IK LEES ...

De tweede zoon van een predikant reist naar een dorpje om daar de neef van zijn vader te zoeken, die hem misschien kan helpen in zijn loopbaan. Hij weet niet precies waar de man woont en als hij in het dorp rondvraag doet, krijgt hij alleen maar vreemde en ontwijkende reacties.

So saying, the fair and hospitable dame took our hero by the hand; and though the touch was light, and the force was gentleness, and though Robin read in her eyes what he did not hear in her words, yet the slender-waisted woman, in the scarlet petticoat, proved stronger than the athletic country youth. She had drawn his half-willing footsteps nearly to the threshold, when the opening of a door in the neighborhood, startled the Major's housekeeper, and, leaving the Major's kinsman, she vanished speedily into her own domicile. A heavy yawn preceded the appearance of a man, who, like the Moonshine of Pyramus and Thisbe, carried a lantern, needlessly aiding his sister luminary in the heavens. As he walked sleepily up the street, he turned his broad, dull face on Robin, and displayed a long staff, spiked at the end.

"Home, vagabond, home!" said the watchman, in accents that seemed to fall asleep as soon as they were uttered. "Home, or we'll set you in the stocks by peep of day!"

Tot iemand hem adviseert om bij de kerk te blijven wachten, want daar komt zijn "kinsman, Major Molineux" die avond nog wel langs.

There the torches blazed the brightest, there the moon shone out like day, and there, in tar-and-feathery dignity, sat his kinsman Major Molineux! He was an elderly man, of large and majestic person, and strong, square features, betokening a steady soul; but steady as it was, his enemies had found means to shake it. His face was pale as death, and far more ghastly; the broad forehead was contracted in his agony, so that his eyebrows formed one grizzled line; his eyes were red and wild, and the foam hung white upon his quivering lip. His whole frame was agitated by a quick and continual tremor, which his pride strove to quell, even in those circumstances of overwhelming humiliation. But perhaps the bitterest pang of all was when his eyes met those of Robin; for he evidently knew him on the instant, as the youth stood witnessing the foul disgrace of a head grown gray in honor. They stared at each other in silence, and Robin's knees shook, and his hair bristled, with a mixture of pity and terror.

Ik heb dit verhaal gelezen omdat er ergens anders in naar werd verwezen; stom genoeg weet ik niet meer waarin, maar het was in een context van iemand die zich ergens veel van voorstelt, en daarin bedrogen uitkomt. Bedrogen door die Major Molineux, dacht ik dus aanvankelijk, die hem toen ze elkaar twee jaar eerder ontmoeten van alles had voorgespiegeld. Nu ik het verhaal heb gelezen, blijkt dat iets anders te liggen. Ik vraag me af wat die Major heeft gedaan om zo'n behandeling te verdienen, en of dat wel terecht is. Is Robin dan een held, door zich niet uit het veld te laten slaan door de merkwaardige gebeurtenissen, of is hij een slappeling die zijn familielid laat vallen als een baksteen om niet uit de toon te vallen bij de rest?