myself. [p.325]

He can see the world of the unkin spreading out into existence, so gradually that you could blink and miss the way a housing scheme becomes a prison, and ID card becomes a travel permit. Tabloids calling for all paedophiles to be castrated. Internment for terrorists. Fascists on local councils, in parliament, on the cabinet. They brought back the death penalty last week and no one noticed except him.
He hasn't figured out exactly what's happening yet but he knows this world is just one little corner of something that the unkin call the Vellum, folds of reality shaped by their words; and maybe they began with good intentions and they just got lost along the way, but he's seen what they've got in store. Call it schizophrenia. Call it prophecy. Call it foresight. [p.394]

• De ondraaglijke lichtheid van het bestaan / Milan Kundera
• The polysyllabic spree / Nick Hornby
• Argentina (Insight Guides)

• Friends, lovers, chocolate (Isabel Dalhousie; 2) / Alexander McCall Smith
• De zwarte tulp / Alexandre Dumas
• Podkayne of Mars / Robert A. Heinlein
• Spaansche Brabander / G. A. Bredero

She looked at the paper and struggled with a review of a book about suppressed photographs of Mussolini. Il Duce, apparently, took a strong interest in his appearance in photographs -- well, she thought, he was an Italian dictator, and if Italian dictators aren't stylish, then which dictators would be? [p.171]

"Everybody's job is like that," said Grace. "I wash things and they become dirty and need washing again. You publish one set of articles and another sack of them comes in. Even the Queen's job is like that. She opens one bridge and they build another. She signs one law and they pass another." [p.184]

"But do you think that the person who takes the extra roll thinks that he's entitled to it? she asked.
"He may," said Grace. "If I leave something on a table and say Help yourself, then surely you are entitled to do just that."
"But what if I took everything?" objected Isabel. "What if I brought my suitcase down and filled it with food? Enough for a week?"
"That would be selfish," said Grace.
Isabel nodded her agreement. "Very selfish," she said. "And is selfishness wrong, or is it something which the virtuous person would merely avoid?" She thought for a moment. "Perhaps the solution is that the invitation to help yourself is subject to an implied limitation. What it means is Help yourself to what you need."
"For breakfast," added Grace. "Help yourself to what you need for breakfast."
"Exactly," said Isabel. "I'm not sure how far we can get with the ethics of the buffet bar, but there are some interesting problems there." [p.218]

Girdie says always to 'be what you are.' All right, let's look at ourselves in a mirror, dear, and forget 'Captain Podkayne Fries, the Famous Explorer' for the nonce. What do we see?
Getting just a touch broad-shouldered in the hips, aren't we, dear? No longer any chance of being mistaken for a boy in a dim light. One might say the we were designed for having babies. And that doesn't seem too bad an idea, now does it? Especially if we could have one as nice as Duncan. Fact is, all babies are pretty nice evn when they are not.
Those eighteen miserable hours during the storm in the Tricorn -- weren't they just about the most fun you ever had in your life? A baby is lots more fun than differential equations.
Every starship has a creche. So which is better?  To study creche engineering and pediatrics -- and be a department head in a starship? Or buck for pilot training and make it... and wind up as a female pilot nobody wants to hire?

You with your nose in a book, your wife gallivanting off God knows where -- between you, your daughter was almost killed. No credit to either of you that she wasn't. Just blind luck. You should tell your wife, sir, that building bridges and space stations and such gadgets is all very well... but that a woman has more important work to do.

I reread Stop-Time because Frank Conroy is so eloquent and moving about books and their power at the end of Stone Reader. I don't reread books very often; I'm too conscious of both my ignorance and my mortality. (I recently discovered that a friend who was rereading Bleak House had read no other Dickens apart from Barnaby Rudge. That's just weird. I shamed and nagged him into picking up Great Expectations instead.) But when I tried to recall anything about it other than its excellence, I failed. Maybe there was something about a peculiar stepfather? Or was that This Boy's Life? And I realized that, as this is true of just about every book I consumed between the ages of, say, fifteen and forty, I haven't even read the books I think I've read. I can't tell you how depressing this is. [p.25]

Zaid estimates [in So Many Books], for example, that it would take us fifteen years simply to read a list of all the books ever published. ("Author and title" -- he's very precise. You can, presumably, add another seven or eight years if you want to know the names of the publishers.) I think he intends to make us despair, but I was actually rather heartened: not only can I now see that it's possible -- I'd be finished some time in my early sixties -- but I'm seriously tempted. A good chunk of coming across as educated, after all, is just a matter of knowing who wrote what: someone mentions Patrick Hamilton and you nod sagely and say, Hangover Square, and that's usually enough. If I read the list, something might stick in the memory, because God knows that the books themselves don't. [p.124]

O kayserlaycke stadt Hantwerpen groot en rayck,
Ick gheloof nau dat de son beschaynt uwes gelayck

• The Novice (Black Magician; 2) / Trudi Canavan
• The High Lord (Black Magician; 3) / Trudi Canavan
• The Aleph / Jorge Luis Borges
• The Devil Wears Prada / Lauren Weisberger
• A Little Yellow Dog / Walter Mosley
• Toneel / Moniek Kramer
• Tien Stuks: Alle toneel / Wanda Reisel
• The Rough Guide to Argentina / Danny Aeberhard
• Cyprus (Capitool Reisgidsen) / Grzegorz Micula
• The Screenwriter's Bible / David Trottier

'Congratulations, Sonea,' he said softly. 'You are now a black magician.'
She blinked in surprise. 'That's all? It's that easy?'
He nodded. 'Yes. The knowledge of how to kill in a moment, taught in a moment. From this day, you must never allow another into your mind. It would only take one stray thought for you to reveal this secret to another magician.'
She looked down at the tiny bloodstain on her hand and felt a chill rush over her.
I have just used black magic, she thought. There is no turning back. Not now. Not ever.
Takan was regarding her closely. 'Any regrets, Lady Sonea?'
She drew a deep breath, then let it out. 'Not as many as I would have if the Guild was destroyed and I could have prevented it. But I... I hope I will never have to use this.' She smiled crookedly at Akkarin. 'That would mean the High Lord had died, and I only recently stopped wishing that that would happen.'
Akkarin's eyebrows rose. Then Tarkan let out a bark of laughter.
'I like this one, master,' he said. 'You chose well when you took on her guardianship.'

Since nothing stayed hot for more than ten minutes after it arrived, I'd keep reordering and tossing until she showed up. I could get away with microwaving each meal one time, and she could usually tell ("Ahn-dre-ah, this is vile. Get me a fresh breakfast at once.") I would order and reorder every twenty minutes or so until she called from her cell phone and told me to order her breakfast ("Ahn-dre-ah, I'll be at the office shortly. Order my breakfast"). Of course, this was usually only a two- or three-minute warning, so the preordering was necessary both because of the short warning and in the rather common event that she didn't bother to call at all. If I'd done my job, by the time her actual call for breakfast had come, I'd already have two or three on the way.
The phone rang. It had to be her, too early to be anyone else.
"Miranda Priestley's office," I chirped, bracing myself for the iciness.
"Emily, I'll be there in then minutes and I'd like my breakfast to be ready."
She had taken to calling both Emily and me "Emily," suggesting, quite rightly, that we were indistinguishable from each other and completely interchangeable.

Precies om 19.34 u. duw je uit alle macht tegen de steen, zodat hij van de toren valt.
Dan neem je rustig je gereedschap en ga je, zonder haast, naar beneden en door de keuken en de gang naar de garage. Hang, direct als je binnenkomt, je gereedschap op, neem de Engelse sleutel van de werkbank, loop naar de rechterkant van Perivals sportwagen, ga liggen op het matje dat voor je klaar ligt, schuif onder de wagen en begin de olie te verwijderen uit de wagenas.
Negeer elk geluid en alle stemmen die je misschien zult horen tenzij en totdat je geroepen wordt. Als je geroepen wordt, wacht dan tot ze voor de tweede maal je naam roepen voor je antwoord geeft. Dan en daarna weet je niets van de toren, de steen en datgene wat met deze opdracht te maken heeft. Wees standvastig, opper geen veronderstellingen en wat nog belangrijker is: wees jezelf.
Wees jezelf, Mijn Beste Walt. Wees jezelf, want daardoor bewijs je dat mijn keus goed was. Zorg dat je jezelf bent, en wees met mij trots dat ik jou uitverkoren heb, en erken, zoals ik erkend heb, dat ik de enig juiste keuze gedaan heb.

Sir Gilbert Pugh, de Officier van Justitie, sloeg de laatste bladzijde van het manuscript dicht en bleef een ogenblik zitten peinzen. In gedachten zag hij hoe zijn deskundige medewerkers, onder een steeds zwakker wordend betoog van de verdediger, een asymmetrische molecule toonden aan een jury van eerlijke handelslieden. Hij zuchtte. Dit soort zaken betekende altijd een hoop rompslomp.

DAME  Dat de professor, en dat weet de professor zelf best, op die manier nooit beter wordt.
PROFESSOR  Ik beter? En dat zou u plezier doen?
DAME  Wat?
PROFESSOR  Dus u ziet me graag beter?
DAME  Natuurlijk.
PROFESSOR  Beter?
DAME  Ja.
PROFESSOR  Dus u vindt mij zo niet goed genoeg?

Carradine sat down on the chair and stared at the window.
'Don't these damned sparrows get you down?' he asked, fretfully.
'What is it? Have you discovered that there was a general rumour about the boys before Richard's death, after all?'
'Oh, much worse than that.'
'Oh. Something in print? A letter?'
'No, it isn't quite that sort of thing at all. It's something much worse. Something quite -- quite fundamental. I don't know how to tell you.' He glowered at the quarrelling sparrows. 'These damned birds. I'll never write that book now, Mr Grant.'
'Why not, Brent?'
'Because it isn't news to anyone. Everyone has known all about those things all along.'

'A little affair called the Boston Massacre. Ever heard of it?'
'Of course.'
'Well, I discovered quite by accident, when I was looking up something at college, that the Boston Massacre consisted of a mob throwing stones at a sentry. The total casualties were four. I was brought up on the Boston Massacre, Mr. Grant. My twenty-eight inch chest used to swell at the very memory of it. My good red spinach-laden blood used to seethe at the thought of helpless civilians mowed down by the fire of British troops. You can't imagine what a shock it was to find that all it added up to in actual fact was a brawl that wouldn't get more than local reportig in a clash between police and strikers in any American lock-out.'

That same sweltering morning that Beatriz Viterbo died, after an imperious confrontation with her illness in which she had never for an instant stooped to either sentimentality or fear, I noticed that a new advertisement for some cigarettes or other (blondes, I believe they were) had been posted on the iron billboards of the Plaza Constitución; the fact deeply grieved me, for I realized that the vast unceasing universe was already growing away from her, and that this change was but the first in an infinite series.

• A little yellow dog / Walter Mosley
• Tien stuks: alle toneel / Wanda Reisel

• Time's Eye (A Time Odyssey; 1) / Arthur C. Clarke & Stephen Baxter
• Sunstorm (A Time Odyssey; 2) / Arthur C. Clarke & Stephen Baxter
• El informe de Brodie / Jorge Luis Borges
• American Psycho / Bret Easton Ellis
• Het woeden der gehele wereld / Maarten 't Hart
• Canada: Ontario, Québec, Atlantische provincies
• The Code-Breakers / David Kahn

Lips brought it up as high as he could and stopped. He licked his lips and took a tight breath, then he hit a note that was somewhere west of the moon. He was a coyote calling up the dead; and we were all willing to hear his desecration.
When he finished, the bass man thumped in; the drummer decided on brushes after the fine high plateau. Lips sat down and wiped his face. The room cheered him. Cheered him for all the years he'd kept us alive in northern appartments living one on top of the other. Cheered him for remembering the pain of police sticks and low pay and no face in the mirror of the times. Cheered him for his assault on the white man's culture; his brash horn the only true heir to the European masters like Bach and Beethoven.
Or maybe they were just applauding a well-made piece of music.

• Drift House: The first voyage / Dale Peck
• De kunst om gelukkig te zijn / Arthur Schoppenhauer

• Toegegeven, ik was verwend met de oude locatie aan de Prinsengracht zo gunstig ten opzichte van mijn woon-werkroute. Maar de nieuwe locatie is erg lastig voor iederen die vanuit het westen van de stad ofwel dwars door het winkelcentrum ofwel voor het CS langs moet om er te komen. Ik hoop dat die verkeersstromen ook nog aan de orde komen, als de Oosterdokskade "af" is.
• Het zou ook fijn zijn als er een directe ingang naar de bibliotheek kwam vanuit de fietsenstalling; zolang je twee keer die enorme helling op en af moet, verbaast het mij niet dat veel mensen er toch voor kiezen om hun fiets maar tegen de hekken of de pui te zetten.
• Voor wat de inrichting betreft, vind ik het vreemd dat bij de Nederlandse romans het alfabet steeds het gangpad oversteekt, in plaats van eerst om de ene rij kasten te zigzaggen, en dan om de andere rij. En waarom staan de C-boeken -- helemaal achteraan op de tweede etage -- zo ontzettend ver vandaan bij de B-boeken in het kindersouterain?
• De balies op alle etages zijn zo ingericht dat de medewerkers met hun rug naar de ruimte zitten; misschien wel expres zo gedaan om de zelfredzaamheid van de bezoekers te stimuleren -- er staan tenslotte plenty computers -- maar het doet niet erg gezellig aan.
  
• En die lampjes langs de kasten zijn mooi, maar heet!

The tall grandee's purpose soon became clear. Basil was proficient in the Mongol tongue, and was to serve as an interpreter. 'They assume all Europeans speak the same language,' Basil said, 'from the Urals to the Atlantic. But this far from Paris it's an understandable error.'
Kolya's French was quite good -- better than his English, in fact. Like many Russian schoolchildren he had been taught it as his second language. But Basil's version of French, dating only a few centuries after the birth of that nation itself, was difficult to grasp. 'It's like meeting Chaucer,' Kolya explained to Sable. 'Think how much English has changed since then... save that Basil must have been born a century or more before Chaucer.' Sable had never heard of Chaucer.

"What I mean is, no customers, no cool. It's about group behavior around a particular class of object. What I do it pattern recognition. I try to recognize a pattern before anyone else does."
"And then?"
"I point a commodifier at it."
"And?"
"It gets productized. Turned into units. Marketed."
[...]
"So," Magda says, "I am being used to establish a pattern? To fake that? To bypass a part of the process?"
"Yes," Cayce says.
"Then why are they trying to do it with bloody video clips from the internet? This couple kissing in a doorway? Is it a product? They won't even tell us."

'So what's the plan, Harry?' said George.
'There isn't one,' said Harry, still disoriented by the sudden appearance of all these people, unable to take everything in while his scar was still burning so fiercely.
'Just going to make it up as we go along, are we? My favourite kind,' said Fred.
'You've got to stop this!' Harry told Neville. 'What did you call them all back for? This is insane - '
'We're fighting, aren't we?' said Dean, taking out his fake Galleon. 'The message said Harry was back and we were going to fight! I'll have to get a wand, though - '
'You haven't got a wand - ?' began Seamus.
Ron turned suddenly to Harry.
'Why can't they help?'
'What?'
'They can help.' He dropped his voice and said, so that none of them could hear but Hermione, who stood between them. 'We don't know where it is. We've got to find it fast. We don't have to tell them it's a Horcrux.'
Harry looked from Ron to Hermione, who murmured, 'I think Ron's right. We don't even know what we're looking for, we need them.' And when Harry looked unconvinced, 'You don't have to do everything alone, Harry.'

"You speak English," Charles said then.
"I speak some English, yes. The accursed British brought it to Quebec with their armies. But I am not speaking English now."
"But I can understand you perfectly. And I don't speak French."
"Has there been any creature you haven't understood on the Sea of Time?" Pierre Marin said. "Mermaid, pirate, or butterfrog? Did it never strike you as odd they all spoke 'English'?"
For the first time since the conversation had begun, Charles felt a twinge of emotion, and it was embarrassment. It did seem an oversight on his part, and to be called out on it by such a great personage -- a man whom he wanted to impress -- caused him to blush so hotly his glasses fogged.
"Like everything else on the Sea of Time," Pierre Marin said as Charles rubbed his glasses with the tail of his shirt, "language exists apart from history. What is spoken here is the pure mother tongue of the species, the language given us before the heretics of Babel attempted to steal those of heaven's secrets that had not been bequeathed to men. It is a language that does not allow lying or confusion, but expresses clearly the will of the speaker inasmuch as it is known to him, and can be heard by the person to whom he is speaking."

Nog goed herinner ik mij dat meester Mollema op die dag 's morgens uit de bijbel las over Mozes' terugkeer naar Egypte. Eén tekst bleef de hele dag door mijn hoofd spoken. 'En het geschiedde op den weg, in de herberg, dat de Heere hem tegenkwam, en zocht hem te dooden.' De Heere zocht hem te doden. Daar begreep ik niets van. Als God iemand wilde doden, hoefde hij toch maar met zijn vingers te knippen? Dan hoefde hij toch niet naar een gelegenheid te zoeken om iemand te doden? En waarom 'zocht Hij hem te doden'? Die tekst viel zomaar uit de lucht; blijkbaar kon dat plotseling gebeuren, was God, om onverklaarbare redenen, opeens woedend op je en dan 'zocht Hij je te doden'. Als Hij zelfs Mozes had willen ombrengen, dan was niemand ooit veilig. Dan kon Hij ook mij op een dag zoeken om te doden.
Misschien zou de tekst mij minder goed zijn bijgebleven, of minder indruk op mij hebben gemaakt, als ik 's middags in het zwembad niet bijna verdronken zou zijn.

• El informe de Brodie / Jorge Luis Borges
• De kunst om gelukkig te zijn / Arthur Schopenhauer
• American Psycho / Bret Easton Ellis
• The Code Breakers / David Kahn

• The Old Wine Shades / Martha Grimes
• Nu ben ik alleen: 101 monologen / Hanna Oberman & Rob Klinkenberg
• Straat; Little Voice; Twee / Jim Cartwright
• Kuschwarda city e.a. / Herbert Achternbusch
• Blithe Spirit; Hay Fever; Private Lives / Noel Coward

AGENT: In plaats van aandrang tot filosoferen had hij misschien wel gewoon hoofdpijn. Eigenlijk had hij hoe dan ook pastoor willen worden, als het sullibaat hem de vrouwenkontjes niet verboden had. Filosofie is nu eenmaal geen surrogaat voor godsdienst en sex. (De agent fluistert.) Nou niet gaan jammeren! (Waarop een volgend schot zijn lippen wegscheert. Hij protesteert tussen zijn tanden door.) Kuschjarda City! Doenounie! E kennen elkaar toch! Eet je nieneer! In Graz! En die Zinkerogel ken je al tintig jaar! Serige hond, serige hond!

"Wait wait wait wait wait," said Melrose, breathless with objections. "It's not Jury's story!"
"Yes, it is. He's become part of it. He's become a police superintendent acting as a police superintendent, and consequently he changes the outcome. Anyway, he can't comment on himself as police superintendent." [...] Trueblood went on, tapping his diagram now and then. "That mathematician you were talking about - "
"Gödel?" Melrose couldn't understand a word of Gödel.
"That's the lad. Remember, sanity cannot comment on itself with respect to being sane or insane, because he has to do it within the system. Gödel says that no validation of our rationality can be accomplished using our rationality. So! Superintendent Jury has been unlucky here. He won't solve it, you know. He can't."
"Of course he will!" Melrose slapped his hand on the table.
Trueblood dribbled a bit of ash toward the metal tray. "Only if fate steps in and takes his side." He smiled.
Melrose could hardly remember what the argument was at this point. He shifted ground and said to Vivian: "We haven't heard from you."
Vivian had turned on the window seat and was looking out through the casement window at the walk edged with purple daphnes. "I don't have a theory yet. I have a question."
"Which is?" said Melrose.
She looked at him, frowning. "Why didn't they take Mungo?"

By this year of 1969, Euphoric State had perhaps reached its peak as a centre of learning, and was already in the process of decline -- due partly to the accelerating tempo of disruption by student militants, and partly to the counter-pressures exerted by the right-wing Governor of the State, Ronald Duck, a former movie-actor. But such was the quality of the university's senior staff, and the magnitude of its accumulated resources, that it would be many years before its standing was seriously underminded. Euphoric State, in short, was still a name to conjure with in the senior common rooms of the world. Rummidge, on the other hand, had never been an institution of more than middling size and reputation, and it had lately suffered the mortifying fate of most English universities of its type (civic redbrick): having competed strenuously for fifty years with two universities chiefly valued for being old, it was, at the moment of drawing level, rudely overtaken in popularity and prestige by a batch of universities chiefly being valued for being new.

• The Code Breakers / David Kahn
• De kunst om gelukkig te zijn / Arthur Schopenhauer

• De gevleugelde kat / Isabel Hoving
• Eragon / Christopher Paolini
• Monkeewrench / P.J. Tracy
• Seven Ancient Wonders / Matthew Reilly
• Galápagos / Kurt Vonnegut
• Mobius Dick / Andrew Crumey

This ultra-narrow vertical shaft must reach all the way to the surface because right now, a beam of noonday sunlight -- perfectly vertical, laser-thin and dazzlingly bright -- shines down through the tiny hole, hitting ...
... the altar on which the woman lies.
And one other thing:
The woman is pregnant.
More than that.
She is in the process of giving birth...

"You see, Callimachus and his successors wrote all of their entries in an ancient language, a language unlike any other in the history of man, a language that has defied translation for over 4,500 years, even by modern supercomputers.
It is a mysterious language known as the Word of Thoth.
[...] In a single unbroken line spanning more than 4,500 years, the Oracle -- male or female, the Oracle can be either -- has always spawned one child. And the Oracles' offspring have inherited the preternatural 'sight' associated with the Oracle, thus becoming the next one.
The extent of this 'sight' has been debated over the years, but one talent peculiar to the Oracle has been documented by Egyptian, Greek and Roman writers alike: the Oracle of Siwa is the only person alive who is born with the ability to read the Word of Thoth.
[...] According to ancient sources, a new Oracle begins to command his or her abilities around the age of ten."

"The language contains within it seven levels of increasing complexity, dialects, if you will. Your young reader here" -- he indicated Lily -- "can only read one entry at a time, can't she? This is because each entry in the Callimachus text  is written in an increasingly difficult dialect of the Word of Thoth. The Colussus entry is written in 'Thoth I', the easiest dialect of the Word of Thoth. The Pharos piece is in 'Thoth II', slightly harder. The Oracle will ultimately be able to read all seven dialects, but not instantly."

It was the tale he'd told her double, in another life. Ringer had described to Helen how Schrödinger went to an Alpine sanatorium in 1925 and discovered the equation that instantly lifted him from obscurity to fame. Now he told it to Laura. 'Think of the Schrödinger equation as a machine for writing stories,' he said. 'You put in certain boundary conditions: the main characters, for example, or the beginnings of a plot. There's a musician called Kreisler; his friend gives him a cat called Murr. Imagine all the different stories that might follow from that outline. There are infinitely many, of course. Try to imagine a book that somehow contains them all.'
'It'd have to be a big book,' said Laura.
'The Schrödinger equation gives a way of working out every single one of them, and the big book is called the quantum wave function.' Ringer was still holding Tomcat Murr in his hands. 'Pretend this is more than simply the novel Hoffmann actually wrote and published. Think of it instead as the Big Book: the wave function containing every possible story of Kreisler and Murr. Now I open the book; equivalent to making an observation of the system.' Ringer chose a page at random.

'O,' stotterde Jasje, die opnieuw in de war raakte, 'dit is Jericho.'
Jericho grijnsde naar Teresa. Ze zei niets, lachte haar hoektanden bloot en likte met haar puntige tong over haar lippen.
'Jasje,' fluisterde Teresa, 'dat is niet goed. Ze is precies jou! Waar komt zij vandaan? Dat is geen gewoon kind.'
'Nee. Ze is eh... nou ja. Ik bedoel, ik was ook dood. Het is niet zo heel gek.'
'Je praat onzin,' zei Teresa scherp. 'Waar komt ze vandaan?'
'Uit de mist. Dit is eigenlijk mijn spook.' Hij lachte zenuwachtig. Er was geen gewone manier om het te zeggen. 'Ze is mijn tweelingzus. Ze was dood. En nou is ze weer terug.'
Jericho vulde hem aan. 'Ik heb hem gevangen. Met m'n armband.' Ze hief haar arm op en liet de slangenband om haar pols zien.
'Ik snap er niks van,' zei Teresa. 'Maar het deugd niet. Jij komt van de andere kant, en je hebt hier niks te zoeken.'

The two with stars by their names would be dead before the sun went down. This convention of starring certain names will continue throughout my story, incidentally, alerting readers to the fact that some characters will shortly face the ultimate Darwinian test of strength and wiliness. [p.12]

What Mandarax didn't tell her, and what her big brain certainly wasn't going to tell her, was that, if she came up with an idea for a novel experiment which had a chance of working, her big brain would make her life a hell until she had actually performed that experiment.
That, in my opinion, was the most diabolical aspect of those old-time big brains: They would tell their owners, in effect, 'Here is a crazy thing we could actually do, probably, but we would never do it, of course. It's just fun to think about.'
And then, as though in trances, the people would really do it -- have slaves fight each other to death in the Colosseum, or burn people alive in the public square for holding opinions which were locally unpopular, or build factories whose only purpose was to kill people in industrial quantities, or blow up whole cities, and on and on. [p.213]

• De zoektocht van Fouada / Nawal El Saadawi
• The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket / Edgar Allan Poe
• Labyrinth / Kate Mosse
• The Kiss of the Spider Woman / Manuel Puig
• Scenes uit een huwelijk / Ingmar Bergman
• Teksten / Judith Herzberg
• Handboek Filmnarratologie / Peter Verstraten
• Auteursrecht in hoofdlijnen / N. van Lingen

"I had to live to tell the story of what happened to the people of these lands, here within these mountains and plains. To make sure that their story did not die. That is the purpose of the Grail. To help those to bear witness. History is written by the victorious, the liars, the strongest, the most determined. Truth is found most often in the silence, in the quiet places." [p.687]

• De romantici / Konstantin Paustovskij
• Oryx en Crake / Margaret Atwood
• Amber 2: De hand van Oberon, Hoven van Chaos, Het spel van Merlijn / Roger Zelazny
• Amber 3: Bloed van Amber, Een teken uit Chaos / Roger Zelazny
• Amber 4: Ridder van Schaduw, Prins van Chaos / Roger Zelazny

• Rubyfruit Jungle / Rita Mae Brown
• Six of One / Rita Mae Brown
• Who's afraid of Virginia Woolf? / Edward Albee
• The Life and Love of a She-Devil / Fay Weldon
• The Hunt for the Red October / Tom Clancy
• Ragtime / E. L. Doctorow
• The Bonfire of the Vanities / Tom Wolfe
• Ik, Robot / Isaac Asimov
• Dubbelster / Robert A. Heinlein
• De Shing begoocheling / Ursula LeGuin

Let's not go down in history as that infamous generation who, intoxicated by the ideal of democratization, killed professional mainstream media. Let's not be remembered for replacing movies, music, and books with YOU! Instead, let's use technology in a way that encourages innovation, open communication, and progress, while simultaneously preserving professional standards of truth, decency, and creativity.

• De helderziende gravin / Dorothy Gilman
• Het oog aan de hemel / Philip K. Dick
• Märchen. Gesamtausgabe mit Bildern von Ludwig Richter / Grimm

- And what's so bad about being soft like a woman? Why is it men or whoever, some poor bastard, some queen, can't be sensitive, too, if he's got a mind to?
- I don't know, but sometimes that kind of behavior can get in a man's way.
- When? When it comes to torturing?
- No, when it comes to being finished with the torturers.
- But if men acted like women there wouldn't be any more torturers.
- And you, what would you do without men?
- You're right. They're mostly brutes, but I like them.
- Molina... But you did say if they all acted like women then there wouldn't be any torturers. You've got a point there, a flimsy one, but still, it's a point.
- Nice of you to say so.
- What do you mean nice?
- Nice and uppity: "Still, it's a point."

• Handboek filmnarratologie / Peter Verstraten
• Auteursrecht in hoofdlijnen / N. van Lingen

• Het schip met geld / Ashe Stil
• One Flew over the Cuckoo's Nest / Ken Kesey
• Alphabet of Thorn / Patricia McKillip
• The Prestige / Christopher Priest

• De gelukkige klas / Theo Thijssen

"Who are you?"Nepenthe demanded bewilderedly.
The girl gazed at her out of blue-washed eyes that seemed too wary and secretive to belong to a noble's spoilt daughter. She said, "I am the Queen of Raine."
Nepenthe swallowed a lump like a knot of words. The queen, she realized, had been sitting beside Nepenthe's translation of the thorns. If she had found her way this far into the ancient depths of the palace, they must be why.
"Did you — " she managed finally. "Did you read  — "
"Yes. All of it. You remembered your name."
"I did."  Her voice wobbled badly. "And there is nothing I can do about it. No way I can get us back to the time before I remembered it."  She drew breath abruptly, looking askance at the queen. "You were watching me. You were invisible. Like a mage." The queen nodded. Her small, pale face didn't much resemble the face on her coins; it seemed blurred yet, somewhere between child and woman. "Are you a mage?" Nepenthe asked incredulously.
"You aren't what I expected either," the queen anwered.

Toen de antiquair ook naar buiten ging, liepen ze met een grote boog om hem heen alsof hij een besmettelijke ziekte had. Burgemeester Hasselaar die de hele tijd had gezwegen, nam de waterschout bij het naar buiten gaan even apart.
'Je had hem liever in de boeien gezien, hè, zodat je hem over een tijdje vanuit Zeerecht op Volewijk kunt zien hangen. Nu zijn er drie mogelijkheden: òf hij sterft, òf hij heeft tegengif en geneest en ontsnapt, òf hij ontsnapt niet, maar overleeft het gif thuis en moet alsnog terecht staan. Het laatste is het minst te verkiezen, het eerste het meest, de middelste mogelijkheid moet voorkomen worden.'

The act of showing the hands to be empty, before revealing that despite appearances they could not have been, is itself a constituent of the Pact. The Pact implies special conditions are in force. In normal social intercourse, for instance, how often does it arise that someone has to prove that his hands are empty? And consider this: if the magician were suddenly to produce a vase of flowers without first suggesting to the audicne that such a production was impossible, it would seem to be no trick at all.

When I would come back from these excursions, I was often plunged into a kind of wonder at my vicarious depravity. This familiar that I called out of my own soul, and sent forth alone to do his good pleasure, was a being inherently malign and villainous; his every act and thought centered on self; drinking pleasure with bestial avidity from any degree of torture to another; relentless like a man of stone. Henry Jekyll stood at times aghast before the acts of Edward Hyde; but the situation was apart from ordinary laws, and insidiously relaxed the grasp of conscience. It was Hyde, after all, and Hyde alone, that was guilty. Jekyll was no worse; he woke again to his good qualities seemingly unimpaired; he would even make haste, where it was possible, to undo the evil done by Hyde. And thus his conscience slumbered.

'k Had al 'n paar keer het taalboekje dat in de kast klaarlag, in m'n handen genomen en 'k had gerild. Daar zag ik weer de jarenlange tocht voor me door de woestijn van harkerige, boekerige losse zinnetjes als 'Ik vind nooit iets, vindt gij wel eens wat?' en 'De schipper wendde het roer'. Die verschrikkelijke tocht, met als eindresultaat dat ik in de hoogste klas nog week aan week moest 'samenvatten' en 'herinneren' aan de eenvoudige 'regels'. Ach, zulke eenvoudige taalregeltjes -- met elkaar op een half blaadje uit één schrift te zetten; ach, zo sober en helemaal niet geleerd, absoluut niet. Ik moet eerlijk bekennen: het kan niet soberder en eenvoudiger en begrijpelijker... en ik heb met al die eenvoudige begrijpelijkheid nog nooit iets anders bereikt, dan dat die hele spraakkunstkennis een onhanteerbare poespas bleek geworden in de hoofden van m'n leerlingen. Niets dan het angstige besef dat er iets griezeligs was met 'dt' en dat 'Nederlandse taal' voornamelijk bestond in het zo dikwijls moglijk goed raden wanneer je ergens 'dt' moest schrijven.

• One flew over the cuckoo's nest / Ken Kesey

• Een herberg in de nacht / Ashe Stil
• Od Magic / Patricia McKillip
• De zwarte orde / James Rollins
• De ruimte van Sokolov / Leon de Winter
• The Egyptologist / Arthur Phillips
• (Teach yourself) Korean / Mark Vincent & Jaehoon Yeon
• Neurobics / Lawrence Katz & Manning Rubin

"Could magic take such form that you or I, trained as we are, wouldn't recognize it?"
Expression startled into Yar's face, fine lines of amusement and bitterness. "How would I know? We only know what we are permitted to learn. If all I ate in my life was cabbage, how would I recognize the fat wooly object in the next field as food?"
Valoren's thin mouth all but disappeared. "This is hardly a time to question the laws of Numis."
"Then when will be the time? When magic as obtrusive as a cloud on our horizon attacks Numis?"
Valoren blinked. "You think that Tyramin --"
"No," Yar said adamantly. "I do not. I'm only suggesting that in the centuries we've spent keeping magic we can't control outside of the boundaries of the kingdom, we've left ourselves ignorant of power that we may find useful. Or interesting. Or astonishing. Or --"

• The Secret Garden / Frances Hodgson Burnett
• Fandorin / Boris Akoenin
• The Moai Murders / Lyn Hamilton
• Sideshow / Sheri S. Tepper
• The First Wives Club / Olivia Goldsmith
• Theatre: A crash course / Rob Graham
• Grammatica Fries / J. Popkema
• The Language Imperative / Suzette Haden Elgin
• Egypte: Het verhaal van een oude beschaving door de ogen van haar ontdekkers / Joyce Tyldesley

'In die landstreken is het de dood in de pot. Niets te beleven. Je zou denken dat nu de oorlog daar voorbij is, het land herbouwd wordt. Maar nee... De hele streek is verarmd. Er is geen geld meer om te herbouwen. Alleen de bisschop van Münster geeft nog opdrachten,' prevelde Gerhard Hane terwijl zijn gezicht weer versomberde. 'De oorlog is in die streken veel te lang doorgegaan. Mijn ouders hebben tijdens het Bestand nog een tijdje in Oldenzaal gewoond. Toen was het immers vrede. Maar zodra na het Bestand de oorlog in Overijssel weer losbarstte, zijn ze teruggegaan. In Oldenzaal zat een troep die het platteland kaalschoor. Om die lui hun soldij te kunnen betalen, trokken ze in de wintermaanden plunderend door het land. Pas een jaar of vijf na het Bestand zijn de Spanjaarden definitief uit Overijssel verdreven. Veel te laat. Sommige plaatsjes zijn gewoon ontvolkt. Maar terug in Bentheim bleek dat het in de Duitse landen zo mogelijk nog erger was.'

'En wij dan?' vroeg Painter ineens. Aan de uitdrukking op zijn gezicht te zien, was hij niet overtuigd. 'Jij en ik? Wat er met ons gebeurt, lijkt niet erg op volmaaktheid.'
Anna liet haar schouders hangen. Ze zag er uitgeblust uit. 'De Glocke kan doen evolueren, maar het tegenovergestelde kan ook gebeuren.'
'Het tegenovergestelde?'
'De ziekte die onze cellen aantast.' Anna keek weg. 'Het is niet zomaar degeneratie... Het is devolutie.'
Met stomheid geslagen staarde Painter haar aan.
Hees fluisterend ging ze verder: 'Onze lichamen keren terug tot de staat van oersoep waaruit ze voortkwamen.'

"'t Is goed dat de kleintjes er niet meer bij zijn. 't Is niets gedaan," zei Ante.
"Niets gedaan," herhaalde Malena. "Dan moet ik aldoor aan Kajsa denken die zo dikwijls zei: "nies gedaan, nies gedaan".  En dan hield zij haar hoofdje een beetje scheef en keek zo verdrietig."
"Het was dikwijls ook wel erg moeilijk voor de kleintjes," zei Ante, "als ze zo'n honger hadden en het zo koud hadden. Moeder zou blij zijn, als zij wist hoe goed ze het nu hebben."
"Nou, óf ze het goed hebben," verzekerde Magnus, "zij hoeven tenminste niet over dit akelige ijs te lopen en telkens uit te glijden met hun voeten, zodat je wel in tweeën kan splijten." Magnus was bijzonder somber gestemd. Om de waarheid te zeggen miste hij Erik verschrikkelijk. Hij had dolgraag bij Erik willen blijven in die mooie, gezellige boerderij, bij het knappende haardvuur en de lekkere boterhammen. Dat was wat anders dan hier over het ijs te lopen dat zo zwart glansde, dat het net was alsof je over open water liep.

• Inspecteur Alleyn en het Macbeth-Mysterie / Ngaio Marsh
• Final Curtain / Ngaio Marsh

• One flew over the cuckoo's nest / Ken Kesey
• The Egyptologist / Arthur Phillips
• De ruimte van Sokolov / Leon de Winter

• Digital fortress / Dan Brown
• De schaduw van Poe / Matthew Pearl
• Het weerloze rijk / Terry Goodkind
• Dust / Martha Grimes
• Speed of dark / Elizabeth Moon

And, if the accompanying illustrations are not of the highest artistic accomplishment, if their composition is unwieldy, if the faces are not as iconic as one would expect from ancient Egyptian tomb-painting, if the animals are not easily distinguishable from furniture, if here and there the paint seems to have smeared or dribbled down the unforgiving tomb walls, if the artist was not apparently even trained as an artist, well, one can only say that the rought last days fo the dynamic XIIIth Dynasty were not the soft, easy days of the flacid XVIIIth, and perhaps Atum-hadu's court had more vital attributes than the dainty painterly facility of the peace-drugged faux-raonic dynasties that served as epilogue to my king's grand drama.

Every move Strathmore had made, Tandako had been behind the scenes, pulling the strings.
'I bypassed Gauntlet.' The commander groaned.
'You didn't know.'
Strathmore pounded his fist on his desk. 'I should have known! His screen name, for Christ's sake! NDAKOTA! Look at it!'
'What do you mean?'
'He's laughing at us! It's a goddamn anagram!'
Susan puzzled a moment. NDAKOTA is an anagram? She pictured the letters and began reshuffling them in her mind. Ndakota...Kado-tan...Oktadan...Tandoka... Her knees went weak.

• Kate: The woman who was Hepburn / William J. Mann
• Arrows of the Queen (Heralds of Valdemar; 1) / Mercedes Lackey
• Arrow's Flight (Heralds of Valdemar; 2) / Mercedes Lackey
• Arrow's Fall (Heralds of Valdemar; 3) / Mercedes Lackey

• De mooiste gedichten van / Aleksandr S. Poesjkin
• De mooiste gedichten van / Johann Wolfgang von Goethe
• Colloquial Korean / In-Seok Kim
• The Eggs & Sperm Race: The 17th century scientists who unravelled the secrets of sex, life and growth / Matthew Cobb

'Ik ben ervan overtuigd dat we onze overeenkomst nu officieel kunnen maken, broeder Quentin,' zei de baron, en met die woorden trok hij me uit mijn betovering. Hij vouwde mijn brieven open en liet ze aan me zien.
'Overeenkomst?'
Hij strafte me met een teleurgestelde blik. 'Monsieur. De overeenkomst die ervoor zal zorgen dat we samen het mysterie rond de dood van Edgar Poe zullen oplossen!'
De kracht van de aankondiging maakte bijna dat ik vergat waarom dat onmogelijk was. 'Er is een vergissing in het spel,' zei ik. 'Ik vrees dat u niet het model voor Poe's verhalen over Dupin bent, zoals ik dat ooit heb gesuggereerd. Ik heb het echte voorbeeld gevonden: Auguste Duponte. Hebt u mijn laatste brief gelezen?'

'Ik heb het over wapens, niet over geld.'
'Hou op, Sasja!' Lev keek hem vermoeid aan. 'Hou op met dat gelul! Genoeg ethiek. Ik bied je een toppositie aan. Trek je conclusies, denk wat je denken wilt, maar begin niet te zeuren over wat hoort en wat niet hoort. Er zijn oorlogen in de wereld, of wij die spullen nou maken of niet.'
'We worden medeplichtig.'
'We zijn al medeplichtig, Sasja. We zijn medeplichtig omdat we leven.'
Het was een gedachte die Sokolov niet vreem was. Maar ze waren vrij om de goede kant te kiezen, ook al was die beladen met schuldgevoelens. Lev maakte geen onderscheid in goede en slechte kanten. Alles wat mogelijk was wilde hij beleven.
Vanuit het gehucht woeien stemmen naar hun plek. Gezang van kinderen. Sokolov tuurde en zag een groep kinderen in een kring staan.
Hij vroeg: 'Waarom wil je dit?'
Lev trok aan zijn sigaar en vulde zijn longen. Toen hij zijn mond opende en zijn lippen tuitte, walmde dikke rook uit zijn keel.
'Een uitdaging. Een zaak opzetten. Een industrie.'
'Ik weet 't niet...'
'Je kunt terug naar de goot.' Met toegeknepen ogen keek Lezjawa naar de vallei.

I remember someone saying, of another child, 'He likes baseball so much that if you opened his head there's be a ball field inside...' That was before I knew that much of what people said did not mean what the words meant. I wondered what would be inside my head if someone opened it. I asked my mother and she said 'Your brain, dear,' and showed me a picture of a gray wrinkled thing. I cried because I knew I did not like it enough for it to fill my head. I was sure no one else had something that ugly inside their head. They would have baseball fields or ice cream or picnics.
I know now that everybody does have a gray wrinkled brain inside their head, not ball fields or swimming pools or the people they love. Whatever is in the mind does not show in the brain. But at the time it seemed proof that I was made wrong.

"Just -- what most do you want in life?"
He smiled a little and reached over and took her fortune cookie. He broke it open. "Solace."
She frowned. "It doesn't say that."
"No. Remember that great film with Bette Davis, All About Eve? There's a scene after the scheming Eve steals Margo's role through trickery and then gets this magnificent review. Margo of course is effing and blinding all over the place. And crying. Her director rushes into her house, puts his arms around her, and says, 'I ran all the way.'" Jury smiled. "That's what I want."
She sat there just looking at him and saying nothing.
He said, "Life is just too bloody hard. You loose so many things. 'I ran all the way.'" Jury smiled bleakly. "Solace."

He gathered together all the toy soldiers he could find. He placed them all around the hill he had made. "I'll take more and more soldiers," he said. "I'll let them try to get up that hil -- up to the very top of that hill. Because they know what is up there on the very top of that hill if they could only make it to the top. And they do so want to get to the top."
He looked at me. His eyes were shining. "Know what is at the top of that hill?"
"No. What is?" I asked.
Dibs laughed, knowingly, but kept his own counsel. He inched each soldier up slowly toward the top. But after he had moved all the soldiers a fraction of an inch toward the goal, he sifted more sand onto the top of his hill and made it a little higher. He then turned each soldier and slowly, one by one, brought them back down. One by one, he marched them into the little metal house, standing in the sandbox.
"They were not able to get to the top today," he said. "They all go back into their house. They turn and wave. Sadly, they wave. They had wanted to get to the top of that hill. But no one of them could do it today."

• Het weerloze rijk / Terry Goodkind

• The Journal of Mrs Pepys / Sara George
• The Turn of the Screw & The Aspen Papers / Henry James
• Het zwarte geheimenboek / Fiona Higgins
• Der Schwärm / Frank Schätzing
• Barcelona (Insight City Guide)
• Race to the Pole / Ranulph Fiennes

• The Nursing-Home Murders / Ngaio Marsh
• De fantast / Edgar Wallace
• Tales of Mystery and Imagination / Edgar Allan Poe
• Onbestelbaar / Isaac Lipschits
• The Legend of Sleepy Hollow / Washington Irving
• My Kinsman, Major Molineux / Nathaniel Hawthorne
• The Nine Billion Names of God / Arthur Clarke

"Well, they believe that when they have listed all His names -- and they reckon that there are about nine billion of them -- God’s purpose will have been achieved. The human race will have finished what it was created to do, and there won’t be any point in carrying on. Indeed, the very idea is something like blasphemy."
"Then what do they expect us to do? Commit suicide?"
"There’s no need for that. When the list’s completed, God steps in and simply winds things up . . . bingo!"
"Oh, I get it. When we finish our job, it will be the end of the world."
Chuck gave a nervous little laugh. "That’s just what I said to Sam. And do you know what happened? He looked at me in a very queer way, like I’d been stupid in class, and said, ‘It’s nothing as trivial as that’."
George thought this over for a moment. "That’s what I call taking the Wide View," he said presently. "But what d’ya suppose we should do about it? I don’t see that it makes the slightest difference to us. After all, we already knew that they were crazy."
"Yes -- but don’t you see what may happen? When the list’s complete and the Last Trump doesn’t blow -- or whatever it is that they expect -- we may get the blame. It’s our machine they’ve been using. I don’t like the situation one little bit."

'Maar waarom doen ze niks? Ze zijn toch met velen?'
Joe schudde zijn hoofd. 'Jeremias is een geslepen kerel. Ieder van hen is zo bezig met zijn iegen hachelijke toestand, dat niemand inziet dat ze met zijn allen sterk zijn. Om Jeremias te overwinnen moeten ze samenwerken, maar hij heeft verdeeldheid en angst gezaaid. Ze denken dat hij spionnen heeft in het dorp.'
'Maar de sorpelingen zouden elkaar toch niet verraden?'
'Ze worden er ongetwijfeld toe gedwonden,' zei Joe. 'En omdat ze elkaar niet kunnen vertrouwen, durven ze niet samen te zweren tegen Jeremias, uit angst dat hij erachter komt. Tegen mij praten ze wel, omdat ik een vreemdeling ben en Jeremias mij niet in zijn macht heeft. In hun wanhoop danken ze dat ik hen misschien van die schurk verlos.'
'En doet u dat ook?' vroeg ik. Ik wilde niets liever dan dat Joe hem zou aanpakken.
'Hoe erg de toestand ook is, ik kan de loop der dingen niet veranderen,' antwoordde hij, en hij weigerde verder iets over het onderwerp te zeggen.

• The Turn of the Screw & The Aspern Papers / Henry James
• Der Schwärm / Frank Schätzing
• Barcelona (Insight City Guide)
• Race to the Pole / Ranulph Fiennes

• A Heartbreaking Work of Staggering Genius / Dave Eggers
• A Man Lay Dead / Ngaio Marsh
• Ketenvuur / Terry Goodkind
• Schrijven: Het begin / Pim Wiersinga
• Time Out 1000 Books to change your life

"That, to my imagination, is the past fragrant of all, or of allmost all, the poetry of the thing outlived and lost and gone, and yet in which the precious element of closeness, telling so of connexions but tasting so of differences, remains appreciable. With more moves back the element of the appreciable shrinks -- just as the charm of looking over a garden-wall into another garden breaks down when successions of walls appear."

But presently I flung myself down again on the warm sand, in the breeze, on the coarse dry grass. It took it out of me to think I had been so much at fault, that I had unwittingly, but none the less deplorably trifled. But I hadn't given her cause -- distinctly I hadn't. I had said to Mrs Prest that I would make lover to her; but it had been a joke without consequences and I had never said it to my victim. I had been as kind as possible because I really liked her; but since when had that become a crime where a woman of such an age and such an appearance was concerned?

'Why, of the very things that have delighted, fascinated and yet, at bottom, as I now so strangely see, mystified and troubled me. Their more than earthly beauty, their absolutely unnatural goodness. It's a game,' I went on; 'it's a policy and a fraud!'
'On the part of little darlings -?'
'As yet mere lovely babies? Yes, mad as that seems!' The very act of bringing it out helped me to trace it -- follow it all up and piece it all together. 'They haven't been good -- they've only been absent. It has been easy to live with them because they're simply leading a life of their own. They're not mine -- they're not ours. They're his and they're hers!'
'Quint's and that woman's?'
'Quint's and that woman's. They want to get them.'
Oh how, at this, poor Mrs Grose appeared to study them! 'But for what?'
'For the love of all the evil that, in those dreadful days, the pair put into them. And to ply them with that evil still, to keep up the work of demons, is what brings the others back.'
'Laws!' said my friend under her breath. The exclamation was homely, but it revealed a real acceptance of my further proof of what, in the bad time -- for there had been a worse even than this! -- must have occurred.

• Race to the Pole / Ranulph Fiennes
• Der Schwärm / Frank Schätzing
• A Heartbreaking Work of Staggering Genius / Dave Eggers
• Schrijven: Het begin / Pim Wiersinga

• Fantoom / Terry Goodkind
• De uitvinding van Hugo Cabret / Brian Selznick
• Lannoo Kaartgids Barcelona

• The Talking Ape / Robbins Burling

"What the devil," Alleyn asked in a mild voice "are you talking about?"
"Don't snap at me," said Troy. He made a quick movement towards her. "No. Please listen. I want, I really do want you to take this case as long as the A.C. lets you. I really want you to keep me with you this time. We've got in a muddle about me and your job. When I say I don't mind your job you think I'm not telling the truth, and if I ask you questions about these kinds of cases you think I'm being a brave little woman and biting on the bullet."
She saw his mouth twist in an involuntary smile.
"Whereas," she hurried on, "I'm not. I know I didn't relish having our courtship all muddled up with murder on the premises, and I know I don't think people ought to hang other people. But you do, and you're the policeman, not me. And it doesn't do any good trying to pretend you're dodging out to pinch a petty larcener when I know jolly well what you are up to, and, to be perfectly honest, am often dying to hear about it."
"That's not quite true, is it -- the last bit?"
"I'd infinitely rather talk about it. I'd infinitely rather feel honestly shocked and upset with you, than vaguely worried all by myself."

What Roald Amundsen did in 1910 was rated by most of his own countrymen and by those in the know elsewhere as the deceitful machinations of somebody with no sense of honor. Today, the reaction to his behavior would more likely be "Cunning old devil... good for him. Why shouldn't he have kept his plans secret and laid false trails if it gave him an advantage over his rivals?" Amundsen's motive in acting as he did was clear. His driving aim, as soon as Peary claimed the North Pole, was to be the first to reach the South Pole. He knew his only rival was Scott.

"Soon we knew," Scott wrote, "that this could not be a natural snow feature."
The 'cairn' coalesced into a black speck and then, smashing all their hopes and dreams, into the blackest of black flags. They reached the flag and saw beside it the drifted over but still detectable signs of rumpled snow, where a campsite had been, with the disturbance marks of sledge and ski and paw. "This told us the whole story," Scott wrote. "The Norwegians have forestalled us and are first at the Pole. It is a terrible disappointment, and I am very sorry for my loyal companions."

What exactly constitutes failure depends upon how you or I wish to define such an artificial concept. If all your life you strive for a goal, whether it be finding a cure for cancer or running a mile in three minutes, have you failed if some other human, three weeks before you, also finds the cure or runs the mile? Did Scott fail because, like Mallory on Everest, he died without returning to base?

• A Heartbreaking Work of Staggering Genius / Dave Eggers
• Fantoom / Terry Goodkind

• De collectie van de geograaf / Jon Fasman
• The Ministery of Special Cases / Nathan Englander
• Mary Reilly / Valerie Martin
• Der Richter und sein Henker / Friedrich Dürrenmatt
• The Man Who Knew Too Much / Deavid Leavitt
• De wil en de weg / Jan Brokken

[dialoog tussen Dave en een moeder op de ouderavond van Toph's school]
MOTHER: So he lives with you?
BROTHER: Yeah.
MOTHER: Oh, gosh. That's interesting.
BROTHER (thinking about the state of the house. It is interesting): Well we have fun. What grade is your...
MOTHER: Daughter. Fourth. Amanda. If I may, can I ask how they died?
BROTHER (again scanning possibilities for the entertainment of him and his brother. Plane crash. Train crash. Terrorists. Wolves. He has made up things before, and he was amused, though younger brother's amusement level was unclear.): Cancer.
MOTHER: But... at the same time?
BROTHER: About five weeks apart.
MOTHER: Oh my god.
BROTHER (with inexplicable little chuckle): Yeah, it was weird.
MOTHER: How long ago was this?
BROTHER: A few winters ago. (Brother thinks about how much he likes the "a few winters ago" line. It's new. It sounds dramatic, vaguely poetic. For a while it was "last year." Then it was "a year and a half ago." Now, much to brother's relief, it's "a few years ago." "A few years ago" has a comfortable distance. The blood is dry, the scabs hardened, peeled. Early on it was different. Shortly before leaving Chicago, brothers went to the barber to have Toph's hair cut, and brother doesn't remember how it came up, and brother was really hoping it wouldn't come up, but when it did come up, brother answered, "a few weeks ago." At that the haircutting woman stopped, went through the antique saloon-style doors to the back room, and stayed there for a while. She came back red-eyed. Brother felt terrible. He is always feeling terrible, when the innocent, benign questions of unsuspecting strangers yield the bizarre answer he must provide. Like someone asking about the weather and being told of nuclear winter. But is does have its advantages. In this case, brothers got a free haircut.)

Maar hoewel ze voorgoed uit het zicht van de wereld raakten, kwamen de Kerkers feitelijk in het bezit van een geslacht waarvan de naam in geen enkele taal uitspreekbaar is maar dat met zekerheid herleid kan worden op Oghoez Chan, de Turkse veroveraar wiens rijk zich ooit uitstrekte van de Arabische Zee tot de Irtyshrivier, en die volgens de legende zijn veldslagen voorbereidde met de hulp van een grijze wolf. De vrouwen van dat geslacht waren altijd holistische genezeressen van het soort dat Robert Burton 'listelingen' noemde -- psychologisch begaafde charlatans (legendeverkoopsters noemden ze zichzelf) met een schat aan mythische volkswijsheden en esoterisch klinkende remedies van weinig of geen waarde buiten de kracht van de suggestie. De laatste van hen had sovjetpapieren volgens welke ze Yomtoez Moeramasov heette. In augustus 1985 werd zij met haar neven Moerat en Mahmoet en drie onbekende Tadzjieken gevonden in een nomandentent aan de rand van de Tolkoetsjka-bazaar. Alle zes waren beestachtig afgeslacht.
Geschatte waarde: De waarde is onschatbaar. Het is denkbaar dat Yomtoez de Kerkers heeft geruild voor een aftandse Lada, het is evenzeer denkbaar dat ze er het Kremlin zelf voor wilde hebben.

• The Ministery of Special Cases / Nathan Englander
• Mary Reilly / Valerie Martin
• Der Richter und sein Henker / Friedrich Dürrenmatt
• The Man Who Knew Too Much / Deavid Leavitt
• De wil en de weg / Jan Brokken

• Hart van inkt / Cornelia Funke
• A Far Cry from Kensington / Muriel Spark
• The Interpretation of Murder / Jed Rubenfeld
• Korea (Lonely Planet) / Martin Robinson

The next morning the old horse was found without his saddle, and with the bridle under his feet, soberly cropping the grass at his master’s gate. Ichabod did not make his appearance at breakfast—dinner-hour came, but no Ichabod. The boys assembled at the schoolhouse, and strolled idly about the banks of the brook; but no school-master. Hans Van Ripper now began to feel some uneasiness about the fate of poor Ichabod, and his saddle. An inquiry was set on foot, and after diligent investigation they came upon his traces. In one part of the road leading to the church was found the saddle trampled in the dirt; the tracks of horses’ hoofs deeply dented in the road, and evidently at furious speed, were traced to the bridge, beyond which, on the bank of a broad part of the brook, where the water ran deep and black, was found the hat of the unfortunate Ichabod, and close beside it a shattered pumpkin.
[...]
Brom Bones too, who shortly after his rival’s disappearance conducted the blooming Katrina in triumph to the altar, was observed to look exceedingly knowing whenever the story of Ichabod was related, and always burst into a hearty laugh at the mention of the pumpkin; which led some to suspect that he knew more about the matter than he chose to tell.
The old country wives, however, who are the best judges of these matters, maintain to this day that Ichabod was spirited away by supernatural means; and it is a favorite story often told about the neighborhood round the winter evening fire.

'Capricorno kan geen boeken binden, zoals je vader,' ging Stofvinger verder. 'Hij is nergens goed in, behalve in één ding: mensen bang maken. Daarin is hij kampioen. Hij leeft ervan. Hoewel ik denk dat hij zelf helemaal niet weet hoe het voelt als de angst je ledematen verlamt en je klein maakt. Maar hij weet hoe je hem kunt oproepen en verspreiden, in huizen en bedden, in harten en hoofden. Zijn mannen dragen de angst uit als de zwarte pest, ze schuiven hem onder deuren door en stoppen hem in brievenbussen. Ze schilderen hem op muren en staldeuren, tot hij zich verder vanzelf verspreidt, geruisloos en stinkend als de pest.' Stofvinger stond nu vlak voor Meggie. 'Carpicorno heeft heel veel mannen,' zei hij zacht. 'De meesten zijn bij hem sinds hun kindertijd. Als Capricorno een van hen opdraagt jou je neus of een oor af te snijden, dan doet die dat zonder ook maar één keer met zijn ogen te knipperen. Ze gaan graag in het zwart gekleed, als kraaien, alleen hun leider draagt een wit hemd onder zijn pikzwarte jas. Mocht je ooit een van hen tegenkomen, maak je dan klein, zo klein mogelijk, zodat ze je misschien over het hoofd zien. Begrepen?'

'Their morality,' answered Dana. 'What sort of world would it be, Dr Freud, if your views became general? I can almost picture it. The lower orders come to scorn "civilized morality." Gratification becomes god. All join in rejecting discipline and self-denial, without which life has no dignity. The mob will run riot; why should they not? And this mob, what will they want when the rules of civilization are lifted? Do you think they will want only sex? They will want new rules. They will want to obey some new madman. They will want blood -- your blood, probably, Dr Freud, if history is any guide. They will want to prove themselves superior, as the lowest always do. And they wil kill to prove it. I picture bloodletting, great bloodletting, on a scale never seen before. You would pipe away civilized morality -- the only thing that keeps man's brutality in check. What do you offfer in exchange, Dr Freud? What will you put in its place?'
'Only the truth,' said Freud.
'The truth of Oedipus?' said Dana.
'Among others,' said Freud.
'A great deal of good it did him.'

• The Ministery of Special Cases / Nathan Englander
• Der Richter und sein Henker / Friedrich Dürrenmatt
  
• De wil en de weg / Jan Brokken Nieuw
• A Far Cry from Kensington / Muriel Spark
• Korea (Lonely Planet) / Martin Robinson

• Web van inkt / Cornelia Funke
• The malice box / Martin Langfield

"Zolang dit boek er is zul je onsterfelijk zijn. Niets zal je kunnen doden. Geen ziekte, geen wapen -- zolang het boek onbeschadigd blijft."
"Echt waar!" Adderkop staarde haar aan met zijn bloeddoorlopen ogen. Zijn adem rook zoet, naar zware wijn. "En als iemand het verbrandt of stukscheurt? Papier is lang niet zo duurzaam als zilver."
"Je moet er gewoon goed op letten," antwoordde Meggie zacht -- en doden zal het je toch, voegde zij in gedachten eraan toe. Het leek alsof ze haar eigen stem de woorden van Fenoglio nog een keer hoorde voorlezen (wat smaakten ze goed op haar tong!): Maar één ding verraadde het meisje niet aan Adderkop: dat het boek hem niet alleen onsterfelijk kon maken, maar ook kon doden, alleen doordat iemand drie woorden op de witte bladzijden ervan schreef: hart, bloed, dood.
"Wat fluistert ze nou?" Mortola was opgestaan, en ze steunde met haar knokige vuisten op de tafel. "Luister niet naar haar!" riep ze tegen Adderkop. "Ze is een heks en een leugenaarster! Hoe vaak moet ik u dat nog zeggen? Dood haar, haar en haar vader, voordat ze u doden! Waarschijnlijk heeft de oude man al die woorden voor haar geschreven, de oude man over wie ik u verteld heb!"

• A Far Cry from Kensington / Muriel Spark

• Taal der Engelen / James Rollins
• Gehaaid / Steven Hall
• In the Forests of Serre / Patricia A. McKillip
• The Great Stink / Clare Clark
• The Real Inspector Hound a.o. / Tom Stoppard

Met zijn blik op de muur gericht stapte Gray achteruit. 'Misschien. Weet je, er is ooit onderzoek gedaan naar overeenkomende patronen in de DNA-code en in de menselijke spraak. Volgens de wet van Zipf, een statistisch hulpmiddel, vertonen alle menselijke talen een bepaald patroon van veelgebruikte woorden. Zoals de woordjes "de" en "een". Of het zelden voorkomen van bepaalde woorden zoals "miereneter" en "elliptisch". Wanneer je de populariteit van woorden in een vergelijkende grafiek met het voorkomen van hun gebruik zet, krijg je een rechte lijn. Dat geldt zowel voor het Engels als het Russisch of Chinees. Alle menselijke talen produceren hetzelfde lineaire patroon.'
'En de DNA-code?' vroeg Vigor geinteresseerd.
'Die vertoont precies hetzelfde patroon. Zelfs in het junk-DNA, dat wetenschappers beschouwen als biologisch afval. Het onderzoek is herhaald met dezelfde uitkomsten. Om de een of andere reden is taal vastgelegd in onze genetische code. We weten niet wat het betekent.' Gray wees naar de muur. 'Maar dit zou die taal in geschreven vorm kunnen zijn.'

“Du glaubst immer noch, ich hätte den Schmied getötet” fragte der andere.
“Ich habe keinen Augenblick daran geglaubt”, antwortete der Alte und fuhr dann fort, gleichgültig zusehend, wie der ander seine Pfeife in Brand steckte: “Es ist mir nicht gelungen, dich der Verbrechen zu überführen, die du begangen hast, nun werde ich dich eben dessen überführen, das du nicht begangen hast.”
Gastmann schaute den Kommissär prüfend an.
“Auf dieser Möglichkeit bin ich noch gar nicht gekommen”, sagte er. “Ich werde mich vorsehen müssen.”
Der Kommissär schwieg.
“Vielleicht bist du ein gefährlicherer Bursche, als ich dachte, alter Mann”, meinte Gastmann in seiner Ecke nachdenklich.
Der Wagen hielt. Sie waren am Bahnhof.
“Es ist das letzte Mal, daß ich mit dir rede, Bärlach”, sagte Gastmann. “Das nächste Mal werde ich dich töten, gesetzt, daß du deine Operation überstehst.”
“Du irrst dich”, sagte Bärlach, der auf dem morgendlichen Platz stand, alt und leicht frierend. “Du wirst mich nicht töten. Ich bin der einzige, der dich kennt, und so bin ich auch der einzige, der dich richten kann. Ich habe gerichtet, Gastmann, ich habe dich zum Tode verurteilt. Du wirst den heutigen Tag nicht mehr überleben. Den Henker, den ich ausersehen habe, wird heute zu dir kommen. Er wird dich töten, den das muß nun eben einmal in Gottes Namen getan werden.”

MRS DRUDGE: I'm Mrs Drudge. I don't live in but I pop in on my bicycle when the weather allows to help in the running of charming though somewhat isolated Muldoon Manor. Judging by the time (she glances at the clock) you did well to get here before high water cuts us off for all practical purposed from the oudside world.
SIMON: I took the short cut over the cliff and followed one of the old smugglers' paths through the treacherous swamps that surround this strangely inaccessible house.
MRS DRUDGE: Yes, many visitors have remarked on the topographical quirk in the local strata whereby there are no roads leading from the Manor, though there are ways of getting to it, weather allowing.

'I want Isobel to meet a better sort of people. Like yourself, Mrs Hawkins. I value your friendship with Isobel very much.'
Now, I had only a rooming-house acquaintance with young Isobel; and I could see that at least a part of dinner at the Savoy was in aid of my getting Isobel a job in publishing.
'I've lost my job in publishing,' I said. 'So I can't help.'
'Oh, you no longer work for that firm you were working for last week?'
'No longer. Anyway, I don't recommend publishing for your daughter. The secretaries are underpaid; everyone's underpaid.'
'Well, it's a sort of privilege job, isn't it?' he said.
Whatever it was we were eating I wasn't enjoying it. The candlelight and the wine and my black lace dress, Mr Lederer's white cuffs with gold cuff-links and his tanned, lined face seemed to accuse me of being there under false pretences. I began to remind myself that I was Mrs Hawkins and I didn't need a dinner at the Savoy, while Hugh Lederer proceeded with his protest to the effect that in a privileged job like publishing one didn't care about the pay.

'Je moet ook dit nog opdrinken.' Uit een jaszak haalde hij een klein glas tevoorschijn. Ik nam het glas van hem aan en hield het omhoog tegen het licht. Het was gevuld met smalle reepjes papier, alsof een A4'tje door de versnipperaar was gehaald en daarna tot kliene rechthoekjes was gehakseld. Toen ik nauwkeuriger keek, zag ik dat op elk strookje met zwarte inkt het woord WATER was gedrukt.
Ik wendde me weer tot de dokter. 'Het opdrinken?'
'Ja, je moet het concept van water drinken, in staat zijn het te proeven en je erdoor laten verkwikken.'
'Hoe moet ik dat in hemelsnaam doen?'
'Er zijn twee soorten mensen in de wereld, Eric. Er zijn mensen die instinctief begrijpen dat het verhaal van de Zondvloed en het verhaal van de Toren van Babel hetzelfde zijn, en degenen die dat niet inzien.'

• The Great Stink / Clare Clark

• Het onderwaterschip / Ashe Stil

There was not the faintest breath of wind. Instead, an open window brought in only the stale sour exhalations of a million bodies in a thousand breathless lanes and courtyards, and, more insistently still, of the thick brown putrefying river. The steamboats struggled up and down its soupy length, their wheels churning up its foul shallows and sending the stink slapping against the stone facings of bridges and buildings.

• Invisible Man / Ralph Ellison
• Het Shakespeare geheim / Jennifer Lee Carrell
• The Nature of Monsters / Clare Clark
• Het oude koninkrijk: 1 Sabriël / Garth Nix
• Meer toneel / Karst Woudstra
• South Korea (Moon handbooks) / Robert Nilsen
• Curso básico de Neerlandês / De Rooy-Gischler & Lens-Fasting

Maar iedereen gaat dood, ook al zou er nooit oorlog zijn. Wat maakt oorlog voor verschil? -- Zich iemand indenken die geen geheugen heeft, die aan niets kan denken dan aan wat hij ziet, hoort en voelt... voor hem bestaat er geen oorlog. Hij ziet deze heuvel, het licht, hij voelt de droge vliezen van zijn keel krimpen, hij hoort het knallen van... hij zou een geheugen moeten hebben om te weten waarvan. Hij hoort knallen, hij ziet hier en daar mensen liggen, het is warm, de zon schijnt, drie vliegtuigen oefenen zich in het reclameschrijven. Er is niets aan de hand. Oorlog bestaat niet.

So saying, the fair and hospitable dame took our hero by the hand; and though the touch was light, and the force was gentleness, and though Robin read in her eyes what he did not hear in her words, yet the slender-waisted woman, in the scarlet petticoat, proved stronger than the athletic country youth. She had drawn his half-willing footsteps nearly to the threshold, when the opening of a door in the neighborhood, startled the Major's housekeeper, and, leaving the Major's kinsman, she vanished speedily into her own domicile. A heavy yawn preceded the appearance of a man, who, like the Moonshine of Pyramus and Thisbe, carried a lantern, needlessly aiding his sister luminary in the heavens. As he walked sleepily up the street, he turned his broad, dull face on Robin, and displayed a long staff, spiked at the end.

"Home, vagabond, home!" said the watchman, in accents that seemed to fall asleep as soon as they were uttered. "Home, or we'll set you in the stocks by peep of day!"

There the torches blazed the brightest, there the moon shone out like day, and there, in tar-and-feathery dignity, sat his kinsman Major Molineux! He was an elderly man, of large and majestic person, and strong, square features, betokening a steady soul; but steady as it was, his enemies had found means to shake it. His face was pale as death, and far more ghastly; the broad forehead was contracted in his agony, so that his eyebrows formed one grizzled line; his eyes were red and wild, and the foam hung white upon his quivering lip. His whole frame was agitated by a quick and continual tremor, which his pride strove to quell, even in those circumstances of overwhelming humiliation. But perhaps the bitterest pang of all was when his eyes met those of Robin; for he evidently knew him on the instant, as the youth stood witnessing the foul disgrace of a head grown gray in honor. They stared at each other in silence, and Robin's knees shook, and his hair bristled, with a mixture of pity and terror.

Ik heb dit verhaal gelezen omdat er ergens anders in naar werd verwezen; stom genoeg weet ik niet meer waarin, maar het was in een context van iemand die zich ergens veel van voorstelt, en daarin bedrogen uitkomt. Bedrogen door die Major Molineux, dacht ik dus aanvankelijk, die hem toen ze elkaar twee jaar eerder ontmoeten van alles had voorgespiegeld. Nu ik het verhaal heb gelezen, blijkt dat iets anders te liggen. Ik vraag me af wat die Major heeft gedaan om zo'n behandeling te verdienen, en of dat wel terecht is. Is Robin dan een held, door zich niet uit het veld te laten slaan door de merkwaardige gebeurtenissen, of is hij een slappeling die zijn familielid laat vallen als een baksteen om niet uit de toon te vallen bij de rest?

One of the new things people began to find out in the last century was that thoughts -- just mere thoughts -- are as powerful as electric batteries -- as good for one as sunlight, is or as bad for one as poison. To let a sad thought or a bad one get into your mind is as dangerous as letting a scarlet fever germ get into your body. If you let it stay there after it has got in you may never get over it as long as you live.
So long as Mistress Mary's mind was full of disagreeable thoughts about her dislikes and sour opinions of people and her determination not to be pleased by or interested in anything, she was a yellow-faced, sickly, bored and wretched child. Circumstances, however, were very kind to her, though she was not at all aware of it. They began to push her about for her own good.

Ze kwam nog dichterbij en legde haar hand met haar enorme lange vingers op mijn pols. Ik voelde haar op dat moment beven. Ik probeerde geen beweging te maken die haar zou kunnen afschrikken. Ze klopte op mijn hand, streelde mijn arm en draaide zich toen triomfantelijk naar haar assistenten om.
Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik hoopte en was er zelfs meer en meer van overtuigd dat zij mijn edele natuur begon te onderkennen. Toen zij op autoritaire toon tegen een van de gorilla's sprak, hoopte ik waanzinnig dat ze mijn kooi onder 't maken van excuses, open zouden maken. Helaas, er was geen sprake van! De bewaker voelde in zijn zak en haalde er een klein wit ding uit dat hij aan zijn bazin overhandigde. Ze stopte het me zelf met een charmante glimlach in mijn hand. Het was een suikerklontje.
Een suikerklontje! Het duizelde me even en ik voelde me plotseling zo ontmoedigd en vernederd dat ik haar deze beloning bijna in het gezicht gooide. Ik herinnerde me nog net op tijd mijn goede voornemens en beheerste me. Ik nam het klontje aan, boog en beet het zo intelligent mogelijk door.

Plotseling boog Zoerov zich over de tafel heen en vormde Fandorins lippen met stalen vingers tot een tuitje.
"Waag het niet te grinniken! Als je de poet binnen hebt, moet je het fastoen hebben om je beschaafd te gedragen!" raspte de graaf met ziedende stem, met zijn gezicht pal voor hem. Zijn bloeddoorlopen ogen waren angstaanjagend. Het volgende moment stootte hij Fandorin tegen de kin, gooide de rug tegen de leuning van zijn stoel en kruiste de armen voor zijn borst.
"Graaf, dat gaat te ver!" riep een van de officieren uit.
"Ik loop niet weg, geloof ik", siste Zoerov zonder zijn ogen van Fandorin af te houden. "Als iemand zich gekwetst voelt, ben ik bereid dat te beantwoorden."
Er heerste een waarlijk doodse stilte.
Erast Petrovitsj' oren suisden helemaal en hij vreesde nu maar één ding: als hij maar niet te laf zou zijn. Overigens was hij ook nog bang dat zijn stem verraderlijk zou trillen.
"U bent een eerloze schurk. U wilt gewoon niet betalen", zei Fandorin en zijn stem trilde toch, maar dat deed er niet meer toe. "Ik daag u uit."

• Invisible Man / Ralph Ellison
• The Nature of Monsters / Clare Clark

• Tirza / Arnon Grunberg
• Invasive Procedures / Orson Scott Card & Aaron Johnston
• De geheime missie van het Benedict Genootschap / Trent Stewart
• De Bono's Thinking Course / Edward de Bono
• Weekende weg: Berlijn / Veronique Souben
• 100% Berlijn / Loes Kraaijo
• Beieren (ANWB Goud) / Marion Meyer

'Constance, wat is er?' vroeg Rens met een bezorgde frons op zijn voorhoofd. 'Wat is er met je aan de hand?'
'Dat... dat is alles?' vroeg Constance met een klein stemmetje. 'Jullie voelen je alleen maar geïrriteerd?'
'Heel erg geïrriteerd,' zei Kat. 'Werkelijk, ik heb me m'n hele leven niet zo chagrijnig gevoeld.'
'Dus jullie... jullie horen geen...?' Constances stem stierf weg.
Constance hoefde haar zin niet af te maken. Rens kon niet geloven dat hij er niet eerder aan had gedacht. De gebeurtenis moest hen van al hun gezonde verstand hebben beroofd. Meneer Benedict had hen nog wel speciaal hiervoor gewaarschuwd: 'De meesten van ons zullen zich gewoon geïrriteerd voelen,' had hij gezegd, 'in grote lijnen hetzelfde als we ons nu voelen wanneer de televisie aanstaat en de boodschappen worden verzonden.'
'Meneer Gordijn heeft de sterkte opgevoerd,' zei Rens somber. Toen Kat en Chip hem onbegrijpend bleven aankijken voegde hij eraan toe: 'Het zijn de verborgen boodschappen. We reageren op de verborgen boodschappen.'
Chips adem stokte. Kat sloeg haar hand tegen haar voorhoofd. Natuurlijk! De verborgen boodschappen kwamen nu direct in hun hoofd aan: er was geen behoefte meer aan televisies, radio's of wat dan ook.

A shot rang out, and a bullet ripped a hole through the metal a foot to Frank's right. He pulled himself up to the rung above him and kicked his feet until they found purchase.
Just as he was reaching for the third rung, the car banked hard to the left. Frank felt himself swinging away from the ladder and slamming back against the car, holding on with one hand and kicking desperately to right himself again.
Another shot and another hole, this one dead center on the ladder, precisely where he had clung to the ladder only a second before.

• Lord Peter Views The Body / Dorothy L. Sayers
• Gaudy Night / Dorothy L. Sayers
• Colour Scheme / Ngaio Marsh
• Scales of Justice / Ngaio Marsh
• Tuesdays with Morrie / Mitch Albom

My discourse sits before me virtually complete, the title page so creamy bright in the glow of the candle it seems that the light comes from within the pages themselves.
UPON THE MOTHER'S IMAGINATION: A TREATISE BY GRAYSON BLACK
How it thrills me to think of it in the hands of fellow men of science, its meticulously chosen words pondered, deliberated & -- let it please God -- praised. If modersty permits me, I must confess to believing the analysis of the physiological effects of imagination masterly. Of course the raised temperature of a woman's blood when in a violent passion must heat the fluid parts of the body. & of course, when those passions duly weaken, the salts contained within those fluids must be deposited within the body, precisely as salt marks the interior of a cooling cooking pot. Where else could they then collect but in the unshed blood of the menses? It is inevitable, then, that, when the menstrual blood is ingested by the child for nourishment, the salts impress themselves upon the as yet unhardened muscle & bone of the foetus. And so the child bears the imprint of the mother's passions as sealing wax receives the imprint of a stamp.

• Tirza / Arnon Grunberg
• Thinking Course / Edward de Bono

• Oudste / Christopher Paolini
• The Invisible Man / H. G. Wells
• Lonely Planet Bavaria / Andrea Schulte-Peevers

'Kapitein Harris en ik -- hij is de gezagvoerder hier en ik ben alleen maar zijn adviseur -- hebben een plan uitgewerkt. Het eten aan boord zal eenvoudig zijn en het wordt gerantsoeneerd, maar het is wel voldoende, vooral ook omdat u zich lichamelijk niet behoeft in te spannen. We zouden graag willen dat een paar van de dames juffrouw Wilkins gingen helpen -- die heeft nu een hoop extra werk en kan wel een beetje hulp gebruiken.'

Een bijna onbedrukt vel uit een van de gidsen werd voor dit doel opgeofferd en in tweeëntwintig stukjes gesneden. Toen die alle weer binnen waren en de datums werden voorgelezen, bleek tot ieders verbazing en McKenzie's voldoening dat Pat Harris en Robert Bryan beiden op 23 mei geboren waren. 'Dat is zuiver toeval!' riep een scepticus en ontketende daarmee een levendige wiskundige gedachtenwisseling tussen een zestal mannelijke passagiers. De dames toonden daarvoor niet de minste belangstelling, deels omdat ze niets om wiskunde gaven, deels omdat ze liever niet over het onderwerp verjaardagen spraken.

Ik geloof dat Pateel een teken gaf want het volkslied klonk op en we stonden allemaal stil te luisteren, Pateel recht als een robot, ik een beetje vermoeid gebogen zoals paste bij een overwerkt man van middelbare leeftijd, die dit moet doen omdat het moet, en het hele hof als etalagepoppen. Ik hoop dat die hele praal van een hof nooit afgeschaft zal worden; al die fraai geklede edelen en schildknapen vormden een prachtig gezicht.
Tijdens de laatste tonen kwam hij van achter de troon binnen en nam plaats -- Willem. Prins van Oranje, Hertog van Nassau, Groothertog van Luxemburg, Ridder van de Orde van het Heilige Roomse Rijk, Opperbevelhebber van de Keizerlijke Strijdkrachten, Raadgever van de Martiaanse Nesten, Hoeder der Armen en bij de gratie Gods, Koning der Lage Landen en Keizer van de Planeten en de Ruimte Daartussen.

• Tirza / Arnon Grunberg
• The Invisible Man / H. G. Wells
• Thinking course / Edward de Bono

• The Conjurer / Cordelia Frances Biddle
• Next / Michael Crichton
• The Alexandria Link / Steve Berry
• De huichelaar (Tartuffe) / Molière
• De kale zangeres e.a. / Eugene Ionesco
• The Wesker Trilogy / Arnold Wesker
• Taking Steps / Alan Ayckbourn
  

TARTUFFE
Ik kan, mevrouw, u van die al te dwaze vrezen
en van 't knagen van uw geweten prompt genezen.
De Heer verbiedt ons zeker een bepaald genot,
maar je kunt het op een akkoord gooien met God,
al naar behoeven kun je, naar wij allen weten,
de mazen ruimen van het net van ons geweten
en voorts de wortel van't door ons gedane kwaad
uitrukken met het goede oogmerk van onze daad.
In die geheimen zou'k u graag in willen wijden,
u hoeft zich daarbij slechts door mij te laten leiden:
voldoe aan mijn begeerte en wees maar niet bevreesd,
de verantwoord'lijkheid rust toch op mij het meest.

'But you realise now,' said the Invisible Man, 'the full disadvantage of my condition. I had no shelter, no covering. To get clothing was to forego all my advantage, to make of myself a strange and terrible thing. I was fasting; for to eat, to fill myself with unassimilated matter, would be to become grotesquely visible again.'
'I never thought of that,' said Kemp.
'Nor had I. And the snow had warned me of other dangers. I could not go abroad in snow -- it would settle on me and expose me. Rain, too, would make me a watery outline, a glistening surface of a man -- a bubble. And fog -- I should be like a fainter bubble in a fog, a surface, a greasy glimmer of humanity. Moreover, as I went abroad -- in the London air -- I gathered dirt about my ankles, floating smuts and dust upon my skin. I did no know how long it would be before I should become visible from that cause also. But I saw clearly that it could not be for long.'

MENEER SMITH: Hé, er wordt gebeld.
MEVROUW SMITH: Ik ga niet meer opendoen.
MENEER SMITH: Ja, maar er moet iemand zijn.
MEVROUW SMITH: De eerste keer was er niemand. De tweede keer ook niet. Waarom denk jij, dat er nu wel iemand is?
MENEER SMITH: Omdat er gebeld is!
MEVROUW MARTIN: Dat is geen reden.
MENEER MARTIN: Wat? Als je de deurbel hoort bellen, dan komt dat omdat er iemand aan de deur is, die belt omdat hij wil dat er iemand de deur open doet.
MEVROUW MARTIN: Niet altijd. Dat hebt u daarnet gezien!

• The Conjurer / Cordelia Frances Biddle
• The Alexandria Link / Steve Berry

• The Science of Sherlock Holmes / E. J. Wagner
• American Sign Language (Barron's)

"Shut up, Lugg," said Campion. "What about those wedding presents? Silver, I suppose."
Lugg was dubious. "Don't 'ave it inscribed, whatever you do," he remarked feelingly. "Can't pop it, can't sell it, no one even wants to pinch it. It does silver right in, inscribin' does. There's a sight too much of it these days. I'll think of something."
Campion remained silent for some time. "Lugg," he said at last, "suppose I retired? This profession of mine puts people off."
Mr Lugg's expression silenced him. The old lag was staring at him, his eyes bulging, his jaw dropped.
"You've 'ad a relapse. I'll mix you something."
"Stop!" Campion put up his hand. "Don't be a fool, Lugg. I'm serious."
"That's un'ealthy in itself," said Lugg, and trotted out of the room.

BEATIE: So you're proud on it? You sit there smug and you're proud that a daughter of yours wasn't able to help her boy friend? Look at you. All of you. You can't say anything. You can't even help your own flesh and blood. Your daughter's bin ditched. It's your problem as well isn't it? I'm part of your family aren't I? Well, help me then! Give me words of comfort! Talk to me -- for God's sake, someone talk to me.
MR BRYANT: Well, what do we do now?
MRS BRYANT: We sit down and we eat that's what we do now.
JENNY: Don't be soft Mother, we can't leave the girl crying like that.
MRS BRYANT: Well, blust, 'tent my fault she's cryin'. I did what I could -- I prepared all this food, I'd've treated him as my own son if he'd come but he hevn't! We got a whole family gathering specially to greet him, all on us look, but he hevn't come. So what am I supposed to do?

"Meaning, I take it," Nurse Kettle returned, "the aristocracy?"
"Meaning exactly that. Do you," asked Lady Lacklander with relish, "find us effete, ineffectual, vicious, obsolete and altogether extraneous?"
"No," said Nurse Kettle stoutly, "I don't."
"Some of us are, you know."
Nurse Kettle squatted back on her haunches retaining a firm grip on Lady Lacklander's little heel. "It's not the people so much as the idea," she said.
"Ah," said Lady Lacklander, "you're an Elizabethan, Kettle. You believe in degree. You're a female Ulysses, old girl. But degree is now dependent upon behaviour, I'd have you know."
Nurse Kettle gave a jolly laugh and said she didn't know what that meant. Lady Lacklander rejoined that, among other things, it meant that if people fall below something called a certain standard they are asking for trouble. "I mean," Lady Lacklander went on, scowling with physical pain and mental concentration, "I mean we better behave ourselves in the admittedly few jobs that by right of heritage used to be ours. I mean, finaly, that whether they think we're rubbish or whether they think we're not, people still expect that in certain situations we will give certain reactions. Don't they, Kettle?"

• Spelevaren op Grote Planeet / Jack Vance
• Breakfast at Tiffany's / Truman Capote
• Book of the Dead / Patricia Cornwell
• The Big Over Easy / Jasper fforde
• Het schnitzelparadijs / Khalid Boudou
• Een draad in het donker / Hella S. Haasse
• Boven het dal / Moniek Kramer
• Dat verhaal met die glazenwasser / Paul Feld

• Twee vrouwen / Harry Mulisch

"... but what was actually said at that fatefull teaparty, it was impossible to ascertain," continued Chymes while the pressroom stared at him, hanging on his every word, "until I devised a forensic technique which I call 'cake-crumb scatter-pattern identification.' This works on the principle that if someone eats cake while talking, the crumbs are ejected from the mouth at different rates according to the syllables of the words spoken. By analyzing the pattern of crumbs on the tablecoth, I was able to deduce that the conversation was not about the weather, as Mrs Pitkins claimed, but the subject of the misdiagnosis of botulism poisoning, a line of questioning that we were able to bring to our suspect, who soon confessed everything in a tearful scene that made a fitting end to the whole painful enquiry."
Friedland was greeted by the usual standing ovation, which he modestly dismissed with a wave of the hand.

'Waar wou je heen me je verhaal over de tragedie?' vroeg ik.
'Verhaal over de tragedie? Ja, ik wou beweren dat in de menselijke wereld een afspiegeling van die twee waarheden alleen te vinden is in het feit, dat er mannen en vrouwen zijn. Historisch ligt dat natuurlijk eerder andersom, maar als je een stuk maakt met alleen mannen of alleen vrouwen, dan kun je nooit tot een echte tragedie komen, hoogstens tot allerlei melodramatische toestanden, die je mooi kunt ensceneren. Dat is wat we vanavond gezien hebben. Die draak achter het toneel was de hoofdpersoon.'
Sprak hij nog steeds over het theater? Was ik de prinses op de lesbische erwt, of zat hij op een doortrapte manier te beweren, dat een vrouw met een vrouw en een man met een man niets kon voorstellen, ook niet buiten de schouwburg?

"How interesting," Dr. Self says.
"She came here for a scan. Lucy. Some secret agent type, or tries to look like one anyway. I know she's a computer entrepreneur, is friends with Josh."
"Involved in law enforcement," Dr. Self ponders. "Some type of secret operative, highly technically trained. And independently wealthy, I presume. Fascinating."
"She didn't even speak to me other than to introduce herself as Lucy and shake my hand and say hi and chat. She hung out with Josh, then was in Dr. Wesley's office for quite a while. With the door shut."
"What did you think of her?"
"She's really stuck on herself. Of course, I didn't spend time with her. She was hanging out with Dr. Wesley. With the door shut." She makes that point again.
Jealous. How perfect. "How nice," Dr. Self says. "They must be very close. She sounds very unusual. Is she pretty?"
"I thought she was rather masculine, if you get my drift. Dressed all in black and kind of muscular. A firm handshake like a guy. And she looked right into my eyes with this intense gaze. Like her eyes were these green laser beams. It made me very uncomfortable. I didn't want to be alone with her, now that I think about it. Women like that..."
"I hear you saying she was attracted to you and wanted sex with you before she flew back on, what? A private jet, let me guess," Dr. Self says. "Where did you say she lives?"

Zamp had een troupe verzameld die hij voor zijn taak berekend achtte, al had Gassoon wel heftig geprotesteerd tegen het in dienst nemen van zes fraaigevormde mime-meisjes. 'Waar in ons stuk hebben we deze zes wichten nodig? In de hele tekst worden ze niet geoemd!'
'De Dramatis Personae hebben bedienden nodig,' antwoordde Zamp. 'Moeten dat kreupele oude tangen zijn zonder een tand in de mond?'
'Moeten het heupwiegende roodharige nymfen zijn?' kaatste Gassoon terug.
'Meisjes zoals deze zes zijn een sieraad voor elke voorstelling,' legde Zamp uit. 'En verder ben ik van plan de grootste aandacht te gaan besteden aan de stukken waar men aanzit aan banketten of deelneemt aan festiviteiten, uiteraard binnen de beperkingen die de tekst mij oplegt. Deze meisjes zullen dergelijke scenes echter doen lijken.'
[...]
Tijdens de repetities probeerde Zamp onduidelijke passages te vereenvoudigen en te wijzigen. Weer vond hij Gassoon tegeover zich, die vasthield aan de getrouwheid aan de originele tekst. 'Alles goed en wel!' riep Zamp tenslotte boos, 'maar per slot van rekening zegt iemand iets om door een ander te worden begrepen! Waarom zouden wij een stuk brengen waar niemand iets van begrijpt?'
'Uw geest schiet tekort in poëtisch inzicht,' antwoordde Gassoon scherp. 'Kunt u zich geen drama voorstellen waarin toespelingen en dromen een rol spelen, en dat ver uitstijgt boven de dierlijke prikkels, de vertrokken gezichten en het geschreeuw en getier waar uw reputatie op is gebaseerd?'
'Al deze dingen hebben mij de uitnodiging om voor Koning Waldemar te komen spelen bezorgd,' zei Zamp verhit. 'Daarom moeten ze worden gerespecteerd.'
'Best! Voer uw geesteloze grollen maar voor Koning Waldemar op als u dat zo'n goed idee vindt, maar ik weiger verdere bezoedeling.'
De muziek bij Macbeth leverde weer heel andere problemen op. Gassoon beweerde dat het stuk heel goed zonder muziek te spelen zou zijn, maar Zamp somde een hele serie verwijzingen naar muziek en liederen op, en ook naar fanfares, geschal van hobo's en dergelijke waar Gassoon niet onderuit kon.

• Breakfast at Tiffany's / Truman Capote
• Het schnitzelparadijs / Khalid Boudou

• Het geluk van blauwe schoenen / Alexander McCall Smith
• De ongeschreven wet (Wetten van de Magie; 11) / Terry Goodkind
• The Book of Dave / Will Self

[p.48] Natalia scrolled down. 'Found on a westbound Cirle Line and handed in at High Street Kensington -- that means she was travelling from the direction of Victoria towards Paddington, probably. If it is her scarf, then maybe it will help us find out where she was going, or coming from.'
[p.194] 'A process of elimination really,' Omar shrugged, but Natalia could read the secret pride in his eyes. 'I knew the scarf was handed in at Stanmore at the end of the Jubilee Line at an approximate time, so I figured she must have disembarked from that line at some point, so I checked back from there.'

'No,' she said slowly. 'No, the blues are because you're getting fat or maybe it's been raining too long. You're sad, that's all. But the mean reds are horrible. You're afraid and you sweat like hell, but you don't know what you're afraid of. Except something bad is going to happen, only you don't know what it is. You've had that feeling?'
'Quite often. Some people call it angst.'
'All right. Angst. But what do you do about it?'
'Well, a drink helps.'
'I've tried that. I've tried aspirin, too. Rusty thinks I should smoke marijuana, and I did for a while, but it only makes me giggle. What I've found does the most good is just to get into a taxi and go to Tiffany's. It calms me down right away, the quietness and the proud look of it; nothing very bad could happen to you there, not with those kind men in their nice suits, and that lovely smell of silver and alligator wallets. If I could find a real-life place that made me feel like Tiffany's, then I'd buy some furniture and give the cat a name.'

• Geschiedenis van het Nederlands / Marijke van der Wal & Cor van Bree

Het was als een vuurtje door de wijk gegaan, zelfs mijn vader kwam ermee naar huis, dat hij had horen smiespelen over de zoon van Doenia die voor niets pannen schoonmaakte in de beruchte Gier. Ik had hem verteld dat ik een vlotte leerling ben en zodoende een dienstverlenende functie had gekregen. Een soort ad-mi-ni-stra-tie. Ik vond dat ik niet gelogen had - kleine pannetjes bij de kleine, grote bij de grote: als dat geen ad-mi-ni-stra-tie is.
De gure wind van de sociale controle blies Leeuwenhart in het oor wat ik daar allemaal deed in De Blauwe Gier. Ooit was ik voor hem de beste zoon, de allerbeste zoon, nu ben ik gedegradeerd, omdat ik doe wat ik zelf heb gekozen -- ik ben een 'soppende mislukkeling'.
'Jouw slappe zoon werkt voor geen enkele cent, hij schraapt varkensvet van pannenbodems, hij verraadt jongens die stiekem garnalen, rode zalm en slagroom naar binnen werken, Doenia. Hou hem in de hand, want dat gaat verkeerd zo.'
Wanneer ik nog eens een belastingformulier voor die hypocriete maniak moet invullen, zal ik dat zo doen dat hij een blauwe aanslag op zijn hart krijgt. Maar ook al had ik niets verkeerds gedaan, daar stond ik dan, ik had niets in te brengen tegenover vader's woord, alsof ik was ontmaskerd, maar waarom, als wat? Ik wist dat er een hallelujapreek zou aankomen en dat het deze keer voor het eerst onterecht zou zijn.

'Wie is Rra Holmes?' vroeg Motholeli.
'Hij was een beroemde detective,' antwoordde Mma Ramotswe. 'Hij rookte een puip en hij was razend slim.'
Mr. J.L.B. Matekoni streek over zijn kin. 'Volgens mij heeft hij niet echt bestaan. Het was, geloof ik, een figuur uit een boek.'
Motholeli keek Mma Ramotswe vragend aan. 'Misschien,' zei deze. 'Het zou kunnen.'
'Hij is uit een boek,' zei Puso opeens. 'De juf heeft ons over hem verteld. Ze zei dat hij naar een waterval is gegaan en over de rand is gevallen. Zo gaat het soms met detectives. Dat zei ze.'
Mma Ramotswe keek peinzend. 'Ik ben nooit naar de Victoriawaterval geweest,' zei ze.
'Als jij bij de Victoriawaterval over de rand zou vallen,' zei Mr. J.L.B. Matekoni vrolijk, 'zou je niet verdrinken. Daar heb je een te traditioneel postuur voor. Je zou blijven drijven en onderaan op en neer dobberen als een grote rubber bal. Je zou niet eens gewond raken.'
De kinderen lachten, en Mma Ramotswe glimlachte, in elk geval even. Toen verdween haar glimlach. Normaal gesproken besteedde ze geen aandacht aan opmerkingen over haar traditionele postuur -- ze was er zelfs trots op. Maar nu begon ze het gevoel te krijgen dat te veel mensen het erover hadden.

• The Rosetta Codex / Richard Paul Russo
• The Murder of Tutankhamen / Bob Brier

• Joshua Joshua Tango / Robert Wolfe

• The Book of Dave / Will Self

'Hé Joshua, jij speelt vals,' riep Marcel. Ze waren die middag penalty's aan het schieten. Joshua had ze tot nu toe allemaal gehouden.
'Hoezo?' vroeg Joshua. 'Brazilië ies altijd beste.'
'Niks daarvan. Ik heb jou door -- jij luistert in welke hoek ik ga mikken.'
'Ach, moet joe maar niet zo duidelijk denken. Ik zie joe et gewoon denken.'
'Nee, jij luistert in mijn hoofd. Dat mag niet meer, Joshua Joshua Tango. Dat is niet eerlijk.'
'Joe kan ook slimmer aanpakken,' zei de schildpad en hij vloog met de bal naar Marcel toe. 'Als joe niet denkt aan welke hoek, helemaal niet denkt, dus hoofd leeg, dan komt droomkracht en kiest hoek.'
'Maar ik moet toch weten waar ik mik,' zei Marcel.
'Droomkracht mikt. Joe vertrouwen. Probeer gewoon.' Joshua legde de bal op de grond en zoefde terug naar het doel.
Marcel keek naar de bal. 'Dan schiet ik gewoon rechtdoor zeker.'
Joshua zweefde in het midden van het doel iets boven de grond. Of was hij toch niet in het midden en was er meer ruimte rechts? Marcel voelde frustratie opwellen -- hij wist het niet.

Carl looked up through the open roof of the tower to the screen. The dashboard still shone up there, the arrangements of lights the same as those he had been taught to recognize by Caff when he was a little fare, sitting on her lap on the ground outside the Ridmun gaff, his head nestling in the hollow of her neck.
- Vass ve édlite, she'd said, ven iss on fulbeem we C ve lites ahtside, yeah, ve streetlites uv Nú Lundun. An ven iss dipped, we C ve dashbawd, rì, mì lyttul luv?
- Owzabaht Dave, Mummi, vairs ee?
- Ees sittin infruntuv uz, luv, but we carn C im coz ees invizzibull.
- But ee can C uz, carn ee, Mummi?
- O yeah, mì luv, ee can C uz, ee sees uz in iz mirra. Ees lookin awl ve tym -- lookin in ve mirra á uz, an lookin froo ve screen 4 ve Loss Boy. An uppabuv im, mì luv, uppabuv im vairs ve Flyin I, an ee sees all ve wurl.
Yet now, seven years later, huddling in the fireplace at the giants' tower, Carl doubted that Dave saw anything at all in his mirror -- let alone him.

• Ghost Dancer / John Case
• First Among Sequels / Jasper Fforde
• Vlinders in een duikerpak / Jean-Dominique Bauby
• De macht van meneer Miller / Charles den Tex
• Nieuwe maan (De boeken van Oran; 1) / Midori Snyder

'And what,' I here demanded, 'do you think of the opinions of Le Commerciel?'
'That, in spirit, they are far more worthy of attention than any which have been promulgated upon the subject. The deductions from the premises are philosophical and acute; but the premises, in two instances at least, are founded in imperfect observation. Le Commerciel wishes to intimate that Marie was seized by some gang of low ruffians not far from her mother's door. "It is impossible," it urges, "that a person so well known to thousands as this young woman was, should have passed three blocks without someone having seen her." This is the idea of a man long resident in Paris -- a public man -- and one whose walks to and fro in the city have been mostly limited to the vicinity of the public offices. He is aware that he seldom passes so far as a dozen blocks from his own bureau, without being recognized and accosted. And, knowing the extent of his personal acquaintance with others, and of other with him, he compares his notoriety with that of the perfumery girld, finds no great difference between them, and reaches at once the conclusion that she, in her walks, would be equally liable to recognition with himself in his. This could only be the case were her walks of the same unvarying, methodical character, and within the same species of limited region as are his own.

[p. 262]
'Hmm,' I said as we stood inside the entrance of Booktastic! and stared at the floor display units liberally stacked with CDs, DVDs, computer games, peripherals and specialist magazines. 'I'm sure there was a book in here last time I came in. Excuse me?'
A shop assistant stopped and stared at us in a vacant sort of way.
'I was wondering if you had any books.'
'Any what?'
'Books. Y'know -- about so big and full of words arranged in a specific order to give the effect of reality?'
'You mean DVDs?'
'No, I mean books. They're kind of old fashioned.'
'Ah!' she said. 'What you mean is videotapes.'

[p. 349]
She handed me a sheet of paper. It had an Interactive Book Project letterhead and read:

TASK ONE
Chapters 1-3 (one hour's reading time)
All housemates must participate
The housemates will gather in the parlour of Longbourn and make bee costumes. After that, the housemates will be expected to act like bees. One of the housemates, dressed as a bee, will ask Mr Bingley to organize a fancy-dress costume ball where everyone is required to dress as bees. The housemate who is judged to have made the best bee costume and to have done the most satisfactory bee impersonation will win the first round and be allowed to put up two housemates for eviction. The voting Outlander public will decide who is to go. Housemates will be expected to go to the diary room and talk about whatever comes into their heads no matter how dreary.

I put down the sheet of paper. This was a good deal worse than I had expected, and my expectations hadn't been high.
'I'm not dressing up as a bee,' announced Mr Bennet indignantly. 'The very idea. You girls may indulge in such silliness, but I shall withdraw to my study.'

[p.33]
Sinds acht maanden heb ik alles bij elkaar opgeteld niet meer dan een paar druppels water met citroen naar binnengewerkt, en een halve lepel yoghurt die met veel lawaai in het verkeerde keelgat terecht kwam. De voedingsproef, zoals dat festijn gewichtig werd genoemd, bleek geen doorslaand succes. Maar wees niet bezorgd, ik ben daardoor nog niet uitgehongerd. Via een sonde die met mijn maag is verbonden bezorgen twee of drie flacons met een bruinige substantie me mijn dagelijkse hoeveelheid calorieën. Om te genieten neem ik mijn toevlucht tot mijn levendige herinnering aan smaken en geuren, een onuitputtelijke voorraad sensaties. Vroeger was het een kunst om iets lekkers te maken van restjes. Nu ontwikkel ik de kunst om mijn herinneringen te laten sudderen. Je kunt op elk tijdstip van de dag aan tafel, zonder ingewikkeld te doen. Als dat in een restaurant is hoef je niet te reserveren. Als ik zelf kook is het altijd gelukt.

[p. 75]
Tenslotte komen we bij het verste punt van onze tocht, helemaal aan het eind van de boulevard. Dat ik deze hele weg heb willen afleggen is niet om een nieuw panorama te ontdekken, maar om me te laven aan de geuren die uit een eenvoudige keet bij de strandafgang komen. Ze zetten me onder de wind en ik voel mijn neusgaten trillen van pliezer als ik een ordinaire lucht opsnuif, bedwelmend en heel onverdraaglijk voor de gemiddelde sterveling. 'Getver!' zegt een stem achter me. 'Wat stinkt die baklucht.'
Maar ik krijg geen genoeg van de geur van patat.