IK LEES ...

De grens tussen Ancelstierre en het Oude Koninkrijk wordt gevormd door een muur. Aan de kant van Ancelstierre wordt die grens zwaar bewaakt, want in het oude koninkrijk waren ook de doden nog rond. De Abhorsen, een krachtige magiër van het pact, bezweert met zijn zwaard en zijn bellen die doden en zorgt ervoor dat wie dood is, dat ook blijft. Sabriël is de dochter van de Abhorsen, en is opgegroeid op een kostschool in Ancelstierre. Op een dag ontvangt zij het zwaard en de bellen van haar vader. Daardoor weet ze dat hij in gevaar en mogelijk zelfs al dood is. Zij moet hem in het Oude Koninkrijk en waarschijnlijk tot in het Dodenrijk gaan zoeken. Haar zeer gebrekkige kennis van het Oude Koninkrijk speelt haar parten, zeker als blijkt dat haar vader is verwikkeld in een gevecht met een vijand die macht heeft verkozen boven het leven.

Ik ben er vrij zeker van dat ik dit ooit al een keer heb gelezen. Van het verhaal kon ik me weinig herinneren, maar er waren een aantal scenes waar ik heel erg een gevoel van 'deja vu' bij had. 't Zouden natuurlijk de memes van het genre kunnen zijn, maar daarvoor waren het te specifieke beelden: die muur, het dodenrijk als een rivier met poorten, de bellen. Nu nog eventjes deel 2 en 3 lenen, want het is tenslotte fantasy, dus trilogie.